)o( DAEMON BOX )o(

Zombie Strippers (2008)

2012-02-02T18:04:00.001+01:00

If you’ve gone through shitloads of classic genre movies, you definitely noticed that Lucio Fulci is the man, who made a first crossover between zombie genre and sexploitation in his cult classic "Zombie" (1979), pitched with a real market wit as a sequel to George A. Romero’s "Night Of The Living Dead" (1968). Honestly, I do not enjoy zombie movies a lot… still good ones come as a surprise. After all, it’s better to be nicely surprised than to be left truly disappointed. Saying this I have to admit I’ve had a lot of fun with trashy "Zombie Strippers", which delivers exactly what is spelled out in the title – topless & undead chicks stripping… and as they’re fuckin’ hot it makes your worthwhile. Is this movie funny? Definitely, even if jokes from time to time get flat-lame, cause what saves the day here is the unprentencious humour-nudity-gore formula. Who would actually believe, that so worn-out genre might still kick around and provide you such a giggle? Well, it does and at least it worked for me.

In the spirit of classic gore & nudity Fulci, director Jay Lee spins his flick around zombies, naked broads and machine gun overkill. It’s the nearest future and George W. Bush just banned public nudity making all strip clubs illegal (ho, ho, ho!)… while somewhere in Nebraska a top secret, governmental laboratory is researching a deadly chemo virus, that turns people into zombies. Soon situation sneaks out of control and elite, military Z-Squad is called in to solve the problem. Unfortunately, one of the Rambos gets bitten by an undead, making his way out ASAP in fear of being eliminated by his – till this point – combat companions. Before poor lad turns into zombie though, he gets to sneak into the underground strip club, ruled by metrosexual Ian (Robert Englund) and his Russian supervisor bitch, where rest of the action will take place.

Suddenly we’re in the middle of the action and we get to to see some sweet piece of ass as the gals come on stage and strip away their bikinis. The cast is pleasant with Jenna Jameson leading this gig, but all other actresses, either stuffed with silicone or not, are nicely kickin’ softcore eye-candy. When hard work turns into a nightmare and first stripper gets turned into a zombie, we’re jumping on a roller-coaster of better-or-worse ideas, how this will affect the business. As it occurs, nothing makes a better treat than spinning a tragedy into a buck-rolling machine, so when the owner takes the risk of keeping green coming with the brand new bloody zombie strippers show, that leaves the public ravishing – they want the undead chicks BADLY! This however effectively takes the wind off other strippers’ sails, who must jump on the bandwagon in order to keep the job. They work the floor as well, so when one is caught with a customer biting his dick off turning him and next the others into zombies, problems start to pile up. Initially, newly found undead customers are locked in the basement, but soon an orgy of terror will follow bringing justice to greedy fuckwads managing the club and all slut strippers themselves… hell yeah!

"Zombie Strippers" not only provides an overfill of zombies and nudes, but spoofs on all classic genre themes. We even find a homage to gangsploitation classic, "The Warriors" (1979), when one of the undead gals is rattling two bottles singing: "Warriors, come out to playyy-ayy!" So nice and kind of neat indeed. Although this is not the best exploitation revival flick, released recently, it definitely has a classic exploitation call and a lot of minor genre musings with twisted humour glazing on the top. As we might expect, it looks cheap, but not too cheap – something between "Blood Feast II" and "Planet Terror". The movie leaps from gore exploitation to comedy, but overlaps both with a healthy layer of nudity, which keeps it rolling when dialogue lines are getting sloppy (you don’t like nudity, don’t watch it just to complain afterwards). Some intellectual rocks like a scene with a stripper reading Nietzsche might seem blundering, but they don’t really spoil anything mostly drowning in the background in a moment they’re gone. Do you have to watch it? No, you’re not gonna lose anything, but if in the hood why not give it a sneak peek.

Queen Of Blood (1966)

2012-02-01T11:25:00.000+01:00

I watch all flicks produced by American International Pictures religiously, cause I always hope to find another, obscure gem. Obviously, you have to be nuts to watch all of them – without even saying that some are practically untraceable – as in this low budget fantasy land there’s been done so much trash as you can imagine. However, with a cult figure of Curtis Harrington ("Night Tide") as a director and pope of exploitation - Roger Corman as an executive producer, you start to wander unwittingly about "Queen Of Blood"... what is it gonna be? When you're through, it occurs that this piece of cheap film baking is not that great as we expect, but will definitely find it’s fans. "Queen of Blood" is not a picture I particularly liked, but it’s sci-fi thriller inclinations will be appealing enough for other obscurity diggers.

As we know, Roger Corman was a great asset player as far as the set production was concerned. He used to buy the rights to science fiction films from Eastern Europe and then just cut’n’pasted all useful effects in the editing room in order to make his own productions less expensive and fast as in bullet factory... and he was really fast! Given this for granted you will know how he managed to pull off such a great cinematography in "Queen Of Blood" – when you see those paper rockets and grotesque outer space background, just think how many of his disciples were given the same stuff to incorporate into their movies. Well, it’s not an important thing anyway as we watch these blobs mainly for pure fun.

Still, we face a story here! It’s 1990 and the scientists of "International Institute Of Space Technology" just received a S.O.S. signal from an alleged alien ship, hence they promptly send their elite astronauts for help. Among this cream there are two brave characters played by Dennis Hopper and John Saxon – second one is much more confindent in his role as Hopper seems kind of lame. At firts they localize only one dead body on Mars, but a following mission spots a green-skinned, alien female on Phobos (make-up comes off a bit when camera zooms).

They ty to hydrate and feed poor thing to help her meet the standards of cultural conversation (everything for the science!), but she chooses to hypnotize them with spectacular x-ray eyes and suck their blood instead – in couple of days two astronauts wind up dead. They tie the vampire up, but her magic powers are better than this and she finally breaks free to fulfill her destiny by spreading a bunch of jelly eggs all over the ship… which - as we discover in the end - are the only hope for scientists to find out something more about the alien race as the space vampire herself bleeds to death from a nail scratch wound...

A screenplay is bullshit and acting very unconvincing, but it doesn’t blow the project totally, cause at least gothic horror mood is great. Unfortunately music works against the suspense and somehow the climax is nonexistent… after all you cannot shake off the feeling that you’re watching a blatant ripoff of Bava’s "The Planet Of The Vampires" (which is much better by the way). What can I say, folks? Watch it, if you really have to. Otherwise, leave it alone!

Riot On Sunset Strip (1967)

2012-01-30T13:11:00.000+01:00

"Riot On Sunset Strip" is a shitty movie even for AIP standards. Initially made for MGM by "Jungle" Sam Katzman (one of the worst genre directors you can imagine credited here as Arthur Dreifuss), a picture exploited actual riot on L.A.’s Sunset Strip, which happened when local shop owners felt their businesses were going down due to permanent presence of the local hippies and used police force to chase them away. Katzman shot his picture straight after "the riot" to use running media exposure as a sales pitch, but MGM was slow in getting the movie into theatres, hence it landed eventually in AIP office. Sam Arkoff liked the idea and agreed to distribute this dumb flick, nevertheless it flopped in the drive-ins… not without a reason.

The basic plot is duller than dull – it exploits teenage kicks in a very down-beat, sloppy way. Centre of the action is Pandora’s Box club on Sunset Blvd, where local garage groups play and where young hipsters burn their time. Indeed there we get to to recognise the rising tension between the rebelious youth and local squares. Insights are provided by members of the city hall, policemen and parents, who won’t stand these dropouts anymore and demand action. As interesting as it may sound, this potential is destroyed by initial, ridiculous voice-over, very baaad script and even worse acting! There’s not much to enjoy in "Riot On Sunset Strip", in terms of filmmaking values, unless you are a vegetable. How then did it get to be recognised as a kind of a 60’s cult movie?

The answer is very simple, it’s all about the music – the only thing here, which doesn’t let you fall asleep. One of these rare 60’s exploitation flicks giving you an opportunity to look into the garage scene. We get to see on stage such bands as: The Standells, The Mugwumps, The Chocolate Watchband and The Enemies – all full of fuzz, obscure, cult combos in 60’s garage fan circuit. If there’s one point to watch this movie, here you have it as the soundtrack is brilliant and SO RARE! It was released on Sidewalk Records the same year and probably sold much better than the movie itself.

Still, there’s one scene, that every 60’s drugsploitation fan needs to dig. It’s been tossed down together with this crap, but an absolute gem anyway – young Mimsy Farmer on acid… happening when teens think this whole club is a drag and hit the pad. "She’s never been trippin’ before… it’s the acid, sweetie", her character hears first from one of these immoral kittens. She’s trembling from fear and says no to the drug, but she will eventually get loaded when handed a well-intentioned glass of cola. She licks the sky and dances wildly – what these strange drugs will do with the kids, man! Giallo fans will find it interesting that Mimsy acted later in Dario Argento’s "Four Flies On Grey Velvet" (1971) and then in Lucio Fulci's "Black Cat" (1981). That’s the kind of pussycat she was.

Hobo With a Shotgun (2011)

2012-01-28T13:20:00.002+01:00

Classic model of marketing and producing exploitation pictures included two things before even first draft of screenplay has been written. They were the title and the poster – however second one started slowly losing it’s ground in the 70’s, when cinematic trailers took over pushing salacious agenda over the edge. This strategy was applied en masse by American International Pictures, who made a real art of feeding drive-in directors with freshly knocked out, shocking, sleazy titles and promptly picking the wind if it was in their favour. The thing is, it really worked for more than 15 years! We got a lot of exploitation shit ONLY DUE TO THIS MARKETING GIMMICK.

When Robert Rodriguez and Quentin Tarantino brainstormed during one of their home cinema sessions after they watched some flicks edited by QT as a double feature with essential trailers filling the gap, they settled on finalizing the Grindhouse project. Two feature movies… with ass-cracking trailers. I personally loved Planet Terror"… a little bit less "Death Proof", but the trailers were definitely the shit! First of these shorts featured cold as steel and quick as F16 – Machete. The other one some random hobo with a shotgun. Response was positive, so the screenplays followed and they both made their way onto the screen. This way history – though not without the help of RR & QT –nicely repeated itself!

It’s all good as this Canadian donut, directed by Jason Eisener, brings back unforgettable Rutger Hauer to the mass audience and gives us one more ball-busting performance. This time he’s a scruffy bum, who gets off the train in a small American town just to find out that this stop will not be as easy going as he would expect. He soon discovers he landed in the lawless heart of darkness, where corrupt cops are at ease with bloody acts of criminality committed by a ruthless local gang – ruled by The Drake and his two sons. Pushing the trolley he eventually gets pushed to the ground by all the scum and doesn’t have any other choice than to take a BIG shotgun and shoot down all motherfuckers. While this is obviously a classic western frame, the movie steps up to a total exploitation revival freak-out sampling and reusing themes from "Django" (1966), "Class 1984" (1982), "Death Wish" (1974) and you name it.

While this might seem easy, for the first half an hour it definitely „grabs you by the boo boo”. Scenes are shot with a sense of style not saying that some of them are genuinely beautiful. I personally like Hauer’s monologue over a newborn with pastel, blue & yellow background and slow, vast camera zoom, joined by music theme a la Vangelis. This is a great homage to "Blade Runner" (or at least it seems so), which makes Hauer’s appearance intertwined with director’s genre picking game. Some other moments carry the same resemblance, all for the great entertainment of ardent genre flicks followers. A violence, blood and language are like sweet chocolate cake here – they are not the additional elements, they are the essence.

However, the basic problem of the movie is a quick plot breakdown and disperse of it’s magic! After main character starts to rumble around with his shotgun trying to bring back the justice to town while local papers print bold headlines and the body count, a story slowly falls behind Hauer’s acting and we start feeling out the bottom. Although screenplay doesn’t seem that bad, quick cut action-action eventually tops itself crumbling into randomly tossed pieces. Loss of vibe and suspense follows, which apart of Rutger Hauer’s creation are initial picture’s strongest sides. Still, let’s not forget it’s a very funny movie with plenty of shitstorm action and it ticks very well as an exploitation revival flick. Although „Hobo With A Shotgun” will not pass as please-fuck-me masterpiece, it’s gonna find it’s audience and could be classified as a good mindscrew for another encounter.

Motorpsycho! (1965)

2012-01-27T13:14:00.002+01:00

Now, that’s what I call a proper savage movie! "Motorpsycho!" takes you for a ride with three biker brutes and great looking girls, which show off their big boobs and long legs. This amazing black and white picture has been shot in 1965, but lost nothing due to it’s age and today presents itself as fresh as it’s been back then. Amazing photography, original screenplay and vigorous acting are gonna work, if you’re a fan of Meyer’s talent for picturing eroticism and violence. Otherwise, watch it for pure curiosity!

You have to notice this was a first 60’s biker movie, before even Fonda and Corman got together to make "The Wild Angels" – it didn’t make such a financial blast, but made some money anyway and above all it was a much better movie – so keep your cool up and discover. In the realm of pure exploitation form, this is a real sweet pie, against which not many flicks might stand up. This is mainly due to a great cinematic talent of Russ Meyer, who did a brilliant job here taking each shot by himself, working with a camera in a way, which sets us right there in the middle of the action. Hallelujah!

Intrigue is quite simple, but the action is significant here, fueled by great instrumental garage soundtrack (one of the first cases when this gritty 60’s style was used in a movie), which will make crate diggers scream. Somewhere around the desert in Southern California three biker thugs are going on a rampage of sex and violence, raping all the big-breasted women they meet and they get to pick on some really cool kittens (well, Meyer had a talent for casting great-looking actresses). There’s a marksman, an Italian rocker and a nutjob listening all the time to his little radio and sometimes calling his mom.

Soon their sheer lust for pleasure is getting out of control and they switch from rape and mutilation to killing their prey! When they rape a pretty girlfriend of a local vet (obviously pissing him off), he goes after them immediately! But savage instincts are on the loose now and only due to helping one of the fresh victims – awesome busty chick – our hero is able to put an end to this bloodshed. She’ll save him from everything even offering her own body to the brutes, when it gets down to it! Great scene of sucking the blood from a snake bite is priceless. This is a hell of an exploitation picture and definitely one of the best biker movies made in the 60’s, so all you grindhouse and drive-in freaks will have their fun guaranteed!

Cheech & Chong's Nice Dreams (1981)

2012-01-26T15:09:00.001+01:00

If you ask me who the biggest heroes of the late 70’s and early 80’s were, I’ll give you the damned answer straight away – they were Cheech & Chong! Although this wicked duo started as a rock group, they never went big with their music and LPs they released eventually wound up stocking up bargain racks in music shops around the world! It didn’t happen untill they got into movies that their natural talent for smoking weed and making fully blown comedy gags finally shone through. As they burnt a big hole through US box office with their debut picture "Up In Smoke" (1978), they suddenly became America’s new hipster’s hipsters. Frenetic cult has followed, which slowed down only a bit in the late 80’s, but never actuallly died! Today Cheech & Chong are as strong as never carrying their freedom message everywhere they toke up!

At the top of my personal list, floating on the silk mattresses of heaven, there’s one wonder flick they scored for Columbia Pictures, called "Nice Dreams"! The only movie which made me laugh so much, that I actually got hiccup and became scared I’d have to get hospitalized. "Nice Dreams" is a third picture in Chech & Chong’s series and although many fans point up to "Up In Smoke" as "the masterpiece", at least the same number praises the value of "Nice Dreams" as the ultimate stoner joke (clapping)! In fact, there’s a lot of arguments supporting this thesis such as absolutely ground-breaking screenplay – a virtually flawless gig, which doesn’t leave any loop holes that might be potentially spotting the action! This comes along with Cheech & Chong’s high level, drug-fueled acting as exemplified by outstanding scene in the restaurant, which carries a strong resemblance to Marx Brothers unforgettable performances!

And last but not least there is a message of the movie itself. These characters might be dopers and dropouts, but at least they see clearly all the shit and hypocrisy of the modern world preferring to do their own thing than drown in it. Their lifestyle unveils a crucial, moral dilemma – Cheech & Chong are doing harmless thing, they’re smoking weed, which is punished by law, but on the other hand forbidden because the laws are unjust and rotten to the core! Police forces chase the bad guys around while not giving a shit about the laws themselves indulging in drugs whenever they can. It’s solely their position of power, which lets them do it without any scare, while local communities are hassled, prejudiced and cracked down on without a scruple. Cheech & Chong represent freedom of choice and the liberties fundamental for communities in every democratic society, while their opressors are power mongers interested in limiting them to minimum – eat shit & die, fuckers!

However, the story of "Nice Dreams" is a very intimate one! Cheech & Chong go around the town dealing dope from an ice cream truck, from time to time trying to score with some chicks, but the law executioners are constantly on their tail and will bust them as soon as they get to the source of their awesome weed. This in certain order leads to Crazy Jimmy character, who just invented a new system of growing very potent buds. This shit is in fact so strong that can turn people into lizards, about which sergeant Sedenko will find out very soon when tempted to quietly smoke it himself. Cheech & Chong’s business gets very good in the meantime – they even plan to buy a tropical island, which they would rule as the kings of the sun being praised with thousand joints every day (great gig, man). Though when they’re visting Jimmy’s grow to get more stuff, cops are doing a bust. In effect, they’re on the run now making it through Chinese restaurant (where they meet Donna, Cheech’s ex girlfriend and get coked up), hotel sex & violence adventure (where they meet the furious biker), psychiatric hospital (where they get to meet Timothy Leary and trip on acid) to finally land bled’n’dry in a strip club to entertain the ladies… cause nothing lasts (as Ken Kesey would say)!

"Nice Dreams" is definitely one of the best movies in it’s class. What am I talking about? It’s one of the best movies ever! It beats "La Dolce Vita", "Psycho" or "Zabriskie Point" and even "Mean Streets" or "Boogie Nights". It’s as good as "Reservoir Dogs", "Network", "Five Easy Pieces" and only slightly worse than "Easy Rider", "The Holy Mountain" or "Apocalypse Now"… so if you want to see something really ass-cracking, go for this stoner classic NOW and remeber that a toke with Cheech & Chong is a quality toke!

Machete Maidens Unleashed! (2010)

2012-01-25T13:22:00.000+01:00

While B-movie lovers genuinely understand, that what Americans were watching throughout the 70’s in then still widely popular drive-ins, was shot mostly in Philippines and other exotic countries… for newcomers it might come as a surprise. However, this fantastic documentary is NOT A GOOD PLACE FOR THEM TO START as it’s targeted specifically for classic exploitation cinema followers and I’m guessing that among this weird crowd it will find it’s purpose. After all, it talks about jungle movies, tits & ass, New World Pictures bunch, obscure spysploitation spoofs with Weng Weng, horrors with John Ashley and art of making sticky dive-in trailers. If you’re up for these themese, you’re gonna have a real ride with "Machete Maidens Unleashed!" as it definitely keeps the word unleashing almost everything there is to be unleashed.

Directed by Mark Hartley - who did a classy job on "Not Quite Hollywood: The Wild, Untold Story Of Ozploitation" documentary - this thorough look inside follows an exploitation timeline enlightening us about the beginning of American sponsored B-movies in Philippines from the first war movies, through cheap horrors and then stepping up to bring the story of Roger Corman and New World Pictures, who by their presence infuenced native Filipino directors and producers (the most obscure for the Western World), who by the middle 80’s cut couple of hundreds low-budget movies by themselves. What director did exceptionally well on this picture is he squeezed some real answers from the whole bunch of adventurous businessmen, directors, actors, editors and producers involved. Due to his priceless effort we get to know almost everything we’ve been always afraid to ask or because we just couldn’t afford this out-of-print book on obscure 70’s cinema. That’s where "Machete Maidens Unleashed!" breaks the ground in my opinion and that’s where it does the real favour. That’s quite difficult to undermine.

However, that’s not where this brilliant picture draws the line as it definitely generates a lot of new buzz around the exploitation cinema, which is accidentally or not coming back to life due to the rising interest in this style of directors and viewers! The exploitation revival has been a fact for the last couple of years, when we got such great movies as: "Planet Terror", "Black Dynamite", "Machete" or "Hobo With A Shotgun" and some less appreciated, but still fun to watch like: "Run Bitch Run!", "Nuns With Guns" or "Zombie Strippers". I personally don’t buy the arguments that they sometimes do not have a good plot (really???), or they’re in bad taste (hmmm?), or the acting is poor (sic!), or something else is wrong, for instance there is no Brad Pitt. Did "Big Doll House" have it? No, but it’s still a great brain junk. Even if you don’t like revival flicks, you love to feed your cravings with 60’s & 70’s classic, thus you will surely enjoy "Machete Maidens Unleashed!" and that’s why it’s been made for ya!

As a matter of fact, we lack tight, essential documentaries on the subject and in context of "Corman’s World…" arriving shortly, we might have a window to jump into the forgotten world of passion for the teen market when tits & ass were liberating feminine issues – an argument lifted primarily by the actresses in this documentary. When filmmaking was fun and the titles were often more important than the movies. When the trailes didn’t really concern a storyline and when you were making it for as little as you could making as much as possible (I’m fundamentally not at all against this concept) to be praised as a cult personality 40 years later! If all these things seem familiar and you were often pondering them stoned watching "For Y’ur Height Only", this is a movie to be enjoyed and rewatched!

She-Devils On Wheels (1968)

2012-01-24T14:53:00.002+01:00

A cult director Herschell Gordon-Lewis is worshipped by many cinema freaks for his unwatchable, scruffy-looking flicks. Nonetheless, a lot of them are really BAAAD (in a bad way) and I’m sure I can say this without hurting no one’s feelings. On the other hand couple of his pieces are really worth watching as in B-movie land they constitute a world of it’s own – kind of sick, twisted and doped-up fantasy land. Screenplay, cinematography and acting are usually a joke and suspense is the worst you can imagine. Gordon-Lewis could definitely shake his hand with John Waters or his alikes if he didn’t do it till this point.

"She-Devils on Wheels" is a feminine take on an outlaw biker movie (sometimes dubbed the biker babes movie) – one of the most profitable exploitation sub-genres between 1967-1971. These gruesome, brutal and very often made in a jiffy pictures were either a total crap or amazing, over-the-top creations. They featured garage music as a soundtrack (some of the tunes absolutely fantastic) and unknown actors just making their way to Hollywood. Hard to say if this movie made any money EVER, I personally doubt it – but it eventually got stuck in cult obscurities drawer. Well, after watching it there is not much to talk about as the cloud of mystery evaporates and you just face the biggest imaginable spoof, about which even HGL said it was different (it definitely was).

Still there's plot, which is a story of The Men Eaters – a female biker gang (not even MC), whose main activisty is drag racing to geat ahed in men-picking order, done as a ritual almost every night. Big disappointment here is lack of genuine nudity, a real bummer. Then gals start a fight over the riding territory with a local male gang – terribly directed brawl scene. Finally, they pick on their own member, who breaks the rules and falls in love with one of the studs, who are supposed to serve only for pleasure (it almost made me cry). In the end men retaliate infuriating The Men Eaters, who set a trap for the leader popping his head off on a country road with a steel wire as he’s chasing after them on a bike. This scene is actually the only funny moment in "She-Devils On Wheels" as we see a plastic head falling down and ketchup spraying all over from victim’s broken neck. This kind of proves without any doubt that HGL was indeed a king of splatter!

I suppose it's only viable for Herschell Gordon-Lewis completists or genre followers and I seriously mean it. I'd advise the others against it - just watch the trailer and dry your sweat!

Planet Terror (2007)

2012-01-23T12:43:00.001+01:00

In the modern cinema there are only two artists directly responsible for recent exploitation/grindhouse style revival – Quentin Tarantino and Robert Rodriguez, both ardent fans of 70’s tits and guns. While we know very well what Tarantino’s been up to for the last 15 years, we sometimes forget, that he’s brilliant friend and associate has been DOIN’’ HIS OWN THING all this time (Tarantino made sure to sidekick). Strictly nothing else, but pushing agenda to the edge’s limit! What’s his agenda you’ll ask? Bring back home the joy of blood and brains splattering all over with zombies, bikers and chicks DOIN’ THEIR THING. I cannot help to say: Great vision, isn’t it.

"Planet Terror" is a high praise of exploitation Renaissance – intelligent and DEFINITELY predatorial homage to 60’s & 70’s drive-in cinema. Movies like "Night Of The Living Dead", Zombie Holocaust", "Blood Feast" or "I Drink Your Blood" are only couple of flicks which stand right in front of your eyes, when you watch this awesome picture. I sincerely loved Rodriguez’s effort from beginning to the end enjoying the uncut version very, very much. What is here not to enjoy anyway? Stripper character named Cherry with a machine gun leg? Bruce Willis self-parodying his own style of acting? Texas bar owner trying to invent a perfect recipee for a beef barbecue? Toxic zombies eating brains out? For a real exploitation lover I can hardly think of a better treat.

Obviously it watches more like a blockbuster… but it never stormed the box office, when screened with "Death Proof" as a double feature in USA (a homage to B-movie drive-in packages). The reason in my opinion is simple, "Planet Terror" is not just another high budget (boring as fuck) clone, but pure exploitation in it’s essence taken over the top for the fun of it. In this case form is it’s own guardian, thus won’t be appreciated by people, who cannot read it’s correspondences and musings. After all, certain sense of humour is inevitable for watching this picture, without it you’re not gonna get far. Last but not least we cannot undermine cinematography, scenography and aciting in "Planet Terror" – they’re all very tight and themselves call for an applause.

It’s so hilarious indeed when you see Tarantino doing his episodic role. You just start laughing, while a teaser for "Women In Cages" (1971) is played in the background ("Soft flesh for hard cash"). Moments like that make this film a perfect parody – a general proof that two boys had a plenty of fun writing and shooting it. In my eyes "Planet Terror" stands as an example of modern cinema redefining itself one more time and giving at least some people exactly what they want! If you didn’t expect this, then I guess that "Transformers" would be more suitable.

The Trip (1967)

2012-01-21T21:51:00.002+01:00

If you never heard about "The Trip", but psychedelic drugs are something you understand and you’ve been into, it’s definitely a movie for you – checking it out it will be like getting a proper flashback (lucky you). If you occupy the other side of the barricade thinking that drugs are bad, that you have to be a degenerate to mess with them, that people taking LSD get loco and hear voices, which make them jump from the nearest roof, don’t watch it, it’s not gonna be funny for you. After all to fully appreciate this cult movie, you need to get heavily loaded. How else are you gonna watch a movie about LSD trip, which is supposed to be real fun? Stone cold sober? Forget it!

Basically, this movie carries a real legend, which breaks down like that. One day Jack Nicholson approached Roger Corman suggesting him shooting a picture dealing exclusively with LSD experience, for which he even managed to cut a screenplay. Corman accepted it objecting only against it’s length, thus quickly rewrote it to make the film easier to produce. As he didn’t know anything about acid at this point, he promptly dropped a sugar cube in Big Sur to check it out – it’s hard to imagine that he didn’t do it before, isn’t it. It gave him a brilliant insight as "The Trip" is one of his best movies ever and could be definitely classified as drugsploitation or hippiesploitation classic.

Not everyone thought it was that awesome in the beginning though! Original cut (85 min.) was never classified by the MPAA in the 60’s, which means that distribution became impossible and the print itself was shelved. Along came UK film office, which banned a movie till 2002, what as we might expect totally cut it’s wings in Europe. But what was irreparably wrong in this picture? No violence, no even rough sex… just the fact that a character drops some acid and starts rediscovering the world around him. However, it was seen as drug culture manifesto back then – a hedonistic statement, which potentially might have corrupted the youth. In fact, it contains one of the funniest disclaimers in history, which unfortunately didn’t convince the censorship. Almost 40 years later it’s been finally released on DVD and got to live a second life.

I personally love this flick, it’s a beautiful work with a whole bunch of surreal scenes, in which main character - Paul Grove sees everything around being totally zonked out of his mind – it almost induces the acid experience itself. Worth mentioning is that the character does not do it recreationally, but as a way of feeling out where to go next (it was a part of the sales pitch back then). He faces a divorce, he’s not satisfied with his professional life either while all around his friends freak out and discover their inner child. A movie itself is a showcase of hallucinogenic effects! We get lens flare (the same used later in "Easy Rider" by Dennis Hopper), fantasy sequences, whirling lights and whatnot. Jerky shots of Sunset Strip were directed by Hopper (he plays Max character in the movie) and Fonda definitely knows what he’s doing as an actor. It’s a real sweetness that came our way from Corman!

As a bonus for watching "The Trip" comes fantastic, obscure soundtrack by The Electric Flag (originally released on Sidewalk Records), who recorded it as their first album in ten days session. It can be considered a masterpiece of San Francisco sound! 18 tracks cut were swinging around psychedelic rock, blues, various moods of free jazz and soul. It’s here, where Mike Bloomfield unveiled himself as a genius composer, arranger and one of the up-and-coming guitar talents in USA. The music leads a viewer through all Peter’s acid trip, from the first kick-in through blows of euphoria, paranoia, searching to be saved from bad trip and "circus court" to final wear-off. To imitate peculiar vibe of the acid trip, band used whole set of weird effects including lines played by Paul Beaver on one of the first Moog synthesizers, which were quickly to possess an American psychedelic sound.

The Wild Angels (1966)

2012-01-20T10:23:00.002+01:00

How corny a Corman’s movie may be, you can go and figure yourself by watching couple of his worst pictures. Did you see "Naked Paradise" (1956), "The Terror" (1963) or "Gas-s-s" (1970)? No? Well, don’t try if you’re not a die-hard fan. As Dennis Hopper said, Corman was never a good director, but he was great to discover talent in other people. At least you cannot go wrong by claiming that to be true as his disciples grew tall with time and their pictures beat Corman’s efforts to death. What can we say then about The Wild Angels (1966), a movie made in fifteen days for $360.000, which grossed about $10.000.000 in the box office? A picture invited to a screening at 27th Venice International Film Festival, which eventually won an award in Cannes? Cheap piece of trash that started a completely new class of B-movie – biker flick, which proved to be the most profitable exploitation genre ever?

Frankly, I have a little problem with all these golden letters as The Wild Angels stands for me as one of the worst movies Corman ever made. It’s supposed to be a gruesome story of a biker gang getting their kicks from violence and torture – as the trailer sings – but divorced from the moral stiffness of the middle 60’s, when it was seen as a strong statement, it comes now as a laughing pot. In a whole movie there are only two moments, which even now might seem interesting. First one is the beginning, when Blues takes his chopper out… while next door mom is chasing her small child on a bicycle frightened for it’s life. And there it goes, we hear frenetic riffs of Blues Theme by Davie Allan & The Arrows while Blues is hitting the highway (to be honest, you need to check the soundtrack better than film)! When he finally gets off his bike, the magic moment ends! Second one is the church bash in the end of the movie, nice mash-up of flying legs and religious blasphemy. Other than that, we watch mainly a cheesy biker melodrama with swastikas and subpar acting… yeah, the acting, I almost forgot!

We definitely have to check the acting and the other work behind the movie. Screenplay written by Chuck Griffith, eventually rewritten by Peter Bogdanovich is a piece of garbage pulp – you can hardly come across so poorly drawned characters in any exploitation movie. It practically abandons any idea of personality at all proposing instead a comic strip Blues character (played by Peter Fonda) and his barbie girlfriend (played by Nancy Sinatra). None of these acting creations are worth longer review – they suck as hell! In fact, the worst comes when we have to see them speaking as Fonda is pretty all right just sitting there and getting tanned. But when he gets to make a speech like the one in the church: We wanna be free to ride, we wanna be free to do our own thing… you feel like caught between a talking dog and door-to-door salesman, which makes it pretty hard to handle.

The Wild Angels is one of these bad AIP exploitation flicks and I’m not making a sales pitch here for the diggers – pure form without a meaning (bravo Roger, you’ve made it again). In fact the only worse biker movies I saw in my life are: "The Hellcats" (1967) and "Rebel Rousers" (1970), can you imagine? Anyway, let’s not argue with the box office as the movie was a storm back then and it made Peter Fonda a star giving him basic concept of the Easy Rider as well. However, if you really want to dig into some nice biker matter, go for "Hell’s Belles" (1969), "The Born Losers" (1967) or "The Glory Stompers" (1968) instead of losing your time on this one.

Zeta One (1969)

2012-01-19T15:42:00.000+01:00

It’s hard to drop even a line about any classic exploitation movie without a certain distance. I suppose it’s kind of a necessary presumption to take that before you start watching this particular (as it ought to be), newly bought, obscure gem, it’s plot will be bland, acting not very refined, photography ridiculous and special effects as cheap as it takes. Well, welcome to B-movie world, which you visit only if you’re stoned or determined enough, because only then you can pull it together. This applies to "Zeta One" as well, so sit back and chill out first, please.

60’s were definitely faddish times! Artistic and financial creativity in the field of filmmaking gave birth to a lot of odd artifacts, which dumped by distributors after couple of screenings were shelved or stored by directors themselves, but with time a whole culture arose around it. Call it "cult movie culture", "digging in obscurities" or "rarity seeking", but some people just find a pure pleasure in discovering something, that not many have seen, even if it’s as bad as "Astro Zombies" (1968) or "The Hellcats" (1967). Fortunately, "Zeta One" is an excellent movie in it’s class. A bizarre mix of spy and sexsploitation loosely whooping up pop sci-fi themes with not the worst acting you’ll ever see and definitely hot chicks. This strictly British nugget was shot mostly in Camden Studios, in London while the capital wast still swingin’.

We embrace the plot in a form of retrospection. Our dear storyteller is a secret agent James Word, who just accomplished the most amazing assignment you will ever hear about. By the will of Her Majesty The Queen he’s been ordered to figure out what a notorious villain – Major Bourdon had been up to making his moves around the town, dropping a puzzle word Zeta and finally meeting North London stripteaser. As the action picks up we find out that he’s been looking for mysterious Zeta One – another dimension space station, inhabited only by women, who were beforehand kidnapped in different countries and brainwashed to serve their beautiful blonde queen, Zeta. As a matter of fact, Major Bourdon has a serious beef with her trying by all means to end this oasis of feminine power, hence we are thrilled to watch their all out war.

As I noticed at first, there’s no really need to care about a screenplay here as this film has little to none artistic quality (excuse me, did I really say it?). Director kept a strong sense of aesthetics instead, editing his work into colourful bricolage of topless chicks, mod clothing, absurd action scenes and occasional psychedelic effects like feminine, naked body floating on a dynamically splashing background (certainly, not without a motive). We even get James Word playing strip poker and parading in wellies, a whole basket of goodies indeed. In fact, why not indulge and sip a bit of this space-sex-spy cocktail, which by the way has a great fusion soundtrack? And finally there’s an important note for you – vintage nudes’ hunters, that waving tits are more often on than off here and some are delicious ones. After all this is one of the most eccentric 60’s exploitation pictures and a very funny one, so don’t hesitate too much if you like that kind of immagination.

The Glory Stompers (1968)

2012-01-18T13:42:00.003+01:00

1966 was a great year for American International Pictures, producers and managers brainstormed, used their focus groups and eventually gave birth to a real creep – biker movie! A first in the genre was "The Wild Angels" directed by Roger Corman – a straight up nightmare, but more than a success in the box office. Produced as always for a dime, it brought AIP piles of $ and as their popularity was going through the roof, Corman was riding a high tide as well. Happy time for exploitation pictures indeed!

Soon whole wave of clones, copies and lame ripoffs followed, produced by all other independent film companies in California. Everybody wanted to cash on a new, wildly successful genre when it was still hot. As with every gold fever, the ones who do not dig right hit the bottom line. Although among all these biker flicks we may definitely spot some real pearls of rush film making, most of them were cheap, trashy, nonsense, horrible pictures, which looked more like stoned fantasies of a half-brained smalltime produced and his buddies – totally unwatchable stuff, which today circulates on bootlegs and could be effectively used for brainwashing these poor chaps in Guantanamo. Yes, I like some of them, but they’re not for everybody.

Fortunately, "The Glory Stompers" was one of best in the genre – a stud in the sea of moonshine (whatever), which is still enjoyable to watch today. It’s downside is corny screenplay and lurid set production, but the upside is great creation of Dennis Hopper and fantastic soundtrack by Davie Allan & The Arrows (who even get cameo in the middle of the movie). Hopper plays Chino – a leader of small, but brutal Black Souls MC. The bikers – as we might expect – just cruise around smoking dope and drinking beers trying to score. A real fun starts when they spot a pretty blonde, who unfortunately is made up by Cowboy, a member of The Glory Stompers MC. Chino is not a character, who asks for permission to take what he desires, so his guys follow Cowboy and take the broad away leaving him knocked off in the bushes by the lake to rot.

As Cowboy is far from being dead, he wakes up three hours later and goes after the brutes trying to cut the distance. That’s basically the storyline and so we are led by director through some hot Harley riding scenes, camping scenes, love-in in the wilderness filled with booze, weed and acid and eventually we get to the point, in which Chino decides to sell the faithful and irreconcible girl to Mexican pimps for 2 grand, who will hook her up on H. Lust and backstabbing are to come in the way of this plan finally leading to the end of the movie spiked up with madness, vengeance and violence. Totally sweet stuff for biker movies’ maniacs!

This is certainly a good genre flick, but not destined for unexperienced users, so if you’re not strongly attached to 60’s exploitation or unless you want to check out Dennis Hopper’s creation, you can leave it and stick to "The Wild Angels" only. For the bad guys, there’s a plenty of fun here. Steel hogs, pretty girls, iron crosses, bikers on a bad trip and of course heavily improvised Hopper’s lines. It’s definitely fascinating to see this guy with a joint in his mouth jabbering something like: "What did I tell you, man?" I fell in love with his jibbery, wild acting since I discovered "Easy Rider" when I was 16, so watching him in a movie preceding his swan song is something very peculiar for me. Of course, it’s not a masterpiece, but in it’s class it’s a solid bet.

Przestawiamy sie na inny jezyk!

2012-01-17T20:54:00.000+01:00

Ok, moi fantastyczni!Wlasnie zdecydowalem, ze stara forma mojego bloga nie zdaje egzaminu - nie dla czytelnikow, ale dla mnie osobiscie. W zwiazku z tym, ze stracilem powolanie, zeby pisac o "wszystkim" - z czego wiekszosc i tak polskiego czytelnika nie interesuje, bo zupelnie go nie dotyczy - wzorem muzycznego bloga ktoredy pojda dzicy swieci, na ktorym sie od czasu do czasu udzielam, blog ten zostanie przestawiony na jezyk angielski. Tematyka zostanie takze ujednolicona, zeby Skrzynka Demona stala sie bardziej przejrzysta.Wiem, wiem, nie wszyscy rozumieja, ale lepiej pisac o pewnych tematach po angielsku i docierac do ludzi, ktorych to interesuje niz marnowac czas na pisanie po polsku i patrzec, jak temat sie roztapia w zwiazku z brakiem zainteresowania.Co bedzie tematem?Kino klasy B lat '50/'60/'70 oraz kino autorskie i kontrkulturowe!1,2.3...zaczynamy!

Douglas Rushkoff's transmission to RAW!

2012-01-12T22:29:00.001+01:00

With the beginning of Robert Anton Wilson's week, we have Douglas Rushkoff explaining his spririt what happened while he was dead... let's hope he can hear it!

Piekno MUBI!

2011-11-15T14:08:00.001+01:00

Malem ostatnio kryzys uzytkownika na Flixsterze, ktorego eksploatowalem przez Facebooka. Spierdolili totalnie funkcje socjalna przenoszac tam swoj projekt UltraViolet, dzieki ktoremu Warner Bros. ma nadzieje zwiekszyc sprzedaz mediow online. Zamknalem konto i przenioslem sie na MUBI! Kto nie zna, niech klika!

ContactCon - kolejny krok, okupacja mediow!

2011-11-12T14:02:00.001+01:00

Czym jest ContactCon?

Jak odpowiedzial na to pytanie Douglas Rushkoff: The idea behind ContactCon was in some ways the Internet equivalent of the idea behind Occupy Wall Street. My original Internet meme, the name of my first email list, my first radio show was called "The Radio Squat." I always saw the Internet as an opportunity to occupy the media.

Goraca inicjatywa, ktora poparlo juz kilka wielkich osobistosci deprogramowania.Odwiedzcie koniecznie ContactCon.

Richard Meztzger na temat okupacji Wall Street!

2011-11-08T18:36:00.002+01:00

Jesli chcecie przeczytac sobie jakas insajderska notke na temat aktualnego stanu okupacji Wall Street, polecam post Richarda Metzgera na jego stronie Dangerous Minds. Oto link.

MAGIVANGA znika z sieci na jakis czas...

2011-11-03T12:47:00.001+01:00

Chcialbym powiadomic wszystkich czytelnikow MGV, ze moj magazyn znika z sieci na czas nieokreslony z powodu przeprowadzki na nowy serwer. Udalo mi sie znalezc nowy hosting, ale przezywam problem z importem bazy danych w MySQL. Jesli uda mi sie ten problem rozwiazac, magazyn szybko wroci na ocean. Jesli nie, potrwa to pewnie do momentu az bede mial kase, zeby komus zaplacic za import bazy i uruchomienie strony na nowym serwerze.

Harry Potter wlacza sie do walki!

2011-10-16T10:58:00.001+02:00

Magia dziala, fotka z manifestacji OCCUPY LONDON...

"Trans:Wizje" juz w sprzedazy :)

2011-10-15T18:05:00.000+02:00

"Trans:Wizje" - nowe dziecko wydawnictwa Okultura juz w sprzedazy. Wiele ciekawych materialow, a wsrod nich jeden moj tekst...

Nie samym chlebem czlowiek zyje...

2011-10-03T15:36:00.003+02:00

Nowy spot reklamowy Ruchu Palikota :)))

P.S. Ruch Palikota wychodzi spod progu wyborczego.

Czy naprawde potrzebujemy pracy?

2011-09-30T10:53:00.000+02:00

Douglas Rushkoff kontratakuje w tradycji mysli podejzliwej... czy naprawde potrzebujemy pracy?

Kamikaze szarpania drutów – surf, hot rod, 60's garage i biker sound

2011-09-12T13:45:00.000+02:00

Surfujący buntownik

Zanim Dick Dale – który w ciągu następnych kilku lat miał osiągnąć status Króla Surfowej Gitary – przeprowadził się ze swoją rodziną z południowego Bostonu do południowej Kalifornii w 1954, żeby ukończyć tam szkołę średnią, jego ulubionym instrumentem była trąbka, którą dostał od wujka, a przemożny wpływ wywierały na jego wyobraźnię rytmy legendarnego perkusisty polskiego pochodzenia, Gene'a Krupy (nigdy zresztą nie przestały). Zafascynowany opowieściami o kowbojach, komiksami o Supermanie i muzyką Hanka Williamsa, młodzieniec pragnął jednak zostać piosenkarzem country, co próbował zrealizować zamawiając drogą pocztową swoje pierwsze kartonowe banjo, które rozpadło się po jednym dniu. Tuż przed swoją przeprowadzką za $8 kupił w końcu starą, używaną gitarę hollow body, którą spłacił na raty. Był to pierwszy poważny krok w stronę muzycznej kariery!

W połowie lat '50 w Kalifornii istniały tylko dwa style muzyczne: country i big bandowy jazz, a gitara uznawana była za szatański instrument (grana jedynie przez czarnych bluesmanów). Było to zaledwie dwa-trzy lata przed pojawieniem się na amerykańskiej scenie Elvisa Presleya i eksplozją rockabilly, ale wtenczas mogły być to równie dobrze lata świetlne, gdyż rady miejskie nie zezwalały na organizowanie żadnych imprez tanecznych z muzyką gitarową w tle – amerykańskie społeczeństwo było przekonane, że jest to oddawanie młodzieży w szpony szatana. Historia zaczęła się jednak zmieniać, gdy Ameryka usłyszała Hound Dog, a Memphis sound z dnia na na dzień wywołał gorączkę wśród młodzieży i przerażenie wśród rodziców. W kinach pojawiły się też pierwsze rock'n'rollowe obrazy: Love Me Tender i Jailhouse Rock, które wypromowały styl. W międzyczasie Dick Dale wygrywał wszystkie lokalne konkursy muzyczne dla amatorów dzięki swojej nowatorskiej technice, która na pierwszy plan wysuwała silne, rytmiczne uderzanie w struny tworzące sensualny feeling.

Pewnego wieczoru Dick Dale stanął na scenie jednego z kin uzbrojony tylko w swoją starą gitarę, podłączoną do malutkiego wzmacniacza z 10" głośnikiem i mikrofon w stylu Flasha Gordona. Grupa marynarzy krzyczała „Get The Hook” całkowicie go zagłuszając i właśnie wtedy menadżer kina zdecydował o podłączeniu go do kinowego sprzętu i wydrukowaniu plakatów dużą czcionką. Z dnia na dzień Dick Dale stał się sensacją i przyciągnął na swoje koncerty dużą publikę. Ścigając swoje marzenie o zostaniu kowbojskim bardem Dale wziął też udział w konkursie country odstawiając show w stylu rockabilly. Wkrótce wkręcił się w miejscową scenę poznając takie osobistości jak Tex Ritter, Gene Autrey czy Freddy Hart, a przez pewien czas wrócił nawet do grania na trąbce. Kilka miesięcy później znudzony jednak obrotem rzeczy wylądował w Balboa, w miejscowym klubie folkowym razem ze swoim przyjacielem Rayem, gdzie poznał młodego, bluesowego pianistę. Trio dostało zielone światło na granie w weekendy i rozpalało publikę z dużym sukcesem, a Dick Dale dostał nawet nową gitarę... od samego Leo Fendera, który rok wcześniej stworzył pierwszy model Stratacastera. Do grupy dokoptowano wkrótce perkusistę, ale Dale stracił kontrakt z klubem, kiedy poprosił o zwiększenie budżetu do $15 na noc.

[Czytaj dalej w Magazynie MAGIVANGA]

Trzeci sezon "Breaking Bad"

2011-08-29T12:13:00.004+02:00

Ostatnich kilka lat w USA to prawdziwa eksplozja wspaniałych dramatów telewizyjnych, dla których rynek nagle otworzył się po sukcesie "The Sopranos" w HBO. Kto się spodziewał, że taki przełom w ogóle nastąpi? Od czasu zakończenia serii świat ujrzało kilka prawdziwych pereł, ale na pierwszy plan wybija się zdecydowanie jedna z nich - "Breaking Bad". Mój osobisty numer 1 ma w sobie coś, czego nie mają inne: wiarygodność charakterów, nie wyeksploatowaną scenerię społeczną i doskonały pomysł na rozwój akcji, osnutej oczywiście wokół dragów – tematu dotykającego wszystko i wszystkich.

Podczas gdy inne dramaty telewizyjne za cel sam w sobie obierają ponowne przeciąganie struny przez życie wyższej klasy średniej czy też po prostu obierają za tło wyidealizowany obraz bogatej części amerykańskiego społeczeństwa, "Breaking Bad" głęboko odcina się od tej tendencji pokazując los tych, którzy ledwo wiążą koniec z końcem, a wszystko dzieje się w sercu Nowego Meksyku (raczej mało szykownego stanu na południu USA), gdy kryzys ekonomiczny właśnie dotkliwie zaczyna dotykać Amerykanów. Fascynujące w "Breaking Bad" jest to, że gdy inne seriale odsłaniają zaledwie drobne neurozy plastikowych herosów, twórcy "Breaking Bad" zagłębiają się w przerażające psychozy, trapiące ich ułomne charaktery z krwi i kości. Gdy inne seriale pokazują rutynę życia, przerywaną matematycznie obliczonymi incydentami, w „Breaking Bad” entropia pożera nadzieję na poprawę i ciemność prawowicie zagarnia dusze.

Jeśli obejrzeliście wcześniej dwa sezony "Breaking Bad", na pewno chcecie obejrzeć lub już obejrzeliście sezon trzeci, który jest kontynuacją serii w wielkim stylu. Spółka Walta White'a – nauczyciela chemii, niedoszłego noblisty, walczącego z rakiem płuc i Jessee'go – drobnego kryminalisty, przygłupa, odpadka społecznego, który walczy z metamfetaminowym nałogiem, pomimo trudności jest kontynuowana. Oczywiście "Breaking Bad" to złe decyzje następujące po złych decyzjach i złe nawyki, które nigdy nie dają za wygraną i wszystkie słabości, które w końcu zostają ukarane. Twórcy ponownie zapewniają nam fascynującą rozrywkę w 13 odcinkach, zrealizowanych tak sprawnie, iż nie jestem nawet pewien czy ten sezon nie jest lepszy od poprzedniego? Drugi sezon był doskonały, ale trzeci jest jak sztorm.

Jessee wychodzi w końcu z ośrodka dla uzależnionych, dokąd trafił w ostatnim odcinku drugiego sezonu po przedawkowaniu heroiny przez swoją dziewczynę, ale to dopiero początek dalekiej drogi do poprawy... która oczywiście nigdy nie następuje. Walt wyprowadza się z domu i przyjmuje nową propozycję biznesową, ale niedaleka przeszłość wkrótce plącze jego genialne w swojej prostocie plany i nic nie toczy się tak, jak powinno. Pomimo szczerej niechęci obu "przestępców" do siebie i nieprzewidywalnych charakterów, drogi Walta i Jessee'go muszą skrzyżować się ponownie w cieniu wydarzeń, wymuszających bardzo trudne decyzje. Nie ma jednak wyjść idealnych i kompromis staje się jedyną drogą osiągania sukcesu... zawsze przynoszącego w zasadzie więcej problemów niż prawdziwego szczęścia. Obydwoje prowadzą trudną grę kłamstw, uników i bezwzględności pod presją niszczącej duszę nicości z bezwzględną maszyną karteli nartotykowych w tle, stającą się w końcu trudnym do udźwignięcia ciężarem... pół środki przestają być jednak w pewnym punkcie rozwiązaniem, a stawka zaczyna toczyć się o coś więcej niż tylko pieniądze.

Sezon trzeci mogę polecić z czystym sercem każdemu fanowi "Breaking Bad", a całą serię uważam za obowiązkową dla fanów dobrego dramatu telewizyjnego, szczególnie dla tych którym tematyka dragów nie jest obca i którym znudziła się już wyksploatowana do cna przez przemysł rozrywkowy modna, nowojorska lub kalifornijska sceneria. Jeśli szukacie serii, która czyni rozrywkę z rozpadu charakterów i która bez pardonu rozprawia się z mitami społecznymi, to „Breaking Bad” jest waszym serialem.

Dennis Hopper i jego romans z biker movie

2011-08-23T17:46:00.006+02:00

Jak pisałem wcześniej na tym blogu, około roku 1966 wytwórnia American International Pictures postanowiła uderzyć w kolejną działkę kinowej eksploatacji i tym razem wybrała kluby motocyklowe. Pierwszym wielkim sukcesem kasowym okazał się film "The Wild Angels" z Peterem Fondą, który pomimo koszmarnej fabuły, plastikowych charakterów i absurdalnego aktorstwa dotarł do młodzieżowego targetu i utorował drogę następnym obrazom, z których "The Glory Stompers" (1968) wydaje się jednym z najlepszych.

Jak pisze w Storming Heaven (fantastycznej książce na temat LSD) Jay Stevens: Jeśli Hollywood grał dużą rolę w popularyzacji rocka, był także na tyle zmyślny, by zdać sobie sprawę, że młodzieńczy bunt może być bardzo lukratywny w kinie. Począwszy od 1953 studia filmowe wyprodukowały tuziny wariacji na temat dewiantów społecznych, którym nie pasowało dostosowywanie się do kanonów życia. Wśród nich wybijają się takie klasyki, jak The Wild One z Marlonem Brando i Buntownik Bez Powodu z Jamesem Deanem. W obydwóch filmach główni bohaterowie dostrojeni byli raczej do wewnętrznych imperatywów niż do społecznie akceptowanych kodów zachowania (…)

Wielką zasługą AIP (jeśli można tak to ująć) było maksymalne wyeksploatowanie tego wzorca i zrozumienie siły pokazywania społecznych dewiantów, autsajderów i buntowników na ekranie. Dzięki masowej produkcji, która wymagała szybkiej pracy, swój talent mieli podczas kręcenia wielu "biker movies" odsłonić Laszlo Covacs, Jack Nicholson i Dennis Hopper , którzy po zagraniu w kilku filmach Cormana i innych reżyserów, związanych z AIP, dali początek amerykańskiemu kinu niezależnemu swoim wielkim debiutem Easy Rider – nazywanego nawet początkiem renesansu kina autorskiego. Ten wielki klasyk poza fantastycznym pomysłem wykorzystywał wszystkie środki artystyczne, eksploatowane przez Rogera Cormana i spółkę, łącznie z kręceniem scen w plenerze.

"The Glory Stompers" był jednym z dwóch filmów motocyklowych, które bezpośrednio poprzedziły wysiłek reżyserski duetu Fonda i Hopper w nakręceniu Easy Ridera. Hopper gra w nim Chino, brutalnego lidera małego klubu motycklowego Black Souls, który porywa seksowną blondynkę - dziewczynę Cowboya, członka klubu Glory Stompers, po wcześniejszym skasowaniu klienta i ukryciu go w krzakach nad jeziorem. Pomimo że wyglądający na martwego, Cowboy jednak wkrótce budzi się ze "snu" i zaczyna pościg za swoją laską. Black Souls próbują po kolei dobrać się do cipki ślicznej kobiety, ale ta nie odwzajemnia ich zalotów i decyzją Chino, który rości sobie do niej prawa jako pierwszy, zostaje związana. Jego próby dobrania się do pięknej blondynki zostają także przyjęte z niechęcią przez jego własną dziewczynę, demoniczną brunetkę-nożowniczkę, która jednak poproszona zostaje o zamknięcie mordy.

Gdy blondynka po dwóch dniach dalej nie daje się spacyfikować i oddać Chino, ten postanawia sprzedać ją Meksykanom za dwa tysiące dolarów, którzy mają uzależnić ją od heroiny i zmusić do prostytucji. Tymczasem ścigający Black Souls na swoim chopperze nieszczęśliwy Cowboy spotyka dawnego członka swojego klubu, który naprowadza go na ich ślad i nawet do niego dołącza. W międzyczasiem rozkręca się niedaleko w lesie nad jeziorem prawdziwy, spontaniczny love-in, w którym uczestniczą członkowie wszystkich możliwych klubów, hipisi, artyści i piękne kobiety (bardzo typowy element scenariusza AIP), a małą scenkę koncertową odgrywają także Davie Allan & The Arrows – oficjalni kompozytorzy i wykonawcy ścieżki dźwiękowej do filmu. Chino postanawia zaimprezować z kolegami i zostawia laskę tylko ze zwoim bratem. Impreza kręcie się wyśmienicie, gdyż wszyscy padają na mordy od piwa, kwasu i jointów, ale Black Souls w końcu wywołują dym, co kończy ten fantastyczny kwadrans.

W finale jedn z członków Black Souls – Magoo, ucieka z blondyną, do której już dwukrotnie chciał się dobrać, a ścigający go brat Chino zostaje przez niego żywcem rozjechany Harleyem. Zanim udaje mu się uciec dopada go jednak sam Chino i zabija z histerycznym okrzykiem ze swojego colta. Nadjeżdżają Glory Stompers i dochodzi do ostatecznej walki o blondynę, podczas której Chino ginie od feralnego noża, rzuconego przez jego własną dziewczynę. The End. "The Glory Stompers" pozostaje klasycznym gniotem klasy B, który jednak warto obejrzeć ze względu na kreację Hoppera i zabawne teksty w stylu: "What did I tell you, man?"

Wspaniały sen Cheecha & Chonga

2011-08-12T23:57:00.008+02:00

Cheech & Chong byli oficjalnymi bohaterami lat '70 w USA. Pomimo tego, że zaczynali jako grupa rockowa i nagrali nawet kilka płyt, nie udało im się osiągnąć większych sukcesów na polu muzycznym i dopiero gdy nakręcili swój pierwszy film "Up In Smoke", ich popularność sięgnęła szczytu. Tematyka, którą obrali była bardzo prosta, dwóch typów po krókim zapoznaniu na autostradzie zaczyna kręcić się po Los Angeles kręcąc jointy i od czasu do czasu próbując kupić trochę zielska, gdyż to niestety ma tendencję do szybkiego kończenia się. W niezwykły sposób unikają większych problemów z systemem prawnym wystawiając za to organy ścigania na pośmiewisko... wszystko zupełnie przypadkiem, gdyż przez większość czasu są ujarani jak stodoła.

"Up In Smoke" dzięki swojej bardzo przyziemnej lecz ludzkiej treści stał się szybko najpopularniejszym filmem 1978 r. w Stanach Zjednoczonych, a Cheech & Chong zachęceni sukcesem nakręcili kilka następnych zawieszając swoją karierę filmową dopiero pod koniec lat '80, gdy reaganowska kontrrewolucja moralna sprawiła, że stonerowa tematyka nagle przestała być zabawna, a sam duet pokłócił się z nieznanego powodu. Do najważniejszych filmów Cheecha & Chonga należą oprócz "Up In Smoke", dwa kolejne dzieła: "Next Movie" oraz "Nice Dreams", każde zawierające kolejną porcję gagów i humoru sytuacyjnego, które mogą przyprawić każdego miłośnika magicznej roślinki o spory ból brzucha.

W mojej osobistej klasyfikacji numerem 1 jest "Nice Dreams", drugie miejsce zajmuje "Up In Smoke", a trzecie "Next Movie". Oczywiście jest to podejście bardzo subiektywne, ale tylko na "Nice Dreams" śmiałem się tak, że nie mogłem przestać, a moja przepona przechodziła atak niekontrolowanych skurczy. "Nice Dreams" to ukoronowanie wielkiego talentu komediowego Cheecha & Chonga, w którym brawurowy scenariusz graniczy z geniuszem bliskim dokonaniom braci Marx, a aktorstwo wzbija się na wyżyny. Generalnie, Cheech & Chong otwierają swój pierwszy, poważny biznes, związany ze sprzedażą marihuany pod przykrywką lodów ziołowych. Jeżdżą dookoła miasta "lodową furgonetką" próbując ustrzelić trochę gotówki, nie wiedzą jednak że na ogonie siedzi im już nieustraszony sierżant Stedenko (znany z części pierwszej), którego podwładni robią dil z naszymi bohaterami podając się za biznesmenów, amatorów trawy.

Gdy marihuana trafia do sierżanta Stedenko, który spokojnie ogląda sobie w biurze pornolka, ten nie potrafi się oprzeć pokusie spróbowania świeżych topów i zapala sobie w zaciszu swojego biura... wychodzi w końcu z założenia, że trawiarza da się złapać jedynie przistaczając się w niego samemu. Ta taktyka bardzo mocno wpływa na bieg wypadków, gdyż poddana analizie laboratoryjnej trawa, którą handlują Cheech & Chong, sprawia że ludzie zamieniają się w jaszczurki za sprawą eksperymentów hodowlanych, przeprowadzanych na roślinach przez geniusza growingu - Szalonego Jima. Zapotrzebowanie na szczyty jednak rośnie i wkrótce Cheech & Chong wynoszą z plantacji co tylko mogą marząc już o kupieni swojej własnej, tropikalnej wyspy, na której zostaną królami słońca i będą codziennie czczeni przez tubylców tysiącem jointów.

Plan jednak wymyka się spod kontroli, kiedy siedząca im na ogonie policja popycha ich do szybkiego ultonienia się z plantacji i szukania chwili relaksu w pobliskiej, chińskiej restauracji. Tam natykają się jednak na tajemniczą menadżerkę talentów, która rozpoznaje w Chongu wielką gwiazdę rocka psychedellicznego i podkrada naszym biznesmenom jedzenie z tależy. Cheech natyka się też na Donnę, która kończy właśnie swoją imprezową noc z szalonym kokainistą, który proponuje wszystkim szybką sesję prochową pod restauracyjnym stołem. Nakoksowani bohaterzy oddalają się od swojego celu, gdy Cheech postanawia zerżnąć szybko Donnę, a Chong oddaje wszystkie pieniądze szaleńcowi za czek wystawiony przez Bank Kretyńskich Bzdur. Tymczasem Donna proponuje potrójną, wspólną noc, która zostaje jednak przerwana przez epizod z brutalnym motocyklistą.

Chłopcy kończą noc w szpitalu dla wariatów, gdzie próbują odzyskać swoje pieniądze, ale zostają tylko wsadzeni do izolatki, skąd „uwalniają się” dzięki tripowi na kwasie (dostarczonym przez Timothy Leary'ego we własnej osobie). LSD wpędza jednak Cheecha w bad trip, w którym staje się skrajnie nieufny, a dalszy bieg wypadków znowu ogarnia totalny chaos...

Ta prawdopodobnie najważniejsza komedia lat '80 i jeden z największych filmów ostatnich 30 lat, posiada niezwykły ładunek humoru, przeznaczonego głównie dla ludzi samych posiadających go w dużej ilości. Zdumiewa też niezwykłym komentarzem społecznym, który skierowany jest w stronę policji, życia społecznego i samych stonerów oczywiście, których figury Cheecha & Chonga są abdurdalną parodią. W końcu, film ten, jak żaden inny, pozwala na interesującą podróż przez najnowszą historię kultury dragowej w Kalifornii, której jest idealnym zwierciadłem, pozwalając śledzić rozwój wielkiego przemysłu konopnego, który miał tam eksplodować w latach '90 pozwalając na pierwszy zapis prawny, umożliwiający przyjmowanie produktów z konopi dla celów zdrowotnych. Nic dziwnego, że Cheech & Chong odżyli, gdy w Kalifornii przyszedł czas głosowania nad powszechną legalizacją konopi, której całe życie byli gorącym zwolennikami. W ciągu ostatnich kilku lat Cheech & Chong ponownie pojawili się także z nowymi filmami, które być może nie są tak dobre, jak "Nice Dreams", ale należą do bardzo dobrych pozycji.

Londyn płonie!

2011-08-10T13:26:00.004+02:00

Nazywają je najbardziej zróżnicowanym etnicznie miastem na świecie, z pewnością jest też jednym z najbardziej skomplikowanych pod względem społecznym. Oficjalnie zamieszkuje je 10 milionów ludzi, nieoficjalnie mieszkańców może być nawet dwa razy tyle. Ekonomia londyńska oscyluje pomiędzy wysokim dochodem narodowym brutto, generowanym przez pracowników City Of London i małymi, choć niezliczonymi strumieniami dochodu nisko opłacanych pracowników fizycznych: sprzątaczy, barmanów, opiekunek do dzieci, traderów marketowych, pomocników na budowie etc. Na tym jednak rozwarstwienie się nie kończy... na samym dole drabiny są tysiące osobników, obdarzonych przez naszych rodaków pięknym mianem "beneficiarzy".

Ile jest beneficiarzy w samym Londynie, bardzo ciężko jest powiedzieć, samych benefitów jest bowiem tyle, że ciężko to ogarnąć. Można dostawać zasiłek okresowy ze względu na problem w znalezieniu pracy, ale można także czerpać zasiłek, przyznawany matkom po urodzeniu drugiego dziecka... i każdego następnego. Osobnymi benefitami są darmowe mieszkania ("council flaty"), zapomogi komunikacyjne lub nawet całkowita refundacja kosztu tygodniowych czy miesięcznych oysterek. Następnie są już całkowicie ezoteryczne benefity tj. zapomogi dla inwalidów (można je bez problemu dostać także za przedłużające się skręcenie kostki "uniemożliwiające pracę" etc.), zapomogi dla rowerzystów, a na samym końcu zasiłek dla bezrobotnych, przysługujący każdej legalnie przebywającej osobie w Wielkiej Brytanii, która zdołała przepracować 18 miesięcy. Właśnie ten zasiłek jest główną przyczyną pogłębiającego się kryzysu ekonomicznego w Wielkiej Brytanii.

Gdy pod koniec lat '70 rząd Margaret Thatcher przestawiał się na własną wersję ekonomii "wolnorynkowej" prywatyzując lub po prostu zamykając nierentowne kopalnie i zakłady przemysłowe na północy Anglii i w Szkocji uwalniając także funta poprzez zastosowanie niskich stop procentowych, wygenerowane w ten sposób oszczędności budżetu szybko zaczęły dawać Wielkiej Brytanii drugi oddech na rynkach międzynarodowych, jak też pozwalać na reformę armii i oczywistą ekspansję neokolonializmu. Ekonomii pomogła też oczywiście druga fala imigracji, głównie z Afryki i Karaibów, gdzie społeczństwa tonęły w błocie niemocy. Decyzje ekonomiczne Torysów, jak dobrze wiemy, nie cieszyły się zbyt dużą popularnością społeczną i druga połowa lat '80 wzmocnila popularnosc Labour Party, która wykorzystała niepokoje społeczne i sprzeciw wobec nowych podatkow zdobywajac parlament w latach '90. Jedną z głownych decyzji Labourzystów było złagodzenie tych niepokojów poprzez głęboką reforme systemu opieki społecznej i zapewnienie bezrobotnym szerokiej gamy środków i instrumentów finansowych, dzięki którym mieli odzyskać swoją obywatelską godność.

Koniec lat '80 i początek lat '90 to okres wydobywania się Wielkiej Brytanii ze szponów długiego kryzysu ekonomicznego i gwałtowny wzrost rynków, co łączyło się także z powstawaniem nowych miejsc pracy. O ile okres ten był idealną sposobnością dla wszystkich warstw społecznych do akumulacji kapitału i bezstresowego wydobywania się z biedy czy też po prostu bogacenia się, beneficiarze przyzwyczajeni do opiekuńczej ręki państwa nie stanęli na wysokości zadania powiększając jedynie swoje żądania, co doprowadziło w szybkim czasie do nadęcia budżetu opieki społecznej do niebotycznych rozmiarów. Ze względu na okres ekonomicznej ekspansji Wielkiej Brytanii, nie był to jednak żaden problem – bogacące się wszystkie grupy społeczne nie protestowały przed finansowaniem beneficiarzy ze swoich podatków. Gdy jednak w 2008 w Wielką Brytanię uderzył w końcu krysyz ekonomiczny, spowodowany spekulacjami na rynku nieruchomości w Stanach Zjednoczonych, paradoksalnie wzmocnionych przez absurdalne regulacje rządowe dla korporacji ubezpieczeniowych, podpisywane przez gabinet Billa Clintona, sytuacja dramatycznie się zmieniła.

Z dnia na dzień ekonomia znalazła się w kiblu, a duże i małe biznesy na równi stanęły nad skrajem przepaści. Na Camden Town, gdzie wówczas pracowałem, tygodniowo zamykały się 2-3 sklepy, a pubom w Wielkiej Brytanii groził upadek. Marks & Spencer tracił 20% przychodu brutto miesięcznie, a nad HMV zawisła chmura bankructwa. Lata 2008-2011 należą do najgorszych w Wielkiej Brytanii od przynajmniej 30 lat i trudno się dziwić, że frustracja społeczna wzrasta z miesiąca na miesiąc. W Londynie, który od wielu lat żywił się napływem taniej siły roboczej i dużym wzrostem ekonomicznym, zapewniającym masowe miejsca pracy, ten stan rzeczy jest zwielokrotniony przez stres przeludnienia, masowo występujące skupiska bezrobotnych, getta słabo mówiących po angielsku nielegalnych imigrantów oraz rosnące w siłę z dnia na dzień nastoletnie gangi, który dysponują tak dużą psychologiczną siłą, że ludzie boją się zwrócić uwagę w autobusie komukolwiek poniżej 20 roku życia.

Tottenham, gdzie wybuchły zamieszki, jest w Londynie szczególnym miejscem nie ze względu na oddziaływanie kulturalne i nie ze względu na klub sportowy, ale ze względu na najniższe czynsze w tym mieście, które zawsze przyciągają najbiedniejsze warstwy społeczne – beneficiarzy i świeżych jeszcze imigrantów. Nikt nie wie na pewno czy Mark Duggan był dilerem, czy pierwszy otworzył ogień, czy naprawdę zaczął uciekać gdy zatrzymała go policja, ale jedno jest pewne, zasadniczo mógł być to ktokolwiek inny, gdyż Londyn jest od kilku lat jak beczka prochu i cokolwiek może stać się iskrą zapalną. Należy oczywiście dodać, że londyńska policja w żadnym stopniu nie przypomina polskiej, to bardzo nieefektywna, spętana procedurami grupa, która nie może nawet używać gumowych kul do rozpędzania tłumu. Od wielu lat nie radzi sobie nawet z nastoletnimi gangami, które ganiają się z nożami po całym Londynie próbując się nawzajem eliminować. Zajścia tj. dwunastolatek, który dostaje nożem w parku, bo ma „nieodpowiedni adres” to w Londynie normalka!

Właśnie na styku niewydolności, lenistwa i całkowitego upadku instytucji rodziny w Londynie rodzi się problem gangów, które amerykanizując się pod wpływem mediów, zaczynają wywierać coraz większy wpływ na lokalne życie społeczne. Właśnie te grupy gówniarzy nie chodzących do szkoły, pochodzących z rodzin siedzących od lat na benefitach, w których nawet umiejętność wysłowienia się po angielsku przychodzi z trudem, stają się głównym ostrzem rozruchów, jakie wybuchły cztery dni temu w Tottenham. Są za młodzi i za głupi, żeby posiadać jakąkolwiek świadomość polityczną, karmieni snami o sławie i bogactwie, które roztaczają dookoła brytyjskie media marzą o nowych Nike'ach, Wii i iPhonie 3G. Ich atakami padają sklepy na głównych ulicach i sieci handlowe tj. JB, HMV, Tesco czy Debenhams. Nie interesuje ich wydawanie manifestów politycznych ani zawiązywanie ruchów samopomocy, to nie ten typ młodzieży, która poszłaby pracować w syndykacie anarchistycznym dla dobra klasy robotniczej. To bardzo smutne, ale te największe w Londynie zamieszki od ponad 30 lat są motywowane przez niskie instynkty bandy sfrustrowanych dresiarzy, którzy wykorzystują swoje pięć minut, żeby włamać się do sklepu z elektroniką i spierdolić na chatę pod osłoną nocy. Najgorsze jest jednak to, że są oni idealnym tworem państwa socjalnego, w którym na każde wyciągnięcie ręki sypie się złoto.

Louie, Louie

2011-08-06T14:57:00.008+02:00

"Louie, Louie we gotta go (...)" - to początek klasycznego, chwytliwego kawałka z głupawym tekstem, który w połowie lat '60 sprzedał się w milonach singli 7" za sprawą grupy The Kingsmen, która przeszła dzięki temu do historii muzyki gitarowej. Po przeniesieniu się do Włoch dwa miesiące temu nagle zdałem sobie sprawę, że odzyskuje on swoją popularność za sprawą renesansu rocka garażowego i przenika niepostrzeżenie do repertuaru lokalnych cover bandów... oczywiście YouTube robi swoje w szerzeniu nowych trendów :)

"Louie, Louie" był jednym z najważniejszych hitów rocka garażowego, który u swoich narodzin poszukiwał własnych środków wyrazu i jak wszystkie nowe style szukał czegoś, co porwie publikę. "Louie, Louie" był kompozycją idealną, łączył bowiem prostotę rytmiki z bezpretensjonalnością przekazu – coś co pasuje jak ulał do streszczenia rocka garażowego. Był to też oczywiście "czarny tune", a wszystkie wczesne kapele garażowe były zakochane w amerykańskim r'n'b próbując przerabiać największe hity na swoją modłę.

Oryginalnie skomponowany i nagrany przez Jamajczyka Richarda Berry'ego w 1957, który nadał mu silne brzmienie rocksteady, nie zdobył sobie większej popularności krążąc jako singiel 7" w lokalnym obiego północnego zachodu Stanów Zjednoczonych, ale tak się stało, że kilka lat pozniej trafił w łapki lokalnej grupy garażowej The Wailers (wystepujacej wtedy jako Rockin Robin Roberts and The Fabulous Wailers) z Tacoma (okolice Waszyngtonu), która natychmiast rozpoznała jego potencjał imprezowy i nagrała swoją wersję! Ta nigdy nie przedarła się do szerszej publiki, ale została skopiowana przez grupę The Kingsmen, której bardziej rock'n'rollowa aranżacja stała się rockowym standardem i doczekała się krajowej dystrybucji.

Wkrótce "Louie, Louie" grali w USA wszyscy od Kalifornii po Nowy Jork, a tune został wyeksportowany za ocean, gdzie trafił w ręce Syda Barretta i Pink Floyd, którzy usilnie próbowali zagrać to na swój własny sposób. Poniżej najlepsze wersje tego kawałka, który po 45 latach wciąż nie traci na popularności...

Przerwa w funkcjonowaniu bloga zakonczona!

2011-08-06T14:52:00.003+02:00

Oficjalnie oglaszam, ze zakonczylem pierwszy etap pracy nad swoim nowym biznesem, sklepem internetowym Magivanga Vaults i w zwiazku z tym moge wrocic do blogowania :)

Pzdr dla wszystkich!

Konradino

Czas na zawieszenie...

2011-01-29T01:36:00.003+01:00

Halo halo moi mili!
Czy wciąż czytacie tego bloga?

Tak? Nie?
Muszę Wam niestety ogłosić, że zostaje on zawieszony na czas nieokreślony ze względu na to, że pisze spory materiał - pierwsza w zasadzie, polska monografie - na temat dorobku literackiego Huntera S. Thompsona. Chce objąć wszystkie jego główne dziela, a do tego potrzebny jest mi czas. Gdy zakoncze ten proceder, ktory mam nadzieje rozjasni co nieco polskim czytelnikom, znajdziecie moje wypociny w MGV... zaraz potem zabieram się za pisanie powieści, której plan spisałem sobie na komputerku w naplywie inspiracji. To zajmi mi na pewno kilka miesięcy.

Są też inne sprawy, jak wyczekiwany przez wszystkich sklep MAGIVANGI, który jest obecnie w fazie developerskiej i ma duze szanse pojawić się w sieci na początku kwietnia. Beda rzadkie winyle, amerykańskie i brytyjskie tłoczenia oraz DVD i książki!

Gorące PZDR dla wszystkich!

Al Roker's Marijuana Inc. w telewizji MSNBC

2011-01-03T16:09:00.005+01:00

15 marca 2009 amerykańska telewizja MSNBC wyemitowała warty obejrzenia reportaż dokumentalny na temat marihuany w USA, a konkretnie w Kalifornii. Program nosi tytuł "Marijuana Inc." i prowadzony jest przez znanego prezentera telewizyjnego, Ala Koopera. Jeden z niewielu dokumentów telewizyjnych, w których wyważony ton relacji i brak yellow journalism sprawia, że chce się go obejrzeć do końca.

Dokument podzielony został na dwa segmenty, z których pierwszy pokazuje spojrzenie DEA i policji na uprawę i sprzedaż marihuany z nieuchronnym: "Będziemy ścigać wszystkich marihuanowych przestępców dopóki trawa jest zielona", a drugi pokazuje jak perfidnie niszczone jest życie prywatne i zawodowe ludzi, zajmujących się dostarczaniem medycznej marihuany pacjentom, cierpiącym na ciężkie schorzenia, którzy robią to w zgodzie z prawem stanowym i porozumieniem z lokalnymi władzami. Polecam!

Film możecie oglądać dzięki uprzejmości 420Magazine

Palić / Sadzić / Zalegalizować !!!

Im więcej się zmienia, tym więcej pozostaje bez zmiany

2010-12-18T13:25:00.002+01:00

Pomimo tego, ze z pewnoscia da sie przeprogramowac umysł za pomocą jogi, medytacji, sugestii, środków psychedelicznych czy nawet zyciowego szoku, ten specyficzny stan znany koneserom jako "reset" staje sie doświadczeniem bardzo niewielu... czy można sie w ogole zastanawiać co byłoby, gdyby zaistniał jako możliwośc powszechna? Co stałoby sie, gdyby był on szerzej znany w Polsce, gdzie przyssanie się do układów, przyzwyczajeń, manii, fobii i swoich prywatnych interesów od wieków stanowi największą przeszkodę w normalnym funkcjonowaniu kraju?

Już przeciez w XVII wieku postępowa szlachta mówiła o szalejacej w Rzeczpospolitej "prywacie"
- sprzedawaniu sie temu, kto daje więcej. Długie lata rozpadu państwowości, Zaborow, odbudowy po I Wojnie Swiatowej, totalitarnego zamordyzmu po II Wojnie Swiatowej i ponownej odbudowy po zmianie systemu - efekty tego egoizmu elit - wydają sie czasem, jak lekcje z nudnego przedmiotu, gdyz szybko sie o nich zapomina.

Czy masowy reset społeczno-polityczny jest w ogóle możliwy? Ciężko na to pytanie odpowiedzieć, ale patrząc z pewnej perspektywy, wydaje mi sie, ze pozostaje to jedynie w sferze marzen... jest to tak nierealne, jak przekształcenie, panujacego w Polsce klimatu umiarkowanego w tropikalny z dnia na dzień. Pewne rzeczy nie zmieniają sie nawet po przejściu przez nie huraganu i ta myśl z każdym rokiem coraz bardziej nie pozwala mi myśleć optymistycznie o dalszych losach kraju, z którego spieprzylem, bo dobijala mnie panująca w nim niemoc, korupcja, alkoholizm i powszechny upadek jakichkolwiek zasad życia społecznego.

Z rozbawieniem, ale i ze smutkiem obserwuje głosy na polskich forach i portalach internetowych, które wydają się jak mrowie szczurów, skaczacych sobie nawzajem do gardeł - wszystkie uwikłane w niekończąca sie grę polityczna, która z wielkim zadowoleniem musi być obserwowana przez każdy kolejny gabinet, rząd, dbajacy tylko o to, żeby jak najdłużej utrzymać sie przy władzy. Stare, punkowe teksty doskonale chwytają sedno. Politycy w Polsce kochają dzielić, społeczeństwo podzielone, to bezradne, fanatyczne stado, które w fantastyczny sposób odpierdala czarna robotę - nie wchodzi w drogę brakowi zmian i reform. Za każdym razem, gdy widzę zwolenników PiS skaczacych na popleczników PO, nie jestem w stanie oprzeć sie myśli, jak głębokim trzeba być idiotą, żeby nie zauważyć, że to idealny sposób na wzmacnianie władzy przez klasę polityczna - bardzo zwarta i jedyna de facto formację rządząca w Polsce!

Raz w życiu głosowałem w wyborach prezydenckich i żałuję. Gdy ktoś mnie namawiał do głosowania ponownego, mówiłem zawsze: "Stary, poczekaj rok" i kończyło sie zawsze tak samo, korupcja, aferami, zamiataniem problemów pod dywan, obsadzaniem swoimi wszystkich możliwych stanowisk i kompletna degrengolada, która byłaby wstydliwa w każdym zachodnim kraju (może poza Wlochami).

Po raz kolejny pisze, że na zmiany można czekać, można ich zadać i można je promować, ale jedynym skutecznym sposobem jest wyłączenie sie z gry i ich wymuszenie! Wolne Konopie razem z Gota ogłosiły, że będą wdrażać swój projekt Cannabis Clubow pomimo razacej w Polsce dyskryminacji palaczy konopi, która każe zlapanego z przykładowa ilością 0,3 grama delikwenta 3-5 latami więzienia. Pomimo wielkiej kampanii na rzecz legalizacji, popartej racjonalnymi argumentami, rząd zatrzymywał każdy kolejny projekt reformy faszystowskiej ustawy w lodowce wolac szerzyc kampanie strachu i terroru wobec dopalaczy... wszystko zaś w sercu cywilizowanej Europy.

Przy okazji, za zamknietymi drzwiami podwyższono jednak VAT na wszystko co tylko możliwe, składkę emerytalna, zrezygnowano z obciecia dofinansowania dla partii politycznych z budżetu państwa oraz dalej prowadzono rozmowy na temat absurdalnego umieszczenia w Polsce wyrzutni rakiet Patriot, które miały być nieuzbrojone! Tymczasem 1/4 dzieci w Polsce zdycha z głodu, rodzice nie mają za co kupić pieluch, a uzależnionych od heroiny nie leczy sie, ale wsadza do więzienia. Awansowaliśmy jednak z ostatniego na przedostatnie miejsce w Europie w wykorzystywaniu terapii metadonowej dla heroinistow, co stało sie kolejnym elementem propagandy sukcesu.

Cieszmy sie jednak, ze Polska jest w Europie, gdyby była w Azji, już placilybyscie obowiązkowo 95% podatku dochodowego, a z ekranów padalyby słowa otuchy o budowanym dobrobycie...

Rushkoff demaskuje stupor polskiej prasy!

2010-12-11T14:29:00.005+01:00

Przypadkiem natknąłem się na wywiad z Douglasem Rushkoffem, zatytułowany Wikileaks prawdę ci powie, opublikowany na stronie polskiego Newsweeka trzy dni temu. Rushkoff oczywiście został wyłuskany do tego wywiadu przy okazji afery z WikiLeaks i był to wybór bardzo trafny, bo to jeden z niewielu ekspertów, który Internet zna, jak własną kieszeń.

Odpowiedzi Douglasa są bardzo trafne, natomiast same pytania ośmieszają poziom intelektualny polskich redaktorów prasowych, jeśli tylko spojrzeć na imputowane w nim przedzałożenia. To, że do niedawna jeszcze calkowicie ezoteryczny dla polskiego rynku medialnego Rushkoff jest jednak przepytywany przez popularny tygodnik, należy zaliczyć jako sukces sam w sobie i sukces ludzi, którzy promowali w Polsce jego myśl.

Co obraża poziom ekspertyzy Rushkoffa, to montowanie przez pana redaktora z politycznej łaski wniosków a priori w stylu: "Internet to sieć kłamstw i fałszywych tożsamości", "Internet to źródło zla" albo "gazety to źródło najszczerszej prawdy", które Douglas zbija inteligentnymi ripostami obnażając "święta powierzchownosc" dziennikarstwa polskiego i absurdalny skansen intelektualny, w którym bytują sami dziennikarze.

Naprawdę z rozbawieniem się czyta wywiad z geniuszem medioznawstwa, przeprowadzany przez dziennikarza, który żyje w post-komunistycznym świecie, napędzanym przez parowóz medialnych bajek, wypełnionych wiecznymi zmaganiami pomiędzy dobra prasa i złym Internetem. Nie wiem kiedy przeczytam coś, co potrafi przeskoczyć ponad największą bolączką dziennikarzy... dezaktualizacją prasy i telewizji jako mediów opisujących "rzeczywistość". Tu bowiem leży pies pogrzebany. Was czas się skończył, panowie redaktorzy! Czas odrobić zadanie domowe!

Magivanga ma kanał YouTube-owy :)

2010-11-21T02:05:00.005+01:00

Od dzisiaj dostępny jest na YouTube oficjalny, nie ściemniony kanał Magivangi, na którym dominowała będzie taktyka zlewu czyli będę wrzucał wszystko, co tylko wyda mi się zajebiste i warte poświęcenia kilku minut uwagi... będzie nostalgicznie i brutalnie, zabawnie i katastroficznie, a przede wszystkim ciekawie!

Kanał znajdziecie pod tym adresem.

Czy Kalifornii uda się zrealizować sen?

2010-10-31T00:39:00.003+02:00

Już w poniedziałek obywatele Kalifornii zadecydują w ogólnym referendum nad wprowadzeniem lub zablokowaniem tzw. Artykułu nr 19, który całkowicie zalegalizuje używanie, posiadanie, sprzedaż i hodowlę konopi na terenie całego stanu. $1 mln na wsparcie kampanii legalizacyjnej przeznaczyć już zdążył sam George Soros, a popiera ją oprócz wielu polityków także szereg organizacji medycznych oraz organizacji zrzeszających policjantów i służby porządkowe.

W oczekiwaniu na legalizację w Polsce obejrzyjcie sobie tymczasem genialną kalifornijską reklamę, zachęcającą do głosowania na TAK!

Jak skutecznie zdeprogramować się w IV RP czyli obywatelska pomoc w wojnie Polski z marihuaną część II

2010-10-14T18:59:00.018+02:00

Jeśli naprawdę sądzicie, że obiektywne dziennikarstwo istnieje i jest powszechnie stosowane w mediach, to polecam wam szybki cytat z guru radykalnego dziennikarstwa, Huntera S. Thompsona, który w swoim wielkim dziele, Fear and Loathing on the Campaign Trail '72 pisze następujące słowa: "I tyle by było z obiektywnego dziennikarstwa. Nawet nie próbuj go tutaj szukać, a na pewno nie w żadnym z moich zdań czy w tekstach kogokolwiek, kto przychodzi mi na myśl. Z wyjątkiem tabelek wyników sportowych, rezultatów wyścigów i zestawień wahań giełdowych, taka rzecz jak Obiektywne Dziennikarstwo nie istnieje. Samo to wyrażenie jest pompatycznym zaprzeczeniem."

Nie można tego chyba ładniej wyrazić, obiektywne dziennikarstwo jest sprzecznością samą w sobie jako, że warunkiem relacjonowania czegoś czy też odnoszenia się do jakiegokolwiek przedmiotu jest zajęcie pozycji - nawet jeśli jest to pozycja pozornie neutralna. W tym sensie nawet sędzia nie jest obiektywny, gdyż zawsze repezentuje interes państwowy przeciwko interesowi indywidualnemu. Jeśli prawo jest zaś uchwalane przez polityków ze względu na partyjne czy też nawet jeszcze węższe interesy, a tylko w takim trybie w Polsce uchwala się prawo, to sędzia w każdej sprawie będzie reprezentował interes polityczny pod płaszczykiem obiektywnej sprawiedliwości.

To co uważa się za medialny obiektywizm, jest w rzeczywistości jednym z najbrutalniejszych przykładów manipulacji, który w imię obiektywizmu działa na rzecz właściciela danej kompanii medialnej, akcjonariuszy i reklamodawców, wśród których bardzo często znajdują się politycy, jako że te dwa środowiska są dziś od siebie w zasadzie nieoderwalne. Media ponad wszystko funkcjonują na styku finansowych i politycznych interesów próbując je wszystkie ze sobą pogodzić, dlatego każdy medalny obiektywizm można sobie pomiędzy bajki wsadzić. Doskonale działa tutaj na straży status quo zasada autocenzury lub jak się to ładnie określa w żargonie dziennikarskim - zasada polityki redakcyjnej.

Współdziałanie mediów i polityki na arenie informacji, na temat środków psychoktywnych ma przy tym niezwykle długą tradycję! Jednym z pierwszych przykładów sojuszu wielkich mediów i polityki była kampania dezinformacyjna na temat marihuany, którą prowadzili ramię w ramię magnat prasowy, William Randolph Hearst oraz komisarz federalnego biura ds. narkotyków, Harry J. Anslinger. Polecam tu krótki fragment filmu dokumentalnego "Hooked" poniżej.

Dla samego porządku powinniśmy jednak przytoczyć definicję dziennikarskiego obiektywizmu. Jak pisze Robert Entman, profesor wykładający teorię komunikacji i nauki polityczne na North Carolina State University: "Dziennikarski obiektywizm składa się z dwóch komponentów. Pierwszym jest depersonalizacja, która oznacza że dziennikarze nie powinni przesadnie eksponować swoich poglądów, ocen czy wierzeń. Drugim jest równowaga, która wymaga prezentowania poglądów reprezentantów obu stron sporu bez faworyzowania żadnej z nich."

Bardzo proszę was o obejrzenie poniższego materiału publicystycznego z cyklu "Misja Specjalna" na temat handlu nasionami konopi i hodowli konopi w Polsce, który został zrealizowany przez TVP pod koniec 2007 r, aby wyłapać elementy obiektywizmu pod kątem wyżej podanej definicji.

Udało wam się?
Mi na przykład nie :=)

Jak dla mnie jest to doskonały przykład powszechnie panującego subiektywizmu dziennikarskiego, od którego nie ma ucieczki, gdyż relatywizm to jedyna tak naprawdę forma wypowiedzi. Nie oczekujcie go więc od reportaży na temat dopalaczy i marihuany, robionych przez polskie stacje telewizyjne i radiowe. Czego powinniście oczekiwać, to konfrontacji poglądów, reprezentowanych przez przedstawicieli obu stron. Jedyną możliwością doprowadzenie do tego w mediach jest dyskusja w studiu, a do tego tylko i wyłącznie na żywo. Innym wyjściem jest zaprezentowanie swojej subiektywnej wersji oglądu rzeczywistości poprzez Nowe Media.

Internet w przeciwieństwie do starych mediów (radia, gazet, telewizji) jest medium elastycznym i podatnym na dialog, w którym nikt nie ogranicza czasu waszej wypowiedzi ani z góry nie wtłacza je w ramy formatu. Jeden z najwybitniejszych badaczy mediów i kontrkulturowy wizjoner, Mark Pesce, wyróżnia dwa podstawowe rodzaje dystrybucji informacji: dystrybucję góra-dół i hiperdystrybucję. Z pierwszego typu korzystają telewizja, radio i gazety, z drugiego Internet. Dystrybucja góra-dół, to jednostronne, hierachiczne przekazywanie spreparowanej informacji, zaś hiperdystrybucja to informacja rzucona w przestrzeń, poddawana samplingowi, przeróbkom, weryfikacji, stylizacji, a także prowokująca cały strumień narracji, oscylującej wokół jej przekazu. Typowym przykładem hiperdystrybucji są dyskursy YouTube'owe, składające się z dialogów filmów video, uploadowanych do serwisu, wokół których tworzy się tymczasowa kultura interpretacji - doskonaym tego przykadem są wykwitające ostatnio na YouTube vlogi na temat dopalaczy.

Jeśli telewizja nie chce oddać wam czasu antenowego, nie trwońcie energii na bezsilny gniew, ale stwórzcie go sobie sami. W ten sposób wprowadzacie ziarna zmiany!

Ćwiczenie:

1.) Obejrzyjcie sobie kilka krótkich njusów telewizyjnych na temat marihuany, dopalaczy lub inych dragów.
2.) Czy występuje w nich zawsze sprawiedliwy podział czasu dla reprezentantów obu stron? Spróbujcie policzyć to w sekundach.
3.) Czy dziennikarz, realizujący materiał rezygnuje z pojawiania się w tle jako głos narratora, żeby realizować szczytne idee obektywizmu?
4.) Przy samym końcu materiału zauważcie kto go podsumowuje i w jaki sposób? Czy nazwallibyście to podsumowanie dziennikarskim obiektywizmem?

Jak skutecznie zdeprogramować się w IV RP czyli obywatelska pomoc w wojnie Polski z marihuaną część I

2010-10-13T22:55:00.022+02:00

Radio i telewizja mają długą historię bycia narzędziami propagandy politycznej, co szczególnie dobrze widać na przykładzie mediów w Europie Wschodniej, które od zakończenia II Wojny Światowej były jednym z najważniejszych tuneli sprawowania władzy przez totalitarne rządy. Kroniki filmowe, wiadomości, seriale i filmy dokumentalne były tworzone przez stacje telewizyjne praktycznie w całości pod dyktando lokalnej partii komunistycznej, która widziała w mediach kluczową technologię kontrolowania rzeczywistości społecznej. Gdy w latach '70 zawitały do Polski idee Marshalla Mcluhana, nie zostały one oficjalnie przetłumaczone, ale wydane w formie broszury dla mediów, która uważana była za doskonały podręcznik manipulacji społeczeństwem. To, co na Zachodzie uważane było za jeną z najważniejszych dyscyplin humanistycznych teraźniejszości, u nas było witane jako kolejna broń na społeczeństwo.

Polska Kronika Filmowa z lat '40

Jak pisał sam McLuhan: "Przekaz każdego medium czy technologii polega na zmianie skali, tempa lub wzoru, wprowadzanego do relacji międzyludzkich." W krótkim skrócie, samo wprowadzenie medium zmienia bieg obserwowanych zjawisk. Stąd krótka droga do każdego wykorzystania tego prawa, jak najbardziej także do manipulacji. Należy sobie przy tym szybko zdać sprawę, jak mocno musiało to prawo utkwić w głowach dziennikarzy i producentów medialnych, którzy szkoleni byli w swoim fachu od lat '70 aż do początku lat '90 na codzień przebywając wśród szarych obywateli, szarych demoludów ze wszystkimi układami i układzikami włącznie.

Wizja mediów jako narzędzia sprawującego kontrolę nie została jednak nagle zmieniona w latach '90 i w 2010 roku mocno jeszcze panuje w głowach magnatów medialnych, redaktorów naczelnych i producentów wiadomości telewizyjnych w Polsce. Nie należy się zatem dziwić, że obraz wielu zjawisk jest przez polskie media w niewyobrażalny sposób zniekształcany. Do królów manipulacji należą zaś materiały medialne (repotaże, wywiady, wiadomości) na temat konopii, które mogą być niemal uważane za sztandarowy przykład nierzetelności dziennikarskiej.

Jeśli mamy jednak wskazać na prekursora tego, co robią dzisiaj polskie media, należy przypomnieć pewnego niemieckiego dżentelmena imieniem Joseph Goebbels, który jako pierwszy zainteresował się oddziaływaniem obrazu filmowego na podświadomość - uważaną wtedy na skutek teorii Freuda za siedzibę mrocznych instynktów człowieka. Goebbels myślał w bardzo prosty sposób, ale niezwykle jak na tamte czasy nowatorski, chciał zaszczepić pewne idee w podświadomości Niemców posługując się przekazem medialnym. Bardzo zdecydowanie podporządkował sobie radio i media zewnętrzne - plakaty, ale zakochany był w możliwościach filmu!

Krótki filmik o zainteresowaniach Josepha Goebbelsa

Poniżej chciałbym wam zwrócić uwagę na niezwykłe podobieństwo przekazu dwóch plakatów z dwóch różnych akcji spolecznych...

Plakat nr 1

Plakat nr 2

Obydwa plakaty wykorzystują tą samą technikę która choć nie stworzona w biurach agencji marketingowych, została przez nie bardzo mocno wyeksploatowana. Pochodzi ona wprost z czasów Cycerona i należy do kanonu klasycznej retoryki, gdzie znana jest jako "Argumentum ad metum" czyli argumentowanie strachem... i niczym więcej! Tu znajduje się pigułkowy opis dziesięciu najpopularniejszych chwytów retorycznych we współczesnej polityce. Jeśli dacie radę to przeczytać, będziecie już znacznie lepiej przygotowani do oglądania wystąpień politycznych w mediach na temat marihuany i wszystkich innych diabelskich narkotyków :)

Ćwiczenie:

1.) Poczytaj trochę o retoryce. Wejdź np. na stronę retoryka.pl, by zapoznać się z jej podstawami.
2.) Następnie obejrzyj sobie na YouTube dowolne wystąpienie Jarosława Kaczyńskiego lub Donalda Tuska na temat dopalaczy.
3.) Postaraj się zanotować, używane przez nich chwyty retoryczne. Czy widzisz już jakie są dziecinnie proste?
4.) Jeśli przytrafi ci się prowadzić dyskusję na temat marihuany ze znajomymi, z nauczycielami, z rodzicami czy też musisz udzielać wywiadu mediom lub uczestniczyć w debacie medialnej, wykorzystaj poznane przez siebie techniki.

Hooked - kolejny świetny dokument o marihuanie!

2010-10-12T16:46:00.006+02:00

"Hooked: Illegal Drugs and How They Got That Way", to czteroczęśćiowa seria dokumentalna na temat narkotyków i środków psychoaktywnych, wyprodukowana przez History Channel. Cała seria zebrała bardzo pozytywne recenzje odbiorców w Stanach Zjednoczonych.

Poniżej wklejam odcinek o marihuanie, który podejmuje niezwykle ciekawe wątki wojny z konopiami, tj. odwrotne od zamierzonych efekty prohibicji, rasistowskie powody pierwszych ustaw anty-marihuanowych, uchwalanych przez władze lokalne na południu Stanów Zjednoczonych, które stały się precedensem w rozszerzaniu wojny z ziołem, a także ścisła współpraca przemysłu medialnego z organami państwowymi, owocująca efektywną propagandą, szerzącą ABSURDALNE historie na temat efektów konopi na umysł ludzki, które nigdy NIE ZOSTAŁY POTWIERDZONE NAUKOWO!

Film nie posiada polskich napisów, ale możecie to zawsze zmienić dorabiając je sami. Generalnie, polecam wszystkim miłośnikom i przeciwnikom depenalizacji konopi w Polsce, szczególnie w obliczu medialnej i politycznej nagonki na dopalacze...

"Hunter Thompson: The Crazy Never Die" - rare documentary about the legend!

2010-09-05T02:16:00.003+02:00

"Hunter S. Thompson: The Crazy Never Die" (1988) is a rare documentary produced by The Mitchell Brothers, owners of the famous O'Farrell Theatre in San Francisco. Originally issued as a VHS tape only, it pictures Thompson on campus tour including stops in Oregon and Kansas, shows him workig with the gals, dining and taking part in Survival Research Laboratories' performance. Another great bite for die-hard Thompson's fans.

UWAGA! Apel o pomoc dla Nergala!

2010-09-03T01:17:00.002+02:00

Musze przyznac, ze jestem coraz bardziej wyalienowany z tego, co sie dzieje w Polsce, gdyz wiadomosci z kraju docieraja do mnie z coraz wiekszym opoznieniem... jednak do rzeczy, dostalem wlasnie mejla, z ktorego wynika ze Nergal - lider i wokalista znanego 3miejskiego zespolu Behemoth ma bialaczke i poszukuje dawcow szpiku kostnego!

Przeczytajcie zatem ponizszy apel uwaznie i dzialajcie!

Zwracamy się do Was z apelem o zarejestrowanie się w Fundacji DKMS – Bazy Dawców Komórek Macierzystych. Każda kolejna osoba, która zarejestruje się w tej bazie (potoczna nazwa to baza dawców szpiku kostnego) to większa szansa na znalezienie odpowiedniego dawcy szpiku dla Nergala – ale nie tylko dla niego, lecz również dla innych chorych na białaczkę.

Rejestracji można dokonać przez Internet na stronie DKMS lub dzwoniąc do biura Fundacji (0-22 331 01 47). Rejestracja i pobranie materiału do badania to proces bezbolesny, bezpłatny, bardzo prosty i nie wymagający niemal żadnego wysiłku. Pocztą otrzymasz komplet dokumentów oraz pałeczki do pobrania śluzu z jamy ustnej. Pałeczki wraz z deklaracją należy odesłać pocztą na adres DKMS Polska:

Fundacja DKMS – Baza Dawców Komórek Macierzystych Polska
Organizacja Pożytku Publicznego
ul. Altowa 18 02-386 Warszawa

Jest to metoda prostsza dla dawcy, nie wymaga wychodzenia z domu, wizyty u lekarza, pobierania krwi. Więcej szczegółowych informacji na temat procedury rejestracji oraz samego przeszczepu znajdziecie na stronach Fundacji DKMS

P.S. Na stronce Behemotha przeczytalem sobie przy okazji notke o tym, ze katole w Polsce maja nadzieje, iz Nergal przy tej okazji przezyje kryzys egzystencjalny i nawroci sie na "droge owcy". Prowadzi sie podobno jakas fanatyczna kampanie medialna wymierzona w Nergala, majaca go zlamac w chorobie. Nie martw sie Adas, My jestesmy z toba, wszyscy papieze dyskordianscy, szatanowcy, magowie chaosu, wrozki i kregarze! Niech Eris i Baron Samedi maja cie w swojej opiece! Wykaraskasz sie tego i jeszcze bedziesz gral covery The Misfits!

"Afrykanskie zloto" w magazynie Free Colours!

2010-08-01T01:04:00.004+02:00

Jesli komus udalo sie siegnac do poprzedniego (13 numeru) magazynu "Free Colours", to znalazl tam moja, cykliczna juz w tej chwili rubryke "Afrykanskie zloto", w ktorej sukcesywnie bede recenzowal winyle z muzyka afrykanska (czasem tez cdki).

W 14. numerze pisma znajdziecie ponownie moje wypociny, skupiajace sie na nowych i starych wydawnictwach wytworni Soundway. Magazyn mozecie zakupic przez oficjalna strone magazynu lub na Allegro.

Tajemniczy skrytobojca z Afganistanu

2010-07-15T13:32:00.002+02:00

Jak trabia dzisiaj od rana wszystkie brytyjskie gazety, w ciagu ostatnich kilku dni nasiliły się ataki Talibanu na żołnierzy brytyjskich, stacjonujących w Afganistanie. Jednym z najdziwniejszych i zadziwiająco skutecznych w tej serii pozostaje zabójstwo trójki zolniezy z bazy w Kandaharze. Zabici to: Irlandczyk, porucznik Neal Turkington, Nepalczyk, kapral Arjan Purja oraz Anglik, major James Bowman. Pierwszych dwóch zginęło od granatu, wystrzelonego z granatnika, a ostatni został zastrzelony we śnie.

Zabójca został zidentyfikowany jako 23 letni Talib Hussein, należący do grupy etnicznej Hazara, ktora posluguje sie jezykiem perskim i w znacznej części wyznaje Ismalizm (ezoteryczna odmianę Szyizmu). Jak twierdzą gazety brytyjskie, Talib Hussein wcielony zostal do armii afgańskiej, która trenowana jest przez oddziały brytyjskie, ponad rok temu i nie wykazywał żadnych odchylow od normy. Jego jedynym znaczącym zwyczajem było palenie dużej ilości mocnego haszyszu...

Pomimo tego, ze Taliban uznał zabójcę za swojego wysłannika, to oświadczenie nie pasuje zupełnie do tej układanki z kilku powodów. Po pierwsze Taliban składa się z plemion afgańskich, wyznających sunnicka odmianę Islamu, które nienawidzą szyickiej mniejszości tak samo, jak reszta świata muzułmańskiego - uważają Szyitów za nieczystych bluzniercow gorszych nawet od chrześcijan. Po drugie, strategia zaadoptowana przez Husseina nigdy wcześniej nie była praktykowana przez Talibow.

Brytyjskie gazety określają ten atak jako tajemniczy i niczym nie umotywowany, jednak osobiście narzucają mi się tu pewne przypuszczenia, mogące tlumaczyc całe zajście. Połączenie pomiędzy paleniem haszyszu, a Ismalizmem jest bowiem dosyc dobrze udokumentowane w historii Persji oraz Afganistanu i kieruje nas wprost do najbardziej liberalnej i jednocześnie jednej z najbardziej tajemniczych gałęzi Ismalizmu - sekty Nizarytow, bardziej znanej jako Haszaszyni.

To właśnie Nizaryci włączyli skrytobojstwo do szeregu swoich praktyk duchowych i stworzyli z niego prawdziwa sztukę, jak głosi historia palili też w duzych ilosciach haszysz. W XI w. n.e. imperium nizaryckie z siedziba w Alamut stworzył Hassan ibn Sabbah, które wspierane było głównie na perskiej ludności Hazara, zburzone dopiero przez dziką kampanie Dzyngis Chana (dzisiaj Hazara posiadają także domieszke genów mongolskich). Dzięki genialnym skrotobojstwom, Hassan ibn Sabbah trzymał w szachu nieprzyjaznych Sunnitow sprawując absolutna władzę polityczną w regionie. Ułatwia to zas sama doktryna ismalicka, która pozwala wyrzekac się własnej wiary w obecności wroga i niepostrzeżenie przenikać w jego szeregi (wciąż wyznawana), gdzie zabójca może czekać latami, aby zadać jeden morderczy cios. Podejście to niepokojąco przypomina postępowanie Taliba Husseina, pomimo tego ze skrytobojstwo nie było stosowane przez Nizarytow
od wielu wieków, a aktualny Aga Khan - bezpośredni spadkobierca dziedzictwa Hassana ibn Sabbaha, należy do najbardziej postępowych osobistości współczesnego Islamu... czyzby nagła reaktywacja?

"Brotherhood" - film Nicolo Donato

2010-06-16T10:33:00.004+02:00

"Brotherhood" to ostatni film Nicolo Donato, produkcji dunsko-szwedzkiej, ktory zwyciezyl w zeszlym roku na Festiwalu Filmowym w Rzymie. Zupelnie mi przepadl pomimo tego, ze byl pokazywany takze na 24th BFI London Lesbian & Gay Film Festival w marcu tego roku. Coz, trzeba go bedzie wyciagac gdzies z netu albo kupic na DVD, gdyz film ten wyglada niezwykle ciekawie!

Abstrakt jest fascynujacy...

"Lars leaves the army and joins a group of neo-Nazis, which organises ruthless raids against Arabs and homosexuals. Apprenticeship to the 'brotherhood' is tough and Lars is supported by Jimmy, who acts as his mentor, charged with testing his trustworthiness and the preparation of fundamentalist far right texts in the style of 'Mein Kampf'. Unforeseeably, a passionate affair ensues between the two men. A love lived in secret, until the group's racist and violent rules end up forcing the pair to face the inevitable quandary: to betray their ideological 'brothers' or betray their lover other and their own feelings. Whatever the choice, it will lead to violence one way or another, whether physical or mental."

Oficjalny trailer

Jesli juz jestesmy przy ruchu nazi-gay i homoseksualizmie "skrajnej prawicy" warto zwrocic uwage, ze w ostatnich kilku latach wyszlo takze sporo ciekawych ksiazek na temat kryptohomoseksualizmu w srodowisku angielskich skinheadow, w latach '70. Pokazuja one, jak mocno te dwie rzeczy byly zawsze powiazane, bardzo czesto kosztem podwojnego zycia!

Ciekawe jak w Polsce ten film zostal przyjety? :)

Nowy tekst Huntera S. Thompsona w MGV!

2010-06-08T20:37:00.005+02:00

W moim magazynie pojawił sie nowy tekst Huntera S. Thompsona pt. "Pierwsze Odwiedziny u Mescalito", traktujący o pierwszym tripie meskalinowym doktora gonzo.

Doskonala kontynuacja czytelnicza lub wstęp do szalonej twórczości Thompsona, który pisanie o dragach wzniósł na najwyższy możliwy poziom :)

Doświadczyć tekstu możesz klikając w ten link.

Miłego czytania!

Odnajdź nową krainę, Dennis.

2010-05-31T19:21:00.006+02:00

Jak wszyscy wiemy, w sobote 29 maja z tego świata odszedł Dennis Hopper, który walczył już od dłuższego czasu z rakiem prostaty. Jeden z najbardziej wyrazistych aktorów amerykańskich nie ukrywał tego, że zawsze bardzo lubił sobie przyjarać, czego najbardziej wyrazistym manifestem stał się kultowy "Easy Rider" (dokument o filmie zamieściłem wcześniej na tym blogu).

Także przed śmiercią Hopper korzystał z legalnej możliwości zażywania medycznej marihuany będąc stałym klientem jednego z licencjonowanych sklepów, sprzedających konopie w Los Angeles.

Poniżej youtube'owy hołd dla gwiazdy "Easy Ridera", ale także "Czasu Apokalipsy" czy "Blue Velvet", reżysera nigdy nie docenionego w USA "The Last Movie", który wygrał jednak Grand Prix na Festiwalu w Wenecji...

Dennis Hopper (1936-2010)

Pro-test Song - zaginiony skarb polskiej muzyki...

2010-05-28T01:49:00.004+02:00

Dla wielbicieli pana Krzysztofa Ścierańskiego z pewnoscia duzy zonk, dla znajacych tworczosc Ryszarda Sygitowicza byc moze mniejszy. Przed wami legendarny kawalek "Pro-Test Song", ktory w 1985 wygral II miejsce w konkursie programu II Polskiego Radia. Ten teledysk jest bezcenny...

Tajemnica stoner rozwiązana!

2010-05-27T01:19:00.005+02:00

Czym jest tak naprawdę brzmienie stoner?
Niestety, pojęcie to wydaje się znacznie szersze niż wąskie... być może jednak poniższa fota, znaleziona na pewnym forum odsłoni nieco rąbek tajemnicy :)

Poznaj malych wilkolaczkow...

2010-05-25T19:03:00.005+02:00

Reportaz jednej z lokalnych, amerykanskich stacji telewizyjnych objawia pojawienie sie nowej subkultury w San Antonio, w Teksasie. Ta zainspirowana zostala takimi filmami, jak "Van Helsing" czy "Twilight" :) Wierze, ze mamy przed soba powstanie jeszcze niejednej, ciekawszej...

True Norwegian Black Metal - dokument

2010-05-24T21:34:00.011+02:00

Na stronie VBS.TV znajdziecie dokument na temat black metalu w Norwegii, ktory skupia sie glownie na scenie z Bergen i osobie Gaahla - wokalisty Gorgoroth. Oto bezposredni link. Milego ogladania :)

Dla przypomnienia zas, polecam tez reportaz z Polsatu na temat legendarnego koncertu Gorgoroth w Krakowie :)

Kilka slow na temat powrotu 60's garage...

2010-05-24T21:13:00.006+02:00

Generalnie bardzo ciezko znalezc jakikolwiek material dziennikarski na temat wspolczesnej sceny 60's garage. Byc moze dlatego, ze mainstream postrzega ta scene poprzez medialny hype, kreowany przez brytyjska prase wokol zespolow tj. The Hives, The Strokes czy The Horrors... poza tym, ze ta scena to zupelnie cos innego - zjawisko, siedzace wciaz gleboko w undergroundzie, kultywowane przez bande frikow, przetrzepujacych sklepy plytowe w poszukiwaniu rzadkich singli.

Coz, znalazlem wlasnie ciekawy wpis drazacy ten temat w serwisie Stereo Subversion i polecam go zainteresowanym, nawet jesli w Polsce moda na 60's garage jeszcze sie nie pojawila :)

Jak pisze autor tego wpisu, Anthony Saggese:

Back in 2001, it was thought that a quintet of baby-faced, scruffy New York hipsters would leave a huge imprint on our popular culture. Their method was solid – look cool, sound cool and get great write-ups from the British press, who still insist on hyping everything to the moon as completely life-changing. They did it for Dinosaur Jr. and Mudhoney before Nirvana took the big prize. They did it for the Clash before they even had an album out or any songs on the radio. Even with their absolutely bombarding praise of similar groups before, America was always slow to pick up on these new flavors of rock and roll.

Coz, calkowicie sie z ziomkiem zgadzam.

Konkurs na najmniejszego chuja u Howarda Sterna...

2010-05-20T01:18:00.003+02:00

Pozostawiam bez komentarza :)

Gdyby swiatem rzadzil kwas...

2010-05-18T21:31:00.012+02:00

Kto wie, gdzie zaszlaby wytwornia American International Pictures, gdyby kontynuowala swoj trend tworzenia filmow, eksploatujacych "zlote mysli" kontrkultury lat '60 po tym, jak zrealizowala "Wild In The Streets"? Jeden z najbardziej rewolucyjnych filmow tamtych czasow byl przelomem zarowno estetycznym, jak i budzetowym. W przeciwienstwie do filmow, realizowanych przez Rogera Cormana za cempletki, ten skosil od producentow okragla sume $1 mln i zostal mianowany... do Oskara za montaz w 1969 :)

Wyrezyserowany przez Barry'ego Sheara - niszowego rzemieslnika tworzacego od lat '50 odcinki do przeroznych seriali telewizyjnych, "Wild In The Streets" byl takze prawdziwym skretem ideologicznym, ujawniajacym glebsze aspiracje zespolu AIP. W porownaniu z wykreowanym na przyklad wczesniej gatunkiem beach movies, tresc zaczynala tu przerastac forme. Sam sie zastanawiam czy ten film w ogole zarobil jakas kase? :)

Sam Barry Shear powrocil po tym filmie do rezyserowania seriali telewizyjnych od czasu do czasu krecac jedynie jakis western lub kolejny film exploitation. Najbardziej znanym jego dzielem jest "Across 110th Street" (obwolany najbardziej brutalnym filmem gangsterskim lat '70), ktory jest czyms w rodzaju blueprintu dla "The Wire".

Akcja "Wild In The Streets" zaczyna sie w momencie, kiedy sfrustrowany pustka swojej rodziny Max Flatlow (15 lat) syntetyzuje LSD w piwnicy swojego domu, ktore nastepnie sprzedaje, by kupic za zdobyta kase materialy wybuchowe, uzyte nastepnie do aktu wysadzenia samochodu swojego ojca. Max ucieka po tym z domu, by po dziewieciu latach objawic sie rodzicom jako Max Frost - supergwiazda rocka, czlowiek ktory juz w wieku 19 lat stal sie milionerem. Nasza gwiazda mieszka w wielkiej willi z basenem w centrum Beverly Hills razem ze swoja swita, komuna i zespolem muzycznym w jednym.

Wsrod jego przyjaciol sa Sally Leroy - byla gwiazda filmow dla dzieci i zdeklarowana naturystka, a takze kochanka Maxa; wegetarianka i milosniczka tripow na kwasie - Abraham Salteen oraz Billy Cage - 15 letni prawnik Maxa, ksiegowy i doradca podatkowy, ktory jest najmlodszym absolwentem Yale Law School w historii tej uczelni. Mamy tu takze japonska naloznice i stenotypistke - Fuji Ellie oraz Stanleya X, antropologa, gitarzyste oraz autora wielce poczytnej, rewolucyjnej w tresci, "The Aborigine Cook Book". Komuna wiekszosc czasu spedza na kreceniu jointow i planowaniu podboju swiata. Swiat znajduje sie jednak w przelomowym momencie, kiedy ponad 50% populacji ma mniej niz 25 lat i wszystko moze sie zdarzyc...

Akcja nabiera tempa, kiedy zainspirowany charyzma Maxa, kongresmen z Kalifornii o imieniu John Fergus, znajdujacy sie wlasnie w srodku kampanii wyborczej do senatu, probuje zdobyc glos mlodej Ameryki na platformie powszechnego prawa do glosu, przyslugujacego od 18 lat. Max zgadza sie go poprzec na wiecu przedwyborczym, jednak bedac juz na scenie nagle wykonuje piosenke "14 Or Fight", promujaca glos dla kazdego w wieku 14 lat. Kraj wpada w histerie na punkcie propagandy Maxa, a masowe demonstracje blokuja ruch uliczny we wszystkich wiekszych miastach USA. By nie wypasc z gry John Fergus zawiera porozumienie z Maxem, ze wprowadzi prawo do glosu od 15 lat w zamian za jego poparcie i namowienie demonstrantow do pokojowego rozejscia sie.

Kilka dni przed glosowaniem, Maxa odwiedza Jimmy (syn Fergusa), ktory zdradza, ze jego ojciec nie dotrzyma slowa, gdyz tak naprawde nie popiera jego pomyslow. Slowa te okazuja sie prawda, Fergus wygrywa bowiem w wielkim stylu, jednak natychmiast zaczyna alienowac sie od Maxa i jego ludzi starajac sie odsunac ich na margines. Max niepocieszony tym wykorzystuje nowa okazje do zmiany status quo. W rodzimym okregu Sally umiera bowiem wlasnie kongresemen, a przyszpieszone wybory maja wylonic nowego. Organizuajac masowy gig Max naklania do glosowania na Sally, jedyna osobe w swoim kregu, ktora przekroczyla cenzus wiekowy, uprawniajacy do ubiegania sie o urzad publiczny.

Sally wygrywa zdecydowanie, a z nia w Kongresie Max probuje z kolei przeforsowac konstytucyjne obnizenie cenzusu wiekowego, uprawniajacego do glosowania, do 14 lat. Jako, ze Jimmy wskazuje jednak na brak poparcia dla tego pomyslu, grupa wrzuca wielki sloik LSD do wodciagow w Waszyngtonie jednoczesnie dajac sygnal swoim ludziom, zeby nie pili w tym dniu wody z kranu. Ze wszystkimi politykami na kwasie i przydzielonymi im nastoletnimi opiekunami, Maxowi udaje sie zrealizowac plan.

Niedlugo potem Partia Republikanska daje Maxowi nominacje do ubiegania sie o urzad prezydenta. Wybory Max wygrywa przytlaczajaca przewaga glosow mlodziezy, a jego pierwszym edyktem staje sie nalozenie obowiazkowej emerytury dla wszystkich w wieku 30 lat i jednoczesne osadzenie w obozach reedukacyjnych obywateli w wieku 35, w ktorych karmi sie ich konskimi dawkami LSD pod dozorem policji. Specjalne oddzialy skutecznie wylapuja tez uchylajacych sie od tego obowiazku. W jednym z obozow laduje w koncu takze sam kongresmen Fergus.

Gdy wszystko wydaje sie juz wracac do naturalnego porzadku, Max rozwiazuje bowiem FBI i CIA, a takze przeznacza nadwyzki towarowe na pomoc dla krajow III Swiata, postanawia pojechac na wies. W swojej podrozy zatrzymuje sie nad rzeka, gdzie zadeptuje raka. Ten jednak okazuje sie maskotka kilku 7 letnich chlopcow, ktorzy wypadajac z krzakow wyglaszaja w strone Max zlowroga kwestie: "Wszyscy powyzej 10 lat powinni zostac wywaleni z interesu!"

"Wild In The Streets" to zadziwiajacy dokument swoich czasow, ktory broni sie nie tylko utopijna fantazja, ale takze wielkim poczuciem humoru i swietna muza, fikcyjnego bandu Max and The Troopers. Oczywiscie nikomu nie polecam ogladania go na trzezwo, gdyz moze to prowadzic do nieumiejetnego odczytania przeslania tego wielkiego dziela :) Jesli tylko macie czas, zalatwcie sobie ten niezwykly film i przygotujcie sie na niecodzienna jazde.

Max and The Troopers - "Shape Of Things To Come"

Nie sąd cię skaże pedofilu...

2010-05-17T16:05:00.006+02:00

"Nie sąd cię skaże pedofilu" to krotki film dokumentalny, trwajacy zaledwie 24 minuty, ktory nakrecony zostal na zlecenie TVP w 1998 przez Athene Sawidis. Zamieszczam go na specjalne zyczenie mojego dobrego przyjaciele, ktory przez 3 miesiace mnie namawial do jego obejrzenia. Jesli ktos go nie widzial, polecam...

Pieciu najwiekszych perkusistow wszechczasow?

2010-05-15T01:36:00.008+02:00

Czy mozna w ogole wytypowac pieciu najwiekszych perkusistow wszechczasow? W stanie wyzszego ujarania wszystko zdaje sie mozliwe. Wlasnie padlo kilka strzalow i oto wynik, przepuszczony przez sieciowe organy interpretacji....

Gene Krupa (1909-1973)

Tony Williams (1945-1997)

John Bonham (1941-1980)

Ginger Baker (1939 - wciaz zyje gdzies w Argentynie)

Dave Lombardo (1965 - wciaz kreci sie gdzies po Kalifornii)

Oczywiscie jest to wybor, jak najbardziej subiektywny, gdyz najbardziej pasza mi wlasnie ci perkusisci w swoim kwasnym kontekscie. Alernatywny ranking perkusisow rockowych mozna znalezc takze na stronach Stylus Magazine i wielu innych miejscach. Dziekuje, dobranoc!

Wywiad z Alexandrem Shulginem

2010-05-09T17:57:00.004+02:00

Niezwykle ciekawy wywiad z Alexandrem Shulginem, w ktorym ojciec MDMA i bog domowych chemikow tlumaczy swoje motywacje, stojace za praca z substancjami psychoaktywnymi.

Franco Mattes ze swoim nowym performancEm!

2010-05-04T22:17:00.006+02:00

Tysiace ludzi ogladalo dzisiaj nowy performance wloskiego arysty, Franco Mattesa pt. "No Fun", ktory za pomoca popularnej strony ChatRoulette nadawal ze swojego mieszkania na nowojorskim Brooklynie wielogodzinna scene pozorowanego samobojstwa jednoczesnie nagrywajac reakcje internautow...

Wideo szybko zostalo zbanowane na YouTube, ale mozna je na szczescie ogladac na oficjalnej stronie artysty i jego zony, dzieki ktorej mozna je sobie przeklejac :)

Zadnym interpretacji sztuki (czym by ona w koncu bez niej byla i bez kolekcjonerow), odsylamy do The Art Of Prank.

American International Pictures - przeglad zwiastunow!

2010-05-03T16:11:00.009+02:00

We wpisie na temat filmu "Riot On Sunset Strip" po raz pierwszy pisalem na tym blogu o legendarnej wytworni filmow typu exploitation - American International Pictures, ktora pojawila sie w latach 50'w Kalifornii, by az do lat 70' siac postrach w glowach nastolakow swoimi niskobudzetowymi obrazami.

Oprocz wyzej wspomnianego filmu pisalem jeszcze o kultowym "The Trip", ale katalog tej wytworni liczy znacznie, znacznie wiecej. AIP realizowala filmy rozne, czasami tak dziwne, ze az ciezko sobie wyobrazic w jaki sposob powstaly. Wsrod nich sa zas obrazy dziwaczne w swojej obskurnosci i rozkosznie smieszne w swojej bezpretensjonalnosci. W najblizszych dniach zaczne wam przyblizac nieco wiecej z tych zapomnianych przez czas perel, tymczasem podrzucam wam garsc old skulowych zwiastunow filmowych, ktore dobrze pokazuja z czym mamy do czynienia.

"Wild In The Streets" (1968)

"The Wild Angels" (1966)

"The Born Losers" (1967)

"Psych-Out" (1968)

"The Trip" (1968)

ion

Dokument o Jacku Olterze

2010-04-24T02:24:00.004+02:00

Krotki, ale fenomenalny dokument o Jacku Olterze - najwybitniejszym polskim perkusiscie wszechczasow. Zrealizowany przez TVP Kultura film ten rzuca swiatlo na najwazniejsze watki zycia genialnego schizola trojmiejskiej sceny yassowej.

Jack Herer nie zyje :(

2010-04-19T14:01:00.008+02:00

Z wielkim smutkiem donosimy, ze 15 kwietnia odszedl z tego swiata Jack Herer - jeden z najwybitniejszych przedstawicieli ruchu legalizacji konopi. Czlowiek, ktory przez wszystkich bedzie pamietany jako jednostka usilujaca walczyc z represjami prawnymi, z powodu ktorych cierpia milosnicy magicznego ziela.

Jack Herer chorowal z powodu komplikacji, naroslych po ataku serca w 2000 r. i we wrzesniu ubieglego roku zaslabl z tego powodu podczas "Hempstalk" w Portland. Od tego czasu jego zdrowie pogarszalo sie. Gdy odszedl w zeszly czwartek, mial 70 lat.

Do historii przejdzie przede wszystkim jako autor ksiazki "The Emperor Wears No Clothes", argumentujacej za powszechna legalizacja konopi oraz czlowiek, na ktorego czesc nazwano jedna z najpopularniejszych, wspolczesnych hybryd marihuanowych.

Zapalcie sobie wieczorem jointa wspominajac Jacka....

Jack Herer (1939-2010)

Hybryda Jack Herer

"Easy Rider" w dokumencie.

2010-04-19T03:36:00.007+02:00

Oto krotki dokument na temat powstawania "Easy Ridera" na YouTube. Mam ostatnio ochote napisac cos wiecej na temat kontekstow powstawania tego filmu, ale niech to starczy za wstep. Radosci!

Kilka tune'ow 60's garage revival

2010-04-13T23:28:00.009+02:00

Jakis czas temu wrzucilem tu swoj artykul na temat 60's garage, ktory staje sie w calej Europie nie tylko coraz bardziej popularny jako obiekt pozadania winylowych cpunow, ale bywa takze rozwijany jako styl revival. Glowne ognisko to oczywiscie USA, ale takze Szwajcaria, Niemcy i Australia zaczynaja budowac swoje wlasne sceny.

Ponizej kilka naprawde mocnych tune'ow...
Jesli wam sie spodobaja, pogrzebcie w poszukiwaniu oryginalow :)

Rodeo Massacre - "Woman" (UK)

Black Lips - "Katrina" (USA)

Demon's Claws - "How The West Was Won" (Canada)

The Routes - "Do What's Right" (Japan)

I oczywiscie czlowiek, ktory stal sie obiektem kultu w pewnych kregach, artysta laczacy w swojej twrczosci wiele wplywow...

Reverend Beat-Man - "Don't Stop To Dance" (Switzerland)

Lechu - człowiek bez uśmiechu czyli nieoficjalne epitafium!

2010-04-10T13:22:00.003+02:00

Wielu z Was pewnie rozpacza dzisiaj od rana na wieść, iż nasz prezydent i wielki mąż stanu - Leszek Kaczynski, zmarł wraz z całym dworem padajac ofiarą wadliwej maszyny lotniczej na terytorium naszego odwiecznego wroga - moskalskiej swoloczy!

Nasze wiewiórki donoszą jednak, ze całe wydarzenie nosi znamiona oczywistego spisku zydokomunistycznego, wspomaganego przez satanistycznych gojów z Brukseli! Nie należy w tych dniach wierzyć ani podłym, rosyjskim mediom, ani zgnilym, liberalnym organom krajowym. Oni chcą odebrać Wam ostatnia nadzieję na uratowanie naszej drogiej ojczyzny z rąk pedofilskiej mafii i dekadenckich Iluminatow, rezydujacych w Monte Carlo.

Podaje Wam więc tymczasem wersję nireficjalna, ale jakże prawdziwsza od oficjalnej, która wyciekła tajnymi kanałami z Moskwy. Otóż nasi patrioci żyją, trzymani w tajnym więzieniu, w górach Ural, gdyż samolot nie rozbił się, a został porwany ze wszystkimi pasażerami na pokładzie. Mgła byla jedynie zasłona dymna, która miała odwrócić uwagę od podlozenia przez służby specjalne rozbitych części samolotu dwa dni wcześniej!

Prawda to okrutna, ale ten smutny przekaz z telewizji został zmontowany w studiu filmowym "Miedzwiedz", w Moskwie. Żadnej katastrofy tak naprawde nie było! Nasi dzielni patrioci są trzymani w zamknięciu, gdzie będzie się ich karmić skopolamina, STP i konskimi dawkami LSD, żeby wydobyć tajemnice państwowe tj. plany konstrukcji Tarczy Antyrakietowej i przeznaczenie Gazociagu Polnocnego.

W ciągu roku władze rosyjskie planują także dokonanie na wszystkich serii operacji plastycznych, po czym osadzenie ich w małej wiosce pod Murmanskiem, gdzie będą całkowicie odseparowani od świata.

Jeśli czujesz, że los naszych polityków nie jest ci obojętny, natychmiast wyślij e-mail protestacyjny do ambasady rosyjskiej w Warszawie! Prosimy o rozpowszechnianie powyższej wiadomości!

Sprawa dopalaczy... a może coś więcej.

2010-04-09T14:49:00.004+02:00

Sledzac z oddali polskie realia coraz rzadziej poważnie traktuje mnozace się w zawrotnym tempie idiotyzmy, które przekazują oficjalne media. Osobiście, uważam ze ten kraj nie dojrzał jeszcze do bycia częścią Europy i "dotarcie sie" może mu zająć trochę więcej niż sie to na codzien przypuszcza. Cóz jednak zrobić? Śmiać sie czy płakać?

Polskie społeczeństwo dzieli sie moim zdaniem na dwa obozy, a linie podziału są coraz bardziej widoczne. Główna linia wydają sie wiek i umiejętność korzystania z nowych mediów (lub też poleganie na nich), co sprawia ze nieuchronnie zostaje podważona rola państwa w funkcjonowaniu indywidualnego życia.

Główna kością sporu w Polsce staje sie więc "niepodwazalny autorytet państwa nad jednostkowym stylem życia" - wyniesione z realnego socjalizmu przekonanie polityków o swojej wszechwladzy i wszechwiedzy, dające im podstawę do tłumienia wszelkich oddolnych ruchów społecznych.

Chcialbym zwrocic uwage, ze to tylko jeden krok od systemu, panującego w Korei Polnocnej. Jedyna różnica wydaje sie dostęp w Polsce do telewizyjnych tok szolow i możliwość robienia zakupów przez Internet.

Dlaczego tak, a nie inaczej, pomimo zwiekszajacego sie dystansu liberalizmu miejskiego stylu życia do oficjalnego stanowiska na ten temat wszystkich partii politycznych?

Po pierwsze dlatego, ze WSZYSTKIE partie w Polsce są konserwatywne :) Tak, właśnie. Nie ma w tym kraju partii przedkladajacych dobro jednostki nad dobro aparatu państwowego. Różnice estetyczne nie niweluja braku różnic swiatopogladowych. Stąd ten cały medialny cyrk (nikt nie wie o co chodzi), gdyż silnie związane z oficjalnym dyskursem koncerny medialne reprodukuja jedynie obraz sceny politycznej, która jest silnie zuniformizowana. Jej nieistniejace spektrum musi być więc przedstawiane w sposób holograficzny, tak aby dać złudzenie pluralizmu.

Pierwszym przykazaniem konserwatyzmu jest zas hamowanie nowości, a drugim kontrola jednostkowych zachowań i poglądów. Najprostszym rozwiązaniem ustawodawczym jest tez zawsze wprowadzanie zakazów, cenzura i nakładanie nowych podatków lub obowiazkowych zobowiązań moralnych/finansowych wobec państwa.

Sprawa dopalaczy jest typowym przykładem tego typu polityki. W ciągu ostatniego roku Polska stała się swiatowym liderem wprowadzania zakazu obrotu i spożywania pewnych substancji psychoaktywnych, zawartych naturalnie w setkach ziół/roślin/korzeni z całego świata. W głosowaniu o zmianę ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tylko 5 głosów było przeciwko - przykład tego, ze porozumienie ponad podziałami jest możliwe i że konserwatyzm jest wspólnym mianownikiem elyt.

Właśnie sprawdzałem, co jest jeszcze legalne i w zasadzie nielegalne jest już wszystko. Należy chyba tylko czekać aż rząd polski zdelegalizuje bitą śmietanę w puszkach, banany, gałkę muszkatołowa, waleriane i cały zestaw ziół, sprzedawanych w aptekach. Społeczeństwo będzie miało w ten sposób realny nakaz trucia sie alkoholem, nikotyna i psychotropami. Srodki przeciez przebadane, a więc najzdrowsze!

W porównaniu choćby z Wielka Brytania, w Polsce panują mroki Sredniowiecza. Tu dragi dzieli sie na grupy ze względu na szkodliwość zdrowotną, a kary za posiadanie są uzależnione od przynależności danej substancji do której z grup. Za posiadanie małych ilości marihuany przykładowo, za pierwszym razem grozi pouczenie, za drugim mandat, dopiero za trzecim razem sprawa ląduje w sądzie, gdzie szanse na wyrok wiezienia są i tak minimalne.

Nie dziwi więc w UK w ogóle, ze ostatnie wyniki OFICJALNYCH badań naukowych umieścily potencjał destrukcyjny alkoholu i nikotyny tylko nieco niżej od heroiny, zaś marihuana została uznana za jedna z najmniej szkodliwych używek.

Słabo widzę takie badania w Polsce, jako ze tu BADAN SIE PO PROSTU NIE ROBI, a społeczeństwu przedkłada gotowe decyzje! To pierwsza rzecz, której powinien sie domagać ruch legalizacyjny - poparcia decyzji ustawodawczych dowodami naukowymi, wyjścia z zasranego Sredniowiecza, kiedy wszystko brało sie na wiarę! W Polsce kocha się stan, który sprzyja szerzeniu paniki i histerii - daleki poglos polowań na czarownice. To zaś właśnie należy zmienić!

Pierwszym krokiem powinno być jednak dojscie do tego, ze państwo wyrzyga w końcu religijną zasade sądzenia a priori i porzuci wpierdalanie się w ludzkie decyzję światopoglądowe uznając się za część post oświeceniowej Europy.

Druga sprawa są zagrania medialne, w czym po prostu mistrzem jest Gazeta Wyborcza, w której znalazłem świeży jeszcze, ale za to brudny i tendencyjny artykuł na temat dopalaczy, pisany przez kompletnych imbecyli pod redaktorskie dyktando.

Artykuł oczywiście piętnuje rozprowadzanie "prawdopodobnie nielegalnych" używek wskazując jedyna słuszna drogę - zdelegalizujmy te chore sklepy. Dobrze, ze nie zaczęto w nim tropić powiązań z międzynarodowym rządem masonskim i mafia pedofili. Ręce, kurwa, opadają, jak sie takie rzeczy czyta! Obiektywność? Zapomnijcie. Pokrętna, pro rządowa propaganda bez śladu głębszego zmysłu dziennikarskiego. To ma być rzetelność medialna? Chyba więcej jej znajdziecie w "Pamietnikach Anastazji P."

Nalezy dodac, ze gazety w Polsce stały sie w ciagu ostatnich kilku lat aparatem siania strachu, zamętu i dezinformacji, służącej podtrzymywaniu status quo. Tych okropnych wypocin, przyklepywanych przez naczelnego, nie da sie już nawet oddzielić od realnego stanu rzeczy. To jest pierdolona zgnilizna, której normalny czlowiek brzydzi sie dotknąć. Upierać sie przy tym, ze represje i nadużywanie władzy służą harmonii społecznej, to kurwa jakiś jebany koszmar, a takie stanowisko zajmuje wiekszosc z reportaży GW. Wskazywać, ze coś jest szkodliwe, chociaż mało co o tym wiadomo, to już zaś zupełny kabaret.

Napierdalajcie ten skostnialy system, bo zanim sie obejrzycie, będziecie w dupie muszac prosić o receptę na herbatke mietowa, a na chodzenie po parku będziecie musieli mieć zezwolenie!

Premiera "The Rum Diary" w Cannes?

2010-03-31T12:55:00.002+02:00

Jak wskazują kontrolowane przecieki z prasy, ekranizacja pierwszej książki Huntera S. Thompsona, "The Rum Diary", z Johnnym Deppem w roli głównej, może mieć swoją premierę podczas tegorocznego festiwalu filmowego w Cannes, który odbywać sie będzie w dniach 12-23 maja.

W takim wypadku film trafilby pewnie do kin w USA i UK koło lipca/sierpnia, a w Polsce pojawilby sie w grudniu albo w styczniu.

Jest to jednak na razie tylko pogłoska, chociaz dość prawdopodobna ze względu na tradycyjnie ceniona w Cannes atmosferę, sprzyjająca zawieraniu dużych umów dystrybucyjnych. Pomaga tu oczywiście także gorące przyjęcie filmu przez jury i publiczność - dzieki nagrodom film idzie dalej w świat. Jak sie jednak dobrze sklada, w tym roku członkiem jury będzie min. Tim Burton - dobry przyjaciel Johnny'ego Deppa, co może sie przełożyć na pewny wynik medalowy.

Ostateczna lista filmów, wyświetlanych w Cannes, zostanie ogłoszona przez komitet organizacyjny 4 kwietnia. Do tej pory radzę więc przeczytać sobie książkę, której recenzje znajdziecie także na moim blogu.

Aktualizacja MAGIVANGI!

2010-03-29T18:27:00.001+02:00

Wszystkich czytelnikow Magivangi zapraszam na swoja strone, na ktorej wlasnie znalazla sie nowa aktualizacja.

Tym razem:
- Hunter S. Thompson, "Gonitwa Kentucky jest dekadencka i zdegenerowana"
- Conradino Beb, "Kali Juga na pelnych obrotach czyli ostatnie podrygi pijanego absurdu"
- Conradino Beb, "Bezkres" (opowiadanie)

Przejdz na strone Magazynu Magivanga

Wieści, wieści...

2010-03-21T16:00:00.003+01:00

I wpadł karzeł pod koła wózka widłowego. Dowiedziałem się ze źródła, ze magazyn VICE w Polsce będzie sie opierał na razie, na przedrukach z wersji obcojęzycznych (w tym pewnie i z brytyjskiej).

Nie będzie więc zapotrzebowania na rzetelne, pełne wdzięku, materiały dziennikarskie. Jedyny wkład krajowy będą tymczasowo stanowiły recki muzyczne, które w VICE bazują na trzech zdaniach :)

P.S. Obecnie szukam jakiegoś portalu/gazety/miesięcznika, który byłby zainteresowany publikowaniem recenzji muzycznych (interesuja mnie tylko winyle) lub jakichś krótkich, niszowych zajawek. Gdyby ktoś miał jakiś namiar, niech mi da znać.

Psychedeliczne rekiny i zajezdzanie skurwysynow!

2010-03-12T16:46:00.004+01:00

Od kilku miesięcy kontynuuje na tym blogu wątek twórczości Huntera S. Thompsona, którego kolejne książki pozeram nieustannie, jak miałem wcześniej chyba jedynie z dziełami Kena Keseya i Roberta Antona Wilsona. Wczoraj ukończyłem wreszcie "The Great Shark Hunt", jedna z najlepszych antologii tekstów i reportaży prasowych, jakie zdarzyło mi sie w życiu czytac!

Ponad 600 stron twardej treści w stylu gonzo i pre-gonzo, to głównie artykuły pisane dla magazynu "Rolling Stone", "National Observer", "Nation" i "Scanlan's Monthly" + rozdziały z jego trzech najlepszych książek (dobrze znanych). Ta gruba warstwa materialu to prawdziwa uczta dla wszystkich miłośników tego największego z "doktorów dziennikarstwa", który pewnie zmieniłby całkowicie styl pisania Kapuscinskiego, gdyby tylko go kiedyś spotkał :)

W tej właśnie antologii poznajemy dokładnie soczystosc i heroizm reporterski Thompsona pedzac przez jego dziennikarskie pejzaże, grubo przetykane kwasowymi i meskalinowymi tripami, które przemierza nasz super-reporter z nieodłączną butelka "Wild Turkey" w ręku i cynicznym poczuciem humoru, gwarantującego wam najlepsza zabawę jeszcze sprzed czasów rozwoju black metalowej i punkowej sceny zine'owej.

Są tu wszystkie jego najlepsze teksty poczynając od wprawek korespondenckich z Ameryki Poludniowej przez legendarny tekst na temat Gonitwy Kentucky (który obecnie tłumaczę do publikacji), tytułowy, fantastyczny "The Great Shark Hunt" (mocno zaprawiony kwasem, kokaina, seconalem i szuwaksem) oraz seria artykułów, tropiących kulisy afery Watergate, w których doktor bezlitośnie jedzie po politycznej szajce skurwysynow z Bialego Domu (wyzwaniem tu byłoby równie dobre obnazenie kuluarow polskiej polityki i jej zgniłych adwersarzy, tarzajacych sie w swoich alkoholowych rzygowinach). To w istocie sama śmietanka jego wielkiego talentu, która zjednala mu w ciagu lat tyle samo wrogow, co i miłośników.

Wielkość tych tekstów leży jednak nie tylko w hipnotycznym, jadącym jak po ostrzu noża stylu gonzo, którego zaletami są brak auto cenzury i kompletny brak szacunku dla podwójnych standardów mainstreamowego dziennikarstwa (jeśli myślisz, ze reporterzy "Gazety Wyborczej" piszą o wszystkim, co wiedzą, to wróć do smoczusia i wozeczka), ale przede wszystkim w wielkim talencie obserwacji reporterskiej, który stworzył sztukę sama w sobie z przyglądania sie stylowi pracy dziennikarskiej.

Oczywiście niejedno z jego zdań będziecie chcieli przeczytać jeszcze raz, jak np. to podsumowanie osobowosci politycznej Nixona, które można by bez problemu dołączyć do obrazka większości z polityków: "... i to właśnie sam Nixon reprezentuje mroczna, sprzedajna i nieuleczalnie dziką stronę amerykańskiego charakteru, której niemal wszystkie kraje na świecie nauczyły sie bać i brzydzic. Nasz prezydent, lalka Barbie ze swoją żona, lalka Barbie i zestawem dzieci, lalek Barbie, jest także odpowiedzią Ameryki na potwornego Pana Hyde'a. Przemawia w imieniu naszego wewnętrznego wilkolaka; tyrana, cwaniaka, który zamienia sie w cos nieopisanego, pełnego klow i krwawiacych strupow, w noc zbliżającej sie pełni..."

Innym mistrzowskim zagraniem jest opisywanie tego, co naprawdę dzieje sie podczas zbierania materiału dziennikarskiego, jak np. tutaj: "Trzeciego czy czwartego dnia wyscigu straciłem całkowicie kontrole nad swoją korespondencja. W pewnym momencie, kiedy Bloor wpadł w szał i zniknął na trzydzieści godzin, byłem zmuszony wyrwać cpuna z jedynego klubu nocnego na wyspie i postawić go do jako specjalnego obserwatora Playboya. Spędził ostatni dzień wyścigu na pokładzie Slonecznego Tancerza wciągając nosem koks i wrzeszczac opetanczo na kapitana, podczas gdy sternik próbował desperacko walczyć o utrzymanie swojego minimalnego prowadzenia nad załoga Szczesliwego Strzelca."

Język thompsonowskich reportaży to czysty miód dla jego wielbicieli, którzy z pewnością chętniej zobaczyliby takie psychedeliczne popisy w polskiej prasie, której przedstawiciele tak czy siak palą już jointy i wciągają morze koksu, ale oficjalnie jeszcze nikt sie do tego nie chce przyznać. Cóz, może lepiej hipokrytom na ciepłych posadkach udawać do konca zycia oddział ministrantów. Kiedy sam próbowałem do pewnego pisma produkować korespondencję z imprez klubowych, jak najbliższą prawdy, moje opisy ekscesów "automatycznie wycinano".

Thompson nigdy nie miał jednak łatwego życia przez swoje bezkompromisowe oddanie pisaniu prawdy, był za to notorycznie ostracyzowany przez znaczną część środowiska dziennikarskiego, a przez część perfidnie niezauwazany. Mimo tego jego geniusz błyszczy w tej książce, jak łabędź pośród krukow, a wiele z zamieszczonych w niej tekstów to absolutne wzory dziennikarskiej skrupulatnosci.

Chwytajcie wiec za "The Great Shark Hunt" i niech w was obudzi instynkt dociekania drugiego dna!

Magazyn VICE w Polsce czyli gowno wylądowało w wentylatorze!

2010-03-10T17:15:00.003+01:00

Jak cwierkaja już niemal wszystkie medialne ptaszki (mówimy oczywiście o Internecie), na polski rynek mediów papierowych wejdzie w ciągu miesiąca, może dwóch, międzynarodowa potęga lajfstajlowa -magazyn Vice.

Pismo założone w 1994 w Montrealu, początkowo jako "Voice Of Montreal", było finansowane z pieniędzy rządowych (kieszeni obywateli), ale po wykupieniu przsz trojke mlodych redaktorow stało sie szybko niezależnym zinem, opisujacym życie i kulturę młodych hipsterow (żeby nie użyć pokrewnego słowa - hipis :D)

W 1999 redakcja przeniosła sie do Nowego Jorku szukając rozwoju formatu i większych dochodów z reklam - będących do dzisiaj głównym źródłem utrzymania. Odtąd datuje sie dynamiczny rozwój magazynu, który na dzień dzisiejszy doszedł do 900 tys. egzemplarzy na numer, w tym 80 tys. rozprowadzanych w samej Wielkiej Brytanii.

W Polsce już można śledzić rozwój VICE'a poprzez oficjalna stronę, na której znalazło sie kilka mniej lub bardziej interesujących materiałów. Wydawca magazynu w kraju ojca Rydzyka został Patryk Jakub Jankun (tu dodam, że Goldenline.pl
to dla mnie kompletna bzdura), a redaktorem muzycznym Kamil Antosiewicz (min. Exklusiv). Do redaktora naczelnego się nie dogrzebalem, bo nie miałem na to czasu i ochoty :)

Czy bedzie to fajna glokalizacja czy kompletna porażka, decydujecie Wy. Osobiście chciałbym tylko podzielić sie z wami przy okazji kilkoma przemyśleniami na temat polskiego dziennikarstwa i kondycji tego zawodu w Polsce...

VICE reprezentuje gatunek dziennikarski, który w Polsce uznawany jest za dość egzotyczny, chociaż na Zachodzie nie będący już w zasadzie niczym innym niż chlebem codziennym pism lajfstajlowych. "Immersionist journalism" skupia sie na osobistej obserwacji dziennikarskiej i nie dąży do opisania "obiektywnych faktów". Stąd ma już u mnie dużego plusa, gdyż stoi w jednym szeregu z heroicznym stylem gonzo Huntera S. Thompsona, kladacym nacisk na "szukanie prawdy", a nie zaspokajanie paranoi zrobotyzowanego redaktora naczelnego, ssacego fiuta skurwialemu wydawcy, który produkuje gazetę jedna ręką, a druga dystrybuuje mielonke.

Niestety, tak sprawa wygląda w polskich mediach, moi mili. A widziałem to od środka, co było jednym z powodów porzucenia przeze mnie zawodowego dziennikarstwa.

Ponadto, taki stan rzeczy rozpierdala polskie dziennikarstwo od środka rzutujac na poziom tekstów, ich głębię i wyznacza ogólny poziom, który z każdym kolejnym rokiem obniża sie o 10-15% w stosunku do roku poprzedniego. Dodam tylko, że przestałem wierzyć w polskie gazety, kiedy w "Polityce" znalazłem artykuł, w którym trzy następujące po sobie zdania wykluczały sie wzajemnie (taki, kurwa kwiatek).

Nie przeszkadza to oczywiście robić kariery młodemu pokoleniu, które pociąga magnetyzm, powiedzmy sobie szczerze, władzy, silnie wtopiony w dziennikarska funkcje. Szkoda tylko, że rola ta ogranicza sie w coraz większym stopniu do przepisywaniu lancuszkow PR-owych i robieniu głębokich reportaży przez telefon często bez żadnego głębszego riserczu.

Nie ma sie jednak co dziwić, 90% dziennikarzy w Polsce to plebejusze, zarabiający minimum krajowe na wierszowce + jakieś śmieszne, jak chuj, premie. Społeczeństwo patrzy jednak na zarobki koryfeuszy tj. Tomasz Lis wierząc, ze dziennikarze to milonerzy, jeżdżący mercedesami. Smutna prawda jest taka, że na Audi stać niewielu...

Kopani, ponizani, zajezdzani codziennie przez jakaś redaktorska kurwe muszą preparowac teksty, jak wydmuszki drzac o to, żeby nie stracić pracy. Spadające czytelnictwo idzie zaś w parze ze spadającymi nakładami i mniejszymi wpływami z reklam, które do 80-90% zasilają dziś medialne budżety. Wymusza to szybka i tania sile robocza w dzialach dziennikarskich, obracajac dobre wczesniej tytuly w fabryke parowek. Media w Polsce to w istocie parodia wszystkiego, co na Zachodzie za media się uznaje. Upolitycznione, uelastycznione, tanie i śliskie, jak gowno, które codziennie spuszczam rano w kiblu.

Na tym tle magazyn VICE może okazać sie ozywczym głosem. Życzę więc temu tytułowi samych sukcesów jednocześnie mając nadzieję, ze chujowe tytuły w Polsce stracą jeszcze więcej czytelników i w końcu upadną, bo ileż można męczyć wzrok?

Grupowa ekstaza informacyjna!

2010-03-04T14:30:00.005+01:00

Wiedziony chęcią obczajenia nowych trendów internetowych przeczytałem sobie świeży raport (01/03/2010) Pew Internet & American Life Project pt. "Understanding The Participatory News Consumer", który daje nam wgląd w sposoby odbioru wiadomości w Internecie na wybranej grupie Amerykanow.

Wniosków z raportu nasuwa sie kilka, ale jako jeden z ważniejszych atakuje nas teza, iż "wiadomości służą wspólnemu komentowaniu i bawieniu sie nimi w gronie przyjaciół". Tak bowiem właśnie stwierdziło 72% badanych! Co bardziej znaczące, 75% badanych przyswaja dzienną porcje wiadomości poprzez serwisy społecznościowe, z których najważniejszy jest Facebook.

Wiadomości tam się pojawiające to głównie linki do innych stron, odsylajace do wideo, tekstów lub plików .mp3 - mamy tu więc przykład tego, co Mark Pesce nazwał kiedyś bardzo trafnie hiperdystrybucja, filtrowaniem contentu przez samych użytkowników, co oznacza także "śmierć gatekeepera".

Wchodzac na wyższy poziom, nieuchronnie jesteśmy ciagnieci w kierunku myśli, że wiadomości przestają byc treścią przyswajana samotnie podczas konsumpcji śniadania, a stają sie przedmiotem i jednocześnie polem interakcji społecznej. Psychologiczny model introwertyczny obcowania z medium tj. gazeta ustępuje modelowi ekstrawertycznemu, do którego przygotowała jednostkę już telewizja (oglądanie z rodzina). Pomimo znajdowania sie wciąż na czele, telewizja także jednak musi oddać w komcu pole internetowi, gdyż nie posiada opcji interaktywnosci, a co najważniejsze, nie może być personalizowana w celu maksymalizacji doświadczenia.

Taki stan rzeczy oznacza rowniez, ze przestaje obowiązywać zasada dystrybucji góra-dół, która była kamieniem wegielnym rozwoju i bogacenia się koncernów medialnych, jako że skoszona zostaje w procesie dezintermediacji (odposredniczenia) część łańcucha, odpowiedzialna za tłumaczenie świata. Użytkownik jest juz w stanie sam uczestniczyć w komunikacji ze swoim ukochanym idolem, brandem, zjawiskiem czy też dziełem sztuki mając do niego bezpośredni dostęp 24/7.

I wreszcie siła generowanego na żywo feedbacku wymusza na tworcach contentu, np. dziennikarzach, poprawę standardu operowania informacja lub też bezpośrednią współpracę w tworzeniu tekstu - który staje sie także nośnikiem nastrojów społecznych, organizujących wokół niego swoj własny, silny dialog. To schemat wielokierunkowy, zmienny w czasie, podatny na dyskusje i poprawki, nieuchronnie dążący w stronę technologii społecznej Open Source.

Witamy w Erze Przemiany, która została zasygnalizowana przez Wielka Recesje, a zostanie ugruntowana poprzez upadek Imperatorow i wzrost Plemion!

Moja rubryka muzyczna w magazynie Free Colours!

2010-03-02T11:59:00.005+01:00

Nie wiem ilu z was lubi czy też toleruje reggae? Osobiście ten gatunek przewija sie u mnie jedynie w tle, w postaci kilku naprawdę mocnych tune'ow z rewolucyjnym przesłaniem.

Możecie jednak interesować sie tradycyjnymi rytmami Afryki i ich współczesnymi mutacjami. Tu zdecydowanie bije gorące źródło, a winyli z taka muza nieustannie mi przybywa.

Wlasnie dla fascynatow afrobeatu, afro-funku, sato, cavacha, afro-disco, afro-latino i wszystkich innych gałęzi muzyki afrykańskiej, redaktor Conradino ponownie zgodził sie przelać swoje myśli na papier i stworzyć we wspolpracy z pismem Free Colours, rubrykę poświęcona winylom (wyłącznie!) z taka muza. Są tu wydawnictwa nowe i porcja klasyków dla tych, którzy jeszcze ich nie znają.

Numer 13 od 10 marca w Empikach, a już teraz w dystrybucji internetowej. Sprawdźcie stronę magazynu.

Kurwa, kurwa, kurwa!!!

2010-02-26T12:21:00.003+01:00

Słońce weszło w znak Ryb czy też tak sie przynajmniej wydaje, a my musieliśmy na początku tego tygodnia wynieść sie ze swojego romantycznego studia flat na Finsbury Park i przeprowadzić na Haringey w okolice Green Lanes.

Co w Londynie człowieka generalnie wkurwia oprócz tego, ze wydatkom nigdy nie ma końca, bo Lewiatan wpierdala kasę, jak pojebany? Trzeba na naprawienie każdej najmniejszej usterki czy wykonanie usługi czekać, a efektywność tych czynności jest bardzo niska.

Miesiąc temu w starym mieszkaniu przestał działać nam prysznic, bo wysiadla pompa, pięć dni trzeba bylo czekać na interwencje brata mojego ex-landlorda! Gdy już udało nam się wyprowadzić (dokładnie 23 lutego) i miałem nadzieję na poprawę losu, w nowym mieszkaniu zastaliśmy rozjebany bojler i brak ogrzewania...

Gdy udało się juz ekipie naprawczej napuscic wody do obiegu i grzejniki zaczęły chodzić, na następny dzień znowu kurwa była zimnica, bo spadło ciśnienie na skutek pierdolonego wycieku w niezidentyfikowanym miejscu! Ja jebie, to miasto mnie doprowadzi na krawędź załamania nerwowego z powodu zwykłych wypadków losowych.

P.S. Widzę tu kolejna lukę niszowa dla psychoterapii. Jeśli ekipa naprawcza nie pojawia sie od tygodnia, a w twoim mieszkaniu po raz trzeci w ciągu pól roku wysiadlo ogrzewanie, rozladuj napiecie i napisz do Misia.

Najlepszy film o LSD?

2010-02-12T14:59:00.005+01:00

Jakiś czas temu pisałem na blogu o "Riot on Sunset Strip" - kultowym filmie z gatunku hippiesploitation, który od czasu swojej premiery kinowej w 1967 nie został ponownie wydany na VHS czy DVD.

Dzieło to zostało wyprodukowane przez otoczona na Zachodzie nimbem undergroundowej legendy, wytwórnie American International Pictures lub po prostu American International.

Jednym z najwybitniejszych reżyserów, związanych z ta masowa stajnia filmów klasy B był sam Roger Corman. Jego podopiecznymi byli zaś min. Jack Nicholson, Peter Fonda i Dennis Hopper. Swoje ostrogi zbierał tam także Laszlo Kovacs.

To przede wszystkim Corman był odpowiedzialny za sukcesy finansowe firmy kręcąc swoje filmy na spartanskich budżetach, co pozwolilo niemal wszystkim z nich zarabic kasę w młodzieżowych drive-inach!

Około roku 1966 American International postanowiło spieniezyc kolejna działkę kultury, tym razem były to kluby motocyklowe. Wypuszczenie filmu "The Wild Angels" z Peterem Fonda okazało się wielkim sukcesem finansowym i pozwoliło na dokrecenie kilkunastu innych. Tak narodził się gatunek "biker movie", który został kolejnym dzieckiem Cormana i AIP po serii horrorów gotyckich.

Rok później do Cormana przychodzi Jack Nicholson proponując mu zrobienie filmu koncentrujacego się wyłącznie na jednym motywie - tripie na LSD. Ten akceptuje scenariusz Nicholsona skracajac go tylko ze wzgledu na budzet, po czym sam wrzuca kwasa, żeby bardziej wczuć się w klimat głównego bohatera. W roli głównej obsadzona zostaje gwiazda "The Wild Angels", Peter Fonda.

Film nazwano po prostu "The Trip" i zrealizowano bardzo szybko, oczywiście krecac większość scen w plenerze. Oryginalna wersja liczyła 85 min. i pomimo wprowadzenia, mającego odeprzeć zarzuty apologii kultury narkotykowej, film nie doczekał się klasyfikacji wieku w Stanach Zjednoczonych (co praktycznie podcięlo dystrybucję) oraz został z miejsca zbanowany w Wielkiej Brytanii, co trwało do 2002 roku. Reedycja na DVD z 2005 liczy 76 min. i jest pierwsza po niemal 40 latach okazja zmierzenia się z tym żelaznym klasykiem drugsploitation.

Glowny bohater filmu, Paul Groves, to młody reżyser filmów reklamowych, który stoi na granicy rozwodu ze swoją żona. Jego przyjaciel John oferuje mu jednak sprobowanie nowego środka psychedelicznego - LSD, który może mu pomoc uporać się z trudna sytuacja.

Namowiony przez przyjaciela, Paul bierze LSD w hippisowskiej komunie, prowadzonej przez ziomala Johna - Maxa (Dennis Hopper), który funkcjonuje także jako diler i guru. W psychedelicznym otoczeniu Paul przeżywa oświecenie dostrzegając po raz pierwszy promieniowanie pomarańczy, a także mierząc się z wewnętrznym strachem przed śmiercią, demonami i kryzysem przed rozwodowym.

Wstrząśnięty przez wirujacy w mózgu kwas, wywołujący silne halucynacje, Paul ucieka jednak w koncu z komuny będąc przekonany, że jego przyjaciel nie zyje i walesajac się samotnie po centrum Los Angeles, a także wchodząc do napotkanego domu, gdzie nawiązuje dialog z mała dziewczynka.

W końcu udaje mu się w strachu przed policja odnaleźć komune, gdzie odzywa się nagle wielkie pożądanie do jednej z kobiet Maxa. Nie potrafiący otrząsnąć się z bad tripu Paul ucieka jednak ponownie, by natknąć się na inna kobietę, z która miał wcześniej wzrokowy kontakt. Spotkanie w barze zamienia się w seksualną przygode, która ustawia mu lot. Paul budzi sie rano, by odkryć ze stał się zupełnie innym człowiekiem.

"The Trip" to niezwykle tour de force Cormana, które graniczy z estetyka filmów Kennetha Angera, będąc także jednym z najbardziej osobistych filmów papieża kina klasy B. Niezwykle realistyczne odegranie przez Fonde przeżycia tripowania bardzo czesto sklanialo mnie do odkrywczego śmiechu (szczególnie, ze sam byłem trochę porobiony), ze ktoś mógł zrobić taki film. Niezwykle są tu także efekty świetlne i wizualne, a pokazanie tego co sie dzieje z Paulem przez wprowadzenie elementów fantasy i groteski, nadaje obrazowi niezwykłego klimatu. Poza warstwa filmowa to takze niezwykła "kapsuła czasu", która daje nam istotny wgląd w Zlote Lata kwasu.

Jeśli lubicie Cormana, Hoppera i Fonde, to film dla was obowiązkowy. Polecany oczywiście wszystkim tym, którym bliskie są wysokie loty na kwasie.

"Botany Of Desire" w produkcji PBS

2010-01-28T19:49:00.004+01:00

Botany Of Desire to film dokumentalny, wyprodukowany przez amerykanska telewizje PBS na podstawie ksiazki Michaela Pollana. Sa tu tulipany i ziemniaki, ale kogo to interesuje, mamy tu przede wszystkim calkiem niezly fragment poswiecony naszej ulubionej roslinie - konopiom.

Podglad na YouTube:

Media o badaniach nad psylocybina

2010-01-26T16:01:00.005+01:00

Psylocybina to jedna z substancji, ktora zostala w Stanach Zjednoczonych uwolniona w ostatnich latach, jednak wylacznie do badan naukowych. Obecnie znamy juz wyniki z zakonczonych badan nad psylocybina, jak tez wstepne konkluzje z badan, ciagle przeprowadzanych. Inne badania sa w fazie planowania i rozwoju. Po szczegolowe dane kliknij w link prowadzacy do strony MAPS.

Oto zas kilka przykladow relacji medialnych z ostatnich badan, przeprowadzonych w Johns Hopkins University School of Medicine:

Duszny Hunter z Puerto Rico

2010-01-13T15:58:00.006+01:00

W twórczości niemal każdego wielkiego pisarza występuje tzw. wczesny okres, który w okresie wzmozonej recepcji jego tworczosci przez krytyków, bardzo często nie zostaje nawet dostrzeżony. Niemniej jednak, gdyby nie ten okres, żaden pisarz nie byłby w stanie napisać nic wielkiego, gdyż służy mu on przede wszystkim do rozwinięcia warsztatu. Nikt nie jest bowiem wielkim z urodzenia, wielkość to potencjał, poddany treningowi i realizacji.

"The Rum Diary" (przetlumaczona na polski jako "Dziennik Rumowy") to powieść, która Hunter S. Thompson zaczął pod koniec 1959 r. w San Juan i skończył po powrocie do Nowego Jorku ze swojej pierwszej tulaczki po Puerto Rico i Karaibach, kiedy kształtował się także jego wczesny styl dziennikarski (zazwyczaj nazywany "pre gonzo"). Thompson wykorzystał w niej pozycję insajdera w lokalnej gazecie (w książce nazywanej "The Daily News") ukazując środowiskowe życie swoich amerykańskich kolegów.

Powieść ta została opublikowana niemal 40 lat po napisaniu, w 1998, nic więc dziwnego, ze nikt o niej wcześniej nie słyszał (druga, "Prince JellyFish", wciąż pozostaje nie opublikowana). Podobnie też, jak wczesne powieści Kena Keseya (nigdy nie opublikowane), Jacka Kerouaca ("The town and the city") czy Williama S. Burroughsa ("Pedal" i "Cpun"), daje nam ona zaledwie przedsmak tego, czym autor stał się dekadę później.

Jak meksykańskie przygody Burroughsa, przygody Huntera S. Thompsona (kryjacego się w książce pod swoim alter ego, Paul Kemp), wydaja sie przede wszystkim próbą wykrzesania z siebie pisarskiego talentu - walka o pokazanie samemu sobie, ze jest się w stanie napisać książkę. Siermiezny styl i autorefleksja "The Rum Diary" pokazuja bowiem zaledwie ułamek thompsonowskiego potencjału.

Nie sposob jednak zaprzeczyc, iz w dusznej atmosferze San Juan, tworzonej przez bandę wyrzutkow-dziennikarzy, staczajacych się w otchłań alkoholizmu i nudy, kreuje się późniejszy geniusz Thompsona - ten diabelski język, potrafiący ukazywać drugie dno rzeczywistości i w bezlitosny sposób analizować życie społeczne.

Od dziennikarskiego biurka, przez lokalna knajpe z tanimi hamburgerami, ulice pełne portorykanskiej biedoty, po zasyfione apartamenty, w których przychodzi mu mieszkać, Thompson pokazuje nam świat ludzkiej desperacji, rutyny i marzeń. Wszystko zaś z nieodłączną szklanka taniego rumu z lodem w tle. Nieprzypadkowo jest to właśnie "Pamietnik Rumowy" - wypełniony alkoholem dzienniczek młodego, początkującego dziennikarza, który próbuje dociec celu swoich ambicji.

To prosta, krótka książka o tym, co staje się z ludźmi, którym znudziło się życie w wielkim mieście, którzy jednak z braku perspektyw piszą do bankrutujacej, trzeciorzednej gazety, żeby swoją mala pensje utopić następnie w szklance z rumem. To także przykład tego, ze nawet wielcy pisarze muszą w życiu przechodzić stadium niepewności o swój los, w którym marzenie o sławie pozostaje nigdy nie wysnionym snem.

Dla przypomnienia...

2010-01-07T13:51:00.004+01:00

Jedna z najwiekszych kapel HC wszechczasow. Esencja stylu NY nu skul, ktora zostala utrwalona na dwoch znakomitych albumach: "The Age Of Quarrel" i "Best Wishes", wydanych przez Profile Records. Mocne, apokaliptyczne teksty oddajace brak zludzen epoki Reagana, ktore sa wciac mocno aktualne... przed wami Cro-Mags i trzy klipy do kawalkow z "The Age Of Quarrel".

Brawo Czechy!

2010-01-06T13:57:00.006+01:00

Niezwykła to wiadomość szczególnie w okresie wzmożonej nagonki na konsumentów substancji psychedelicznych i innych dragów, ale w Czechach od 1 stycznia tego roku zaczęła obowiązywać nowa ustawa, która pozwala na...

Posiadanie 1 g kokainy, 2 g amfetaminy, 1,5 g heroiny, 4 tabletek ekstazy (MDMA), 5 tabletek ekstazy (choć nikt nie oferuje od końca lat '60 kwasu w tabletkach, mniejsza jednak o to) oraz az 15 g marihuany!!!

Ustawa pozwala także na legalna hodowle 5 krzaków konopi, 40 grzybów psylocybowych oraz wszystkich odmian kaktusow, zawierających meskaline tj. słynny peyotl!!!

Katolom i faszystom w Polsce pewnie już gul skacze, ale pierdolic ich wszystkich. Pamiętajcie, ze im bardziej władza wpierdala sie w wasze osobiste wybory, tym bardziej zyjecie w więzieniu, a nie w wolnym kraju!

Gdybym nie mieszkał w Londynie, pewnie przeprowadzilbym sie teraz do Pragi :)))

Nowy projekt PBS z Douglasem Rushkoffem

2009-12-29T23:51:00.005+01:00

Po napisaniu znakomitej książki "Life Inc." oraz stworzeniu sieciowego filmu pod tym samym tytułem, Douglas Rushkoff wziął się z powrotem za media cyfrowe przy współpracy z telewizją PBS. Efekt już niedługo, w lutym, kiedy premierę będzie miał film dokumentalny "Digital Nation: Life On The Virtual Frontier", skupiający się na wpływie cyfrowych mediów na kulturę współczesną.

Na razie można zobaczyć sobie trailer i sprawdzić oficjalną stronkę. Bardzo zachęcamy, gdyż dwa poprzednie dokumenty z Rushkoffem jako konsultantem ("The Persuaders" oraz "The Merchants Of Cool") uważamy osobiście za wielkie dzieła sztuki.

Gdzie wędrują bawoły?

2009-12-29T15:38:00.008+01:00

"Where the Buffalo Roam" to quasi biograficzny film, oparty, jak mówi sama czołówka, na "legendzie Huntera S. Thompsona". Nakręcony w 1980 przez mało znanego, amerykańskiego reżysera Arta Linsona i będący jego debiutem, może być postrzegany jako próba parodii czy nawet pastiszu książek doktora gonzo. Serwowany jako komedia, film ten ogląda się lekko i przyjemnie, gdy jednak silić się będziemy na coś więcej, interpretacja może rozbić się o ścianę. Nie znajdziemy tu ani śladu genialnego komentarza społecznego naszej ulubionej produkcji, nakręconego 18 lat później filmu "Fear and Loathing In Las Vegas", który może być uznawany za ekranizację z krwi i kości. Mimo tego, film ten powinien podobać się fanom pisarza, gdyż zawiera w sobie potężny ładunek humorystyczny.

Sam Hunter S. Thompson wypowiedział się krytycznie na temat "Where the Buffalo Roam" po jego premierze nazywając go kreskówką. Początkowo pisarz był traktowany jako konsultant wykonawczy czyli aktywny współpracownik. To z perspektywy czasu może zbyt dużo powiedziane, gdyż Thompson ograniczył się w zasadzie do sprzedania praw autorskich do swojego nekrologu pt. "The Banshee Screams for Buffalo Meat" za $100 tys. producentowi filmu, Thomowi Mountowi nie sądząc nawet, że dojdzie do zdjęć próbnych.

Na jego nieszczęście, film zaczęto realizować, a sam Thompson w dramatycznym akcie umycia rąk podpisał umowę, w której zrzekł się wszelkiego wpływu na jego treść. Mimo wszystko dał jednak pewne wskazówki Billowi Murrayowi, który został zaangażowany do odegrania jego roli na fali wzrastającej popularności programu "Saturday Night Live" i przebywał długo w jego towarzystwie, żeby zrozumieć osobowość Thompsona, który w akcie wkurwienia wrzucił go w końcu przywiązanego do krzesła, do swojego basenu.

Akcja zaczyna się na farmie pisarza, który musi właśnie wypełnić dedlajn, jednak nie może się skupić, więc pomaga sobie szklanką Wild Turkey i szczuciem psa na manekin Richarda Nixona paląc cały czas papierosa przez słynną fifkę. Mojo Wire domaga się maszynopisu, więc Thompson wrzuca do niego na chybił trafił kawałek gazety mówiąc: "Pożuj trochę te bzdury". Mojo Wire domaga się jednak więcej i Thompson zmuszony jest zniszczyć maszynę kilkoma strzałami ze swojego imponującego pistoletu Smith&Wesson wykonując przy tym kilka zręcznych uników. Potem film metodą introspekcji przenosi nas w późne lata ’60, gdzie jesteśmy świadkami tego, jak pisarz szaleje uwięziony w szpitalu, podłączony do kroplówki z Wild Turkey i kręci klimat z na pół rozebraną pielęgniarkę. Z niewoli ratuje go jego prawnik Carl Laslo, który kasuje jeszcze podczas odpalania samochodu figurę Jezusa na dziedzińcu szpitalu.

Wkrótce potem spotykamy Huntera w San Francisco, gdzie ma on ukończyć artykuł, dla którego dedlajn właśnie minął i jest w związku z tym ścigany przez swojego redaktora naczelnego. Zamiast tego towarzyszy swojemu prawnikowi w procesie przeciwko grupie młodzieży, która oskarżona zostaje o posiadanie marihuany. Laslo wywołuje skandal w sądzie i skazany na więzienie, a proces zostaje przegrany. Thompson przez cały czas siedzi w pierwszym rzędzie z dużą Margaritą w prawej ręce głośno komentując.

Bohaterowie spotykają się ponownie podczas Super Bowl VI, który odbywa się w 1971 w Los Angeles. Thompsona ma za zadanie opisać dokładnie całe wydarzenie, lecz zamiast tego loguje się w swoim pokoju hotelowym i zamienia go w wielką, psychodeliczno-pijacką imprezę grając w football z obsługą hotelową. Znudzonego dopada go Laslo proponując wypad za miasto (wcześniej klucze do pokoju lądują w kieszeni dwóch czarnych, ulicznych hustlerów), gdzie biorą hipisa-autostopowicza, który wystraszony każe szybko się wysadzić (to oczywiście echo "Fear and Loathing In Las Vegas"). Wypad kończy się w nowej siedzibie Laslo, centrali świeżej organizacji terrorystycznej, złożonej z młodzieży, zawiedzionej pokojową retoryką Nowej Lewicy (stylizowanej na oddział Weathermen). Laslo handluje teraz bronią i próbuje organizować rewolucję w Meksyku. Hunter ucieka, gdy cały oddział podczas próby przemytu broni nakrywa helikopter FBI.

Mamy następny skok w czasie, tym razem Thompson relacjonuje kampanię prezydencką 1972 przenosząc się z miasta do miasta słynnym samolotem ZOO (echo "Fear and Loathing on the Campaign Trail ‘72"). Na pokładzie kręci się ciągła impreza, a Thompson próbując dostać się do Richarda Nixona uwala jednego z main streamowych reporterów seconalem i podając się za niego przeprowadza krótki wywiad w toalecie. Gdy po fakcie dostaje się na pokład samolotu dla VIPów, tam odnajduje go Laslo proponując współpracę przy tworzeniu rewolucyjnej republiki ze swojej wizji. Krótko potem film się kończy…

Za atut filmu można uznać znakomitą ścieżkę dźwiękową z takimi kawałkami, jak: "All Along the Watchtower" Jimiego Hendrixa, "Highway 61 Revisited" Boba Dylana czy "Papa Was a Rollin' Stone" The Temptations. Za słabość uznałbym nieco slap stickowy scenariusz i brak głębszego przesłania. Jako bezpretensjonalna rozrywka film sprawdza się jednak doskonale.

Coś na Święta...

2009-12-25T16:30:00.002+01:00

Dla pamiętających czasy młodości (lata '90), kiedy w komiksie rządził jeden z najbardziej udanych antybohaterów wszechczasów - Lobo, ten krótki filmik będzie wielką rozkoszą i zarazem idealnym filmem familijnym na świąteczną porę :)

Nollywood phenomenon!

2009-12-24T15:53:00.005+01:00

Nollywood to nie nazwa nowego Monte Carlo, ale fantastycznie kwitnącego, nigeryjskiego przemysłu filmowego z centrum w Lagos, w którym produkuje się około 25.000 filmów rocznie z budżetem poniżej $10.000 każdy.

Dużo miejsca zajmuje w Nollywood działka specyficznego horroru, przy którym klasyk blaxploitation "Blacula" wypada bardzo blado. Filmy graniczą z klasą Z i kinem campowym w najtańszym wydaniu, jednak posiadają swój specyficzny, afrykański urok.

This is one of the most important modern exploitation movies, a brand new effect of Nollywood film baking - satanistic slasher "666".

Check the feature in VICE Magazine and dig it some more on YouTube :)

Kulturowy feedback czyli w objęciach cyberpunku

2009-12-23T19:44:00.004+01:00

Hipoteza o sprzężeniu kulturowym, którym połączona jest pop kultura (sztuka, muzyka, religia, dziwne wierzenia, literatura itp.) z rzeczywistością społeczną od niedawna zaczęła zaprzątać moją uwagę w związku z tym, iż analizując wiadomości medialne znalazłem się nagle w pozycji, pozwalającej mi na odnalezienie w nich szczególnego rodzaju drugiego dna. Chodzi mianowicie o zbieżność nowych technologii z twórczością pisarzy science-fiction.

Galopujące wykorzystywanie zdobyczy nauk technicznych dla celów komercyjnych staje się coraz bardziej widoczne i pozwala zatem na krystalizowanie się pewnej ogólnej tezy o antropologicznym charakterze. Głosi ona, iż mniej lub bardziej świadomie dostrajamy się do marzeń i wizji, reprodukowanych w sferze pop kultury, która siłą rzeczy bazuje na wielu oryginalnych myślach, jakie możemy znaleźć wśród wizjonerów nauki i sztuki XX wieku. Będę tu rzucać od czasu do czasu zadziwiające paralele, które stają się dla mnie punktem wyjścia do rozważań nad naturą kultury współczesnej.

Przed wami przetestowany po raz piewszy rok temu na lotniskach w Australii i USA, skaner do ciała:

Na wiosnę tego roku był już także z powodzeniem testowany na lotnisku w Manchesterze:

Tu zaś mamy kadr z ekranizacji znakomitego opowiadania Philipa K. Dicka, którym jest oczywiście "Total Recall", w którym główną rolę gra skaner do ciała:

Nigga stole my bike

2009-12-22T20:41:00.003+01:00

Tzw. must-see. "Nigga stole my bike" to wirus, który dwa lata temu nawiedził serwis YouTube, ale dopiero niedawno krytyczna masa odsłon pozwoliła mu na szybkie rozprzestrzenienie się po internecie. Dla znawców i miłośników radosnej twórczości przede wszystkim :0

Slayer vs. Minor Threat

2009-12-22T17:18:00.003+01:00

Kocham obydwa zespoły i lubię obydwie wersje. Zacząłem od Slayera jeszcze w podstawówce, ale Minor Threat zawsze kojarzyć mi się będzie z dobrą lufą, bo tak naprawdę odkryłem ich dopiero porządnie ujarany :))) "Undisputed Attitude" to z kolei świetny album z wielkimi coverami, tak więc panie i panowie, przed wami...

Królestwo strachu doktora gonzo

2009-11-24T20:53:00.006+01:00

Pomimo tego, że w oczach wielu krytyków Hunter S. Thompson był wielkim autorem zaledwie trzech powieści, mało ma to wspólnego z całokształtem jego twórczości, która toczyła się nieprzerwanie aż do śmierci autora i u zatwardziałych konserwatystów wywoływała nieustanne bóle głowy. Nie da się ukryć, że doktor miał swoje ciche momenty, w których grubo sypał się koks i spalały kolejne jointy, ale gonzo pozostawało zawsze w toku.

Wydane w ostatnich latach zbiory korespondencji tj. The Proud Highway: 1955-1967, Saga of a Desperate Southern Gentleman (1998), odsłoniły wiele z wczesnych fascynacji Thompsona, jak też pozwoliły rzucić okiem na proces kształtowania się chimeryczno-psychedelicznego stylu gonzo. Jako podsumowanie wielkiego życia doktora służyć nam jednak powinno przede wszystkim jego ostatnie dzieło, Kingdom Of Fear: Loathsome Secrets of a Star-Crossed Child in the Final Days of the American Century (2003).

Ta książka to rodzaj specyficznego pamiętnika, w którym gonzo może sobie ponownie poszaleć, jak za starych, dobrych lat. Dzieło to składa się z trzech części, w których znajdziemy pełne pasji wyznania Thompsona na temat ciemnych stron jego żywota. Niczym kodeks apokryficznych zeznań na temat tajemniczego procesu twórczego, pisanych oczywiście w pierwszej osobie, Kingdom Of Fear pozwala nam się zagłębić w mało wcześniej poznane epizody z życia pisarza jednocześnie kreśląc wizję upadku Stanów Zjednoczonych jako kraju nieuchronnie staczającego się w otchłań faszymu. Nie ma tu oczywiście mowy o żadnej poprawności politycznej, Thompson po prostu za nic ma subtelny proces inżynierii społecznej, próbującej sprzedać kolorową wizję ładu bez pokrycia.

W książce Thompson rozlicza się także z aparatem państwowego terroru, ze wszystkimi jego elementami: z policją, z systemem prawnym, z obyczajowością, z metalnością bogatych i wpływowych, z hipokryzją dziennikarską, z polityczną fasadowością, a także z umową, łączącą media i rząd w strategicznych sprawach polityki wewnętrznej i zagranicznej. Robi to zaś wszystko nie tylko łamiąc wszelkie zasady podtrzymywania spektaklu, ale także z ogromną dawką humoru.

Już na samym początku otrzymujemy doskonały rodzynek w takim oto stylu: Moi rodzice byli porządnymi ludźmi, a ja zostałem wychowany, jak wszyscy moi przyjaciele, w wierze iż policja istniała po to, by nam pomagać i nas chronić – odznaka była symbolem niezwykle wielkiego autorytetu, być może najwyższego ze wszystkich. Nikt nigdy nie pytał dlaczego. Było to jedno z tych nienaturalnych pytań, które lepiej zostawić w spokoju (...)

Thompson wspomina dalej, jak razem z grupą ziomków przewrócił skrzynkę pocztową w taki sposób, iż upadła na ulicę prowokując drobny incydent z przejeżdżającym autobusem. Wspomnienie to staje się jednak tylko pretekstem do ukazania nieczystych metod pracy aparatu ścigania, gdyż w domu małego Thompsona szybko pojawia się FBI próbując wydobyć z niego zeznanie winy, rzekomo poświadczonej przez jego towarzyszy.

Wtedy też mały chłopiec po raz pierwszy dokonuje lucyferycznego gestu dokonując kontrataku: Co? Co będzie, jeśli się nie przyznam? To było pytanie. A ja byłem ciekawy, więc zdecydowałem się rzucić koścmi i zadać im pytanie. „Kto?” „Jacy świadkowie?” (...) I wtedy się to stało, ludziska. Nigdy więcej nie zobaczyliśmy tych agentów FBI. Nigdy. A ja nauczyłem się czegoś bardzo istotnego: Nigdy nie wierz w pierwszą rzecz, którą mówi ci agent FBI – szczególnie wtedy, gdy wydaje się wierzyć, że jesteś winny przestępstwa. Jak powiedziałby Timothy Leary: "kwestionuj autorytety".

Z książki dowiadujemy się też w jaki sposób pisarz zdryfował w stronę wojsk lotniczych. Jak pisze: Gdy wyszedłem z więzienia, faktycznie zacząłem od razu pracować dla Almonda Cooka, dilera Chevroletami, dla którego pracowałem całe lato. Nie jestem pewien, co chciałem robić jesienią – może polecieć do Wielkiej Brytanii. Nie wiedziałem, ale z pewnością nie byłem w nastroju na robienie niczego konwencjonalnego (...)

Niestety, po kilku tygodniach Thompson poważnie porysował maskę swojego Chevroleta przy próbie brawurowego parkowania. Zawstydzony tym wypadkiem, poszedł do jednego z menadżerów firmy po radę, który postawił na szczerość wyznania wszystkiego właścicielowi. Jak pisze dalej: Byliśmy wtedy na przeciwko głównej poczty w Louisville, po drugiej stronie ulicy, więc pomyślałem, no dobra! Założę się, że biuro komisji poborowej jest wciąż czynne. Tak więc poszedłem tam w porze lunchu i zgłosiłem się na ochotnika, co zrobiło i tak mnóstwo z moich znajomych.

Nie zapominajmy, że książka ta tropi jednak przede wszystkim ostatnie dni amerykańskiego stulecia i jest po brzegi wypełniona komentarzami politycznymi tj. jeden z moich ulubionych: Staliśmy się nazistowskim potworem w oczach całego świata – krajem sadystów i skurczybyków, którzy raczej zabiją niż będą żyć w pokoju. Nie jesteśmy jedynie dziwkami dla władzy i ropy, ale morderczymi kurwami z nienawiścią i strachem w sercach. Jesteśmy ludzkim ścierwem i w ten sposób osądzi nas historia (...) Dobre, co? Mi też się podoba.

Dalej pisarz rozpędza się jeszcze bardziej pisząc: Kto głosuje na tych nieszczerych palantów? Kto pośród nas może być szczęśliwy i dumny mając całą tą krew niewinnych na rękach? Kim są te świnie? Te obciągające maszt do flagi półgłówki, które dały się orżnąć i ogłupić małym, bogatym idiotom w stylu George'a Busha? To ci sami, którzy chcieli zamknąć Muhammada Ali'ego za odmowę zabijania żółtków. Przemawiają w imieniu całej głupoty, zawiści i okrucieństwa, leżących w amerykańskim charakterze. Są raistami i podżegaczami do nienawiści wśród nas – to właśnie Ku Klux Klan. Szczam tym nazistom do ryja. I za stary jestem, by martwić się czy im się to podoba, czy nie. Pierdolić ich.

Dalej dowiadujemy się także, co doktor gonzo porabiał w latach '80 w San Francisco, jak prowadził osobistą wojnę z osiadłym w pobliżu jego farmy milionerem, w jaki sposób został oskarżony o napastowanie seksualne, posiadanie kokainy i materiałów wybuchowych (z czego został całkowicie oczyszczony) przez aktorkę filmów porno, jak odkrywał drugie dno inwazji na Grenadę, jak spowodował panikę w okolicy robiąc Jackowi Nicholsonowi mały dowcip oraz jak bawił na Kubie, gdzie przygotowywał grunt pod ekranizację swojej książki The Rum Diary (1998), obecnie w trakcie realizacji. Dla wielbicieli „fear and loathing style” Thompson dorzuca także krótkie opowiadanie "Fear and Loathing in Elko".

Jeśli ktoś zastanawiał sie zaś już wcześniej nad fenomenem Thompsona, może spróbowac strawić tenże cytat: Cholera, nie tęsknię za tymi szeptami, tymi cichymi pomrukami strachu, kiedy wchodzę do cywilizowanego pomieszczenia. Wiem, co wtedy myślą i wiem dokładnie dlaczego. Czują się ekstremalnie nie komfortowo z myślą, iż jestem nastoletnią dziewczyną, uwięzioną w ciele sześćdziesięcio pięcio letniego recydywisty, który zdążył umrzeć do tej pory szesnaście razy.

Wszystkim fanom doktora gonzo gorąco polecam tą książkę! To dzieło wyjątkowo dobrze napisane i macie tu gwarantowane 2-3 dni czystej rozrywki w starym, dobrym stylu.

"King Shot" nie zostanie zrealizowany!

2009-11-16T15:56:00.003+01:00

Wielu czekalo i wielu obgryzalo paznokcie w oczekiwaniu na nastepny film Alejandro Jodorowsky'ego, do ktorego zdjecia mialy sie zaczac w padzierniku tego roku, ale film niestety nie zostanie zrealizowany, o czym nasz ulubiony geniusz opowiada brytyjskiemu Guardianowi.

O szczegolach czytaj tu.

Walka w obronie profesora Davida Nutta trwa!

2009-11-13T18:36:00.011+01:00

Dokladnie 30 pazdziernika zwolniony ze swojego stanowiska zostal profesor David Nutt. Piastujacy przez dwadziescia lat prestizowa role przewodniczacego Advisory Council on the Misuse of Drugs - najwazniejszego ciala naukowego, zajmujacego sie doradzaniem rzadowi Wielkiej Brytanii w sprawach dotyczacych narkotykow i substancji psychedelicznych - stracony z piedestalu zostal z czysto politycznych powodow.

Konkretnym powodem bylo twierdzenie, ze wiekoszosc z substancji, klasyfikowanych w grupie B (substancje dosc szkodliwe), powinna zostac zreklasyfikowana jako substancje grupy C (srednio szkodliwe). Profesor chcial takze, by jego wskazowki zostaly potraktowane powaznie i probowal przekonywac do swoich racji w wykladach, a takze w rozmowach z rzadzacymi politykami.

Skonczylo sie wielkim skandalem medialnym, odejsciem z komisji kolejnych naukowcow oraz wielka debata spoleczna, ktora mozna sledzic w postach tejze grupy facebookowej, jak i w relacjach medialnych.

Dobrym wstepem do sprawy jest wywiad telewizyjny z profesorem:

relacja z londynskiej manifestacji w obronie profesora:

... a takze sonda uliczna na temat calego zagadnienia:

Centralnym pytaniem jest tutaj "czy nauka ma sluzyc polityce?". Jesli odpowiedz bowiem brzmi tak, mozemy zapomniec o wszelkich probch reformy prawa, dotyczacego substancji narkotycznych i psychedelicznych, gdyz droge ustawodawcza dalej dyktowac beda PIENIADZE, PRZEKONANIA RELIGIJNE i INZYNIERIA SPOLECZNA!

Innymi slowy, obalanie wszelkich zmian w polityce redukcji szkod jest czescia znacznie szerszego dyskursu - procesu "wylaczania z dzialania" resztek demokracji przez korporacyjno-faszystowska plutokracje.

"Ekonomia nie jest nauka nautralna"

2009-11-13T13:29:00.005+01:00

Dla tych, ktorzy nie mieli w rekach ostatniej ksiazki Douglasa Rushkoffa, idealnym wstepem i strzeszczeniem do niej bedzie ponizszy tekst, opublikowany w prestizowym portalu EDGE.org. Roshkoff argumentuje w nim, ze aktualny model ekonomiczny dla gospodarek swiatowych wciaz opiera sie na wzorcach sredniowiecznych uzalezniajac jednoczesnie cale spoleczenstwa od korporacyjnych wizji ladu, ktore stamtad biora swoje poczatki.

Jak pisze: Ekonomia, w ramach ktorej operujemy, nie jest systemem naturalnym, ale zestawem regul, wynalezionych w Sredniowieczu, majacych na celu zastopowanie szybkiego rozwoju klasy kupieckiej, kreujacej i wymieniajacej wartosc podlegajac jednoczesnie immunitetowi. Dzisiaj moglibysmy nazwac to "ekonomia sasiedzka", ktora nie podlegala centralnemu zarzadowi i nie miala nawet centralnej waluty.

[Czytaj dalej]

2009-11-13T13:10:00.002+01:00

Relacja telewizyjna z pogrzebu Huntera S. Thompsona...

Lek i odraza w politycznym mrowisku

2009-11-06T17:39:00.002+01:00

"Fear and Loathing on the Campaign Trail '72" jest powszechnie uznawana za jedno z największych dzieł Huntera S. Thompsona - jego labedzi spiew. Jak sadze, spodoba się każdemu z jego fanów, ale przede wszystkim trafi do mózgu czytelnika, interesującego się kulisami działania amerykańskiej polityki lub co wydaje mi się zasadne, do mózgu czytelnika, interesującego się zasadami, rządzącymi systemami politycznymi tzw. krajów demokratycznych.

Mimo, ze zainteresowanie polityka nie jest tu obowiązkowe, z pewnością może pogłębić odbiór dziela Thompsona. Jeśli chcecie poczuć cała zgniliznę mechanizmów politycznych, z taka werwą opisywanych przez doktora gonzo, musicie chociaż tak, jak on sam wejść mentalnie w ich gąszcz.

Pisarz skupia się w ksiazce na opisywaniu wyścigu do nominacji na kandydata na prezydenta wewnątrz Partii Demokratycznej i robi to przyciskajac pedał gonzo do maksimum. Nie mamy od początku żadnej wątpliwości, iż Thompson nie sili się na obiektywizm obierajac sobie nawet własnego faworyta - senatora George'a McGoverna.

To, co uznaje bowiem za tragedie, ale też zwykłą kolej rzeczy, opisuje juz we wstępie następująco: "Zbiorowy i ostateczny upadek dziennikarstwa politycznego w Ameryce ma swoje korzenie w klubowo-koktajlowych stosunkach towarzyskich, które nieuchronnie wytwarzają się pomiędzy politykami i dziennikarzami
- w Waszyngtonie czy gdziekolwiek indziej, gdzie spotykają się ze sobą codziennie. Kiedy profesjonaliści zaczynają być ziomalami od kieliszka, nie będą się raczej starali podkladac sobie świń."

Mieszając skrupulatne opisy wystąpień politycznych, wywiady ze sztabem wyborczym swojego kandydata i pól-surrealistyczne zapisy wspomnień z podróży lotniczych, pobytów w hotelach i własnych ekscesów pijackich i narkotycznych, Thompson dokladnie ukazuje nam korzenie własnego stylu - skrajnie subiektywnej narracji rzeczywistości, nie posiadającej żadnego szacunku dla autorytetów oraz podwójnych standardów dziennikarstwa.

Jeśli obiektywne dziennikarstwo nie jest bowiem niczym więcej niż dziennikarska fikcją, doktor gonzo wyciąga z tego radykalne wnioski. Dziennikarstwo gonzo to fikcja, która mówi znacznie więcej niż "dziennikarska prawda" dzięki poszanowaniu prawidla "Im dziwniej, tym ciekawiej, a im ciekawiej, tym bardziej profesjonalnie."

Sama książka zbudowana jest jak dziennik, którego rozdziały są opisem kolejnych miesiecy trwania wyścigu politycznego. Pisarz zaczyna komentować kampanie w grudniu 1971, a kończy w grudniu 1972.

Dokonując porównań na temat stylu prowadzenia kampanii poszczególnych kandydatów i opisując, co sam o nich myśli, Thompson staje się wiernym komentatorem każdego posunięcia politycznego wyszydzajac jednocześnie wewnętrzne zasady polityki partyjnej, które same uniemożliwiają dokonywanie jakichkolwiek zmian społecznych.

Thompson idzie jednak dalej i bawi sie sytuacja, w której na własne życzenie sie znalazł dokonując zakładów na pieniądze o zwycięstwa w przedwyborach stanowych. Staje sie także ważnym czynnikiem, wpływającym na bieg wydarzeń i koniec końców produkuje cała serie poważnych wgladow w świat polityki, które są do dzisiaj traktowane jako absolutna klasyka dziennikarstwa politycznego!

"Fear and Loathing on the Campaign Trail '72" była w swoim czasie jednym z kamieni milowych dla kontrkulturowej wizji świata polityki, która tak brutalnie pokazała brak chęci na zmianę w 1968. Odsłonięcie przez Thompsona zaslonek, za którymi senatorowie palą skręty z dziennikarzami i pracownikami służb specjalnych, do dzisiaj służy jako najlepszy komentarz dla hipokryzji politycznej i zepsucia, jakie niesie ze sobą walka o władzę.

Biografia Huntera S. Thompsona!

2009-11-05T20:43:00.004+01:00

Po spojrzeniu na polska siec kilka tygodni temu, a jednoczesnie coraz mocniej wciagniety w szalony swiata Huntera S. Thompsona, postanowilem napisac krotka biografie, majaca stac sie w zamysle wprowadzeniem w zycie doktora gonzo. Tym samym oddaje waszym oczom swiezy jeszcze tekst, ktory znajdziecie na lamach MAGIVANGI:

Hunter S. Thompson to jedna z najbarwniejszych postaci współczesnego dziennikarstwa i literatury, a jednocześnie ikona kontrkulturowego buntu wobec próbujących nas sobie codziennie podporządkować autorytetów. Samozwańczy doktor dziennikarstwa gonzo – stylu pisania, który nigdy nie znalazł żadnego innego przedstawiciela, oraz wielbiciel "dobrego przyjebania" marihuaną, meskaliną, kokainą, whisky i czym tam generalnie popadnie, Hunter S. Thompson aka. Raoul Duke, stanowił rzeczywistość samą w sobie – królestwo czystej fantazji.

Pomimo tego, iż pochodzenie terminu "gonzo" wydaje się równie niepewne, co pochodzenie Słowian, ten wyjątkowo rewolucyjny stylu pisania zainspirował swoim heroizmem i brawurą wielu ze współczesnych pisarzy. W jednej z wersji określenie „gonzo” zostało ukute przez Billa Cardoso, przyjaciele pisarza i dziennikarza Boston Globe. W drugiej Thompson podłapał je słuchając anarchistycznego bluesmana, Jamesa Bookera. Ten brak źródeł ciężko uznać za wadę, gdyż dzięki swojemu stylowi Thompson już za życia stał się legendą w Stanach Zjednoczonych. Kraj, który tak kochał, a jednocześnie tak mocno krytykował za postępującą degenerację społeczno-polityczną, był jego największą areną walki – obsesja ciemnego losu USA zdaje się niemal wyznaczać łuk jego pisarstwa.

[Czytaj dalej w Magazynie MAGIVANGA]

Dziura w ZUS rośnie :)

2009-10-30T12:23:00.003+01:00

Rzadko w ogóle czytam wiadomości z Polski, ale z tego mam niezla pizde. Oto tabelka przychodow i wydatków ZUS w latach ubiegłych i prognozy na lata przyszłe wg. Money.pl w mld PLN:

Rok / Przychody / Wydatki

2006 81,3 115,7
2007 89,4 121,1
2008 82,7 135,4
2009 73,5 139
2010 78,1 143,3
2011 82,2 148,3
2012 86,3 153,5
2013 89,9 159,5

Przy tym Money.pl podkresla (co wiedzą zresztą wszyscy), ze środki zgromadzone przez fundusz ZUS stanowią dla molocha jedynie dane statystyczne w systemie komputerowym będąc na bieżąco ksiegowane po stronie wydatków :))))

Czyzby był to kolejny przykład cudów, powodowanych przez księżycowa ekonomię? :D

Garażowa eksplozja

2009-10-24T20:51:00.006+02:00

Lata '60 będziemy odkrywać jeszcze nie raz, gdyż wiele zjawisk, które wtedy zaatakowały umysły, wciąż czeka na wyciągnięcie ze skrzyni czasu. Ten okres w muzyce przede wszystkim kojarzy się z początkiem rocka progresywnego i psychedelicznego oraz pierwszymi eksperymentami z minimal music. Tym razem wraca pod zupełnie innym imieniem, które brzmi 60's garage. Obiekt westchnień kolekcjonerów winyli w Londynie czy Nowym Jorku, od kilku lat staje się prawdziwą, podziemną sensacją.

Londyński start w przeszłość

Jesteśmy na The Nitty Gritty, małej, undergroundowej imprezie w pubie The Constitution na Camden Town. W ciasnej piwnicy tańczy około 20 osób ubranych w klasycznie skrojone garniturki lub luźne sukieneczki (zależnie od płci), a na głowach oczywiście obowiązkowe "pork pie hats". Można odnieść wrażenie, że to środek lat '60, gdyż didżeje grają sety składające się z soul, raw funk, rocksteady i 60's garage. Przeboje Shirley Ellis mieszają się tutaj z garażowym The Fifth Estate i ulicznym funkiem Donny'ego Hathawaya. To nowa koncepcja londyńskiej zabawy, radosne, hedonistyczne retro. Szkoda jedynie, że impreza kończy się dosyć wcześnie.

Jak mówi pomysłodawczyni całego wydarzenia, Debbie, didżejka oraz ekspertka od „czarnej muzyki”, pracująca na codzień w sklepie Intoxica na Portobello Road: - Gramy muzykę, jaką naprawdę lubimy. Na nasze imprezy przychodzą znajomi, a grają im również znajomi, więc atmosfera jest zawsze doskonała. Koncepcja The Nitty Gritty powstała dzięki spotkaniu z moją znajomą, Elsą. Obydwie zafascynowane byłyśmy old skulowym brzmieniem, więc szybko powołałyśmy do życia tą imprezę. To coś zupełnie innego od wszystkich innych londyńskich wydarzeń.

INTOXICA TO JEDEN Z NAJBARDZIEJ PRESTIŻOWYCH, LONDYŃSKICH SKLEPÓW MUZYCZNYCH, KTÓRY SZCZYCI SIĘ POSIADANIEM NAJLEPSZEJ JAZZOWEJ PIWNICY W TEJ METROPOLII I NIE JEST TO ZBYT DUŻA PRZESADA, GDYŻ SELEKCJA JEST TU IMPONUJĄCA. JAK MÓWI CHRIS ENERGY, WŁAŚCICIEL HIT 'N' RUN RECORDS, PRZESTRONNEGO HANGARU W WALTHAMSTOW, W KTÓRYM STERTY KARTONÓW Z PŁYTAMI SIĘGAJĄ OD PODŁOGI DO SUFITU: - Dali mojemu znajomemu 50.000 funtow za kolekcje freakbeatu, 60's psyche i calej reszty.

Nawet jeśli Chris lekko przesadza, można sobie szybko wyobrazić, że muzyka z lat '60 znowu jest na fali, co widać nawet po szukającej świeżych inspiracji brytyjskiej sceny indie, która coraz bardziej skręca w stronę klasycznego rock & rolla mocno posiłukjąc się 60's garage. Papierkiem lakmusowym trendów w Londynie są zaś od zawsze ceny płyt winylowych, które szybują w górę lub spadają w miarę, jak dany gatunek muzyczny staje się bardziej lub mniej popularny. W ciągu ostatnich dwóch lat wszystkie liczące się sklepy muzyczne dorzuciły u siebie etykietkę 60's garage, gdy gatunek ten z podziemnego zjawiska stał się nagle obiektem zainteresowania muzycznych kolekcjonerów, gazet i komercyjnych stacji radiowych.

Cały ten garaż

Za początek ery 60's garage uważa się rok 1963, kiedy w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych eksplodowała fala muzyki, tworzonej przez lokalne, amatorskie grupy. Próby bardzo często odbywały się w garażu jednego z członków zespołu, skąd bierze się współczesna nazwa tej szufladki, która w tamtym czasie nie była jednak postrzegana jako osobny nurt . Zazwyczaj grupy te nie wychodziły poza lokalną popularność grając małe gigi i często wydając zaledwie jeden lub dwa single siedmio calowe w limitowanym nakładzie, rzadko EPkę czy LP. Te rzadkie skarby teraz stają się celem poszukiwań fanatycznych kolekcjonerów.

Na nurt 60's garage duży wpływ wywarły brytyjskie grupy tj. The Who, The Rolling Stones, The Small Faces czy The Yardbirds, które swoją karierę zaczynały również w połowie lat '60. Ich muzyka silnie zainspirowała amerykańskich i kanadyjskich artystów dając im potężnego kopa, ale jednocześnie szybko doprowadziła do wyczerpania nurtu, którego szczyt przypada na 1966-1967, by w następnych czterech latach zostać zupełnie zapomniany.

Stylistyka 60's garage wahała się od grzywek i garniturów a la The Beatles aż po pre-glamowy image, inspirowany komiksami firmy Marvel. W sferze muzycznej dominowały kawałki często nie przekraczające trzech minut, zazwyczaj w niskich tonacjach, z brudnymi, gitarowymi riffami, o pozostawiającej wiele do życzenia produkcji. W takim układzie samo brzmienie stawało się często pretekstem dla nazwy grupy, co widać np. dobrze w przypadku The C-Minors. Teksty często oscylowały wokół uczuć miłosnych i inspirowane były zarówno lotami pozytywnymi, tak jak w przypadku utworu "Just a Little Feelin", wspomnianego wyżej The C-Minors, jak i mrocznymi melancholiami, tak jak np. w przypadku znakomitego utworu "Black Lantern" zespołu Caesaer Romans.

Odkryte ponownie

60's garage został wyciągnięty ponownie na światło dzienne dzięki podwójnej kompilacji „The Nuggets” (1972), wyprodukowanej przez samego Lenny'ego Kaye'a, gitarzystę Patti Smith Group. Znalazły się na niej m.in. takie garażowe przeboje, jak: "Pushin' Too Hard" grupy The Seeds, "Lies" grupy The Knickerbockers, "It's-A-Happening" grupy The Magic Mushrooms czy znakomity, mroczny kawałek "Five Years Ahead Of My Time" grupy The Third Bardo. Kompilacja wywołała niemałą furorę i spowodowała krótki okres ponownego zainteresowania tym gatunkiem.

Wkrótce scenę zajęły jednak hard rockowe, protopunkowe zespoły tj. MC5, The Stooges i The New York Dolls, które insipirując się 60's garage pociągnęły muzykę gitarową w znacznie dynamiczniejszą stronę otwierając wrota dla punk rocka. Największym miłośnikiem 60's garage miała się stać jednak amerykańska scena indie, która w latach '80 została jedną z najważniejszych przechowalni klasycznych, gitarowych brzmień. Na początku lat '90 indie zaczęło z kolei ewoluować w stronę grunge, którego charakterystyczne brzmienie zostało stworzone przez geniuszy tj. Steve Albini (Shellac, Big Black). Scena z Seattle w krótkim czasie została głównym ośrodkiem, który underground zespolił na stałe z gitarowym mainstreamem. Ten jednak sam podupadł, gdy nurt zdążył się do połowy lat '90 całkowicie wypalić.

Jak się okazało, gitarowy underground otwierał jednak w tym czasie po cichu kolejne szkatułki czasu, by uprzytomnić masowej publice, że gitarowa tradycja nie zaczęła się od Led Zeppelin. Jedną z najbardziej znanych grup, które wywodzą się z tej tradycji, jest dzisiaj The White Stripes. Jej inspiracje stają się oczywiste dla każdego, kto wsłuchiwał się kiedykolwiek w 60's garage. Inną popularną grupą, która oskarżana jest przez znawców o zrzynanie, jest wielce popularna na wyspach The Strokes nie wspominając o pop-indie chłopcach z The Arctic Monkeys i nu rave'owych adwersarzach z The Klaxons.

Jak mówi nam Francis, ekspert od 60's garage londyńskiej sieci Music and Video Exchange z Notting Hill: - Obecnie zbyt dużo uwagi poświęca się tej muzyce, ponieważ została ona spopularyzowana przez nowe zespoły. To w pewnym sensie bardzo smutne, ponieważ zabija scenę, która istniała od zawsze. Np. The Horrors kopiują styl 60's garage niemal na żywca, zupełnie pomijając kwestie muzyczne. Jednak doskonale przemawia to do młodych ludzi, którzy kupują płyty. Przerodziło się to moim zdaniem w nowy, miejski trend, który jednak umrze w ciągu dwóch lat, jeśli już nie umarł.

Nie probujcie tego oglądać.

2009-10-24T13:45:00.010+02:00

O Beat Generation powiedziano już chyba wszystko w książkach biograficznych, pracach naukowych, dokumentach filmowych i na forach internetowych :)

Rzadko zdarzało się jednak komukolwiek przenieść życie pana Burroughsa, Ginsberga, Kerouaca i innych na ekran w ramach filmu fabularnego. Nieliczne próby kończyły się porażkami udowadniając niejako trudności, związane z ekranizacja tak wielopoziomowego zjawiska jakim byli bitnicy.

"Beat" (2000) w reż. Gary'ego Walkowa jest przykładem gniota najwyższego rzędu. Pomimo zatrudnienia Keitha Sutherlanda, który wcielił się w samego Billa Burroughsa i Courtney Love, grającej Joan Volmer-Adams, fabuła grzęźnie na mieliznie scenariusza i w totalnym braku wyobraźni zarówno reżysera, jak i samych aktorów.

Film skupia się na nowojorskiej komitywie zmarlego cztery lata temu, Luciena Carra, Allena Ginsberga, Williama Burroughsa oraz jego żony, Joan Vollmer tropiąc "kontrowersyjne fakty".

Akcja snuje się wokół koszmarnego zabójstwa Davida Kammerera, którego dopuscil sie Carr szlachtujac go scyzorykiem harcerskim podczas nocy w parku. Sprawa nie została nigdy porządnie wyjaśniona, pomimo tego, ze Carr dostał za to zaledwie dwa lata obwiniajac swoją ofiarę o próbę gwałtu. Drugim motywem, eksploatowanym przez reżysera jest zastrzelenie Joan Vollmer w Meksyku przez Burroughs, za które pisarz nie poniósł żadnej konsekwencji oprócz 13 dni w areszcie. Wreszcie, oglądamy też romans Joan i Luciena na tle meksykańskiej natury.

Generalnie, siedzimy przez 1,5 godz. nie wiedząc czy oglądamy melodramat cz pilot serialu telewizyjnego. Nie znajdziemy tam ani śladu napięcia, ani wglądu w umysły bohaterów. Nie ma też prób wyjaśniania motywów postępowania bitnikow, eksperymentów z obrazem czy z narracja. Jednym słowem, nie znajdziemy tam niczego, czego bitnicy nie powiedzieliby o sobie w swoich książkach. Film jest totalna strata czasu i nie wnosi absolutnie nic dając nam za to kolejny dowód, ze filmowcy za pewne tematy brac się nie powinni w ogóle.

Jeśli macie jednak ochotę na czytanie obrony tego dziela, znajdziecie taka na tej stronie.

Czym byl 60's garage?

2009-10-23T14:23:00.003+02:00

Jak zauwazyliscie, piszac o "Riot On Sunset Strip" zahaczylem o mało w Polsce znany gatunek muzyczny, który kilka lat temu został ochrzczony jako 60's garage. Jako ze od pewnego czasu obserwuje się w USA i w UK jego rosnąca popularność wśród didzejow i kolekcjonerów muzycznych, należy się tutaj kilka słów wyjasnienia.

Jakiś rok temu napisałem wprawdzie artykuł, opisujący cale zjawisko, ale ze nie chcialo mi się czekać na wolne miejsce w EXKLUSIVIE, opublikowalem go na stronie Antyportal.com (z która wiazalem wtedy pewne plany). Strona przekształciła sie w jakaś pop sraczke dla imbecyli i mój artykuł usunięto. Jeszcze dzisiaj wrzucę go na bloga, gdyż 60's garage nie sposób dzisiaj ominąć.

Nazwa generalnie wzięła się z tego, ze muzyka ta tworzona była głównie przez amatorskie grupy, grające po garażach, salach gimnastycznych i małych klubach. Większość z nich nie wydała więcej niż 3-4 single 7", rzadko udawało się tez wypuścić więcej niż jeden LP. Dobrym przykładem jest mroczna EPka grupy The Third Bardo, "Lose Your Mind" (1967), która choć znakomita, stanowila w zasadzie cała dyskografie

60's garage muzycznie opierało się na prostych gitarowych riffach, zwykle przesterowanych, średnim lub nieco szybszym tempie utworów i nieoszlifowanym brzmieniu... nad którym dzisiaj dziennikarze muzyczni wpadają w taki zachwyt. Mimo tego, pierwotny okres popularności tej muzyki trwał niecałe cztery lata i mowi sie tu o okresie 1963-1967.

Muzyka ta jest ważna z tego powodu, ze dała swoisty "blueprint" hard rockowym grupom tj. The Stooges, MC5 czy Black Sabbath, których twórczość z kolei stała się pretekstem dla rozkwitu punk rocka i heavy metalu. Innymi slowy, jest to zaginione ogniwo, które odslaniane zostaje obecnie w całej okazałości :)

Riot On Sunset Strip czyli zapomniany klasyk!

2009-10-22T15:59:00.006+02:00

Gdy pod koniec lat 50' Stany Zjednoczone zaczęła opanowywac rosnaca fala Baby Boomers, znalezli sie natychmiast ludzie wietrzacy w tym przede wszystkim gruby interes.

Co najwazniejsze, powojenny okres ekonomicznego dobrobytu, opierajacy się na szybujacych wskaźnikach indywidualnej konsumpcji, dawał powody do zadowolenia nie tylko wytworcom dóbr fizycznych, ale również wlodarzom "przemysłu kulturalnego", którzy zacierali ręce przy produkowaniu nowych hitów muzycznych i filmowych dla zwiekszajacej sie dynamicznie grupy odbiorczej. Mózg w końcu też czymś odżywiać sie musi.

Jednym z podmiotów, który znalazł krotka drogę do zarabiania na prostych przyjemnosciach mlodziezy, było studio produkcyjne American International Pictures. Firma założona w 1956 r., w Los Angeles, nie szukała swojej drogi wzorem gigantów z Hollywood w kosztownych produkcjach i oscarowych kreacjach aktorskich, ale postanowila dotrzeć za pomocą kilku prostych środków do mózgu przeciętnego, amerykańskiego nastolatka, odwiedzającego dosc czesto tanie kino samochodowe (drive-in).

Tak narodziło sie ponownie kino exploitation, dość często utozsamiane z kinem klasy B i filmem campowym. Nie liczyło sie tu przeslanie i wyszukana narracja, ale eksploatowanie czystej zabawy kliszami lub czysta zabawa po prostu! Jedynym wyznacznikiem stała się kabona, zarabiana na filmie. Jeśli film zarabiał, dokrecalo się pięć nastepnych czesci. Jeśli nie, lądował szybko w szufladzie producenta.

AIP wykreowalo metoda focus groups (tak wlasnie!) wiele nisz exploitation oscylujacych wokol teensploitation, w tym beach party movie, biker movie, teenage werewolf movie oraz last but not least hippiesploitation movie, do których zalicza sie legendarny "Riot On Sunset Strip" (1967).

Akcja filmu kręci się wokół grupy nastolatków, szukających dreszczyku w nocnym klubie Pandora's Box, na Sunset Blvd. Narrator odsłania nam przy tym rosnące napięcie, pomiedzy liberalną młodzieżą, a biznesmenami, widzacymi w niej zagrożenie dla swoich interesów, którzy probuja lobbować ich brutalne usunięcie u miejscowej policji. Scenariusz nosi generalnie znamiona exploitation, jest tak kiepski, ze ciężko od niego cokolwiek wymagać.

Szybko można byłoby na tym filmie zasnąć, gdyby nie została w nim wykorzystana genialna muzyka 60's garage, która daje fanom dźwięków z tamtego okresu okazję do uslyszenia ich w kontekście. Słyszymy tu kawalki takich bandow, jak The Standells, The Mugwumps i The Chocolate Watchband, które rozgrzewaja publikę Pandora's Box. Te tuny po prostu bronią się same!

Koniecznie musze wspomniec, ze z tym ochlapem miesa rzucona zostaje nam jednak fascynujaca scena (co zgadza się z moim generalnym poglądem, ze nawet w bardzo kiepskim filmie można znaleźć dwie-trzy genialne sceny) z udziałem Mimsy Farmer, tripujacej na kwasie do bardzo psychedelicznych dźwięków :) Dla łowców ciekawostek z pewnością odkrywcze będzie to, iż ta sama Mimsy zagrała pozniej kilka pomniejszych ról w filmach Dario Argento.

Film jest oczywiście polecany ze względu na muzykę, ciuchy i sceny z zapodawaniem kwasu. Nigdy nie wydany oficjalnie na DVD, krąży w wersji bootlegowej, ktora z pewnością lata także gdzieś w królestwie Internetu. Soundtrack do filmu został wydany jako krążek winylowy w 1967, a niedawno dokonano jego reedycji. Recenzji oczywiście zamieścić nie omieszkam już niedługo.

Sezon na Jodorowsky'ego!

2009-10-18T13:12:00.003+02:00

Jodorowsky będzie miał już niedługo dla siebie aż cały miesiąc w Londynie, gdyż z początkiem listopada startuje zorganizowany przez grupę Guerilla Zoo zestaw wydarzeń, poświęconych temu ostatniemu z mistrzów artystycznej alchemii.

Będą premiery teatralne, wystawy, projekcje filmów i dyskusje. Więcej informacji znajdziecie na stronie Guerilla Zoo.

Nowy wywiad z Jodorowskym!

2009-10-18T10:34:00.004+02:00

Miło mi wam polecić najswiezszy wywiad z Alejandro Jodorowskym, przeprowadzony niedawno w Paryzu przez dziennikarza znakomitego magazynu VICE.

Niestety nie wiadomo dlaczego, ale nie wszedł on do ostatniego numeru filmowego, w którym znalazły sie min. wywiad z Terrym Gilliamem, Larsem Von Trierem, Davidem Lynchem i Gasparem Noe, a także znakomite artykuły na temat Nowego Jorku jako toposu w kinie, meksykańskiego kina exploitation czy Nollywood - nigeryjskiej odpowiedzi na Hollywood :)

Mniejsza jednak z tym, gdyż wywiad ten znajdziecie pod tym linkiem. Milego czytania!

Dr Gonzo i jego przełomowy debiut

2009-10-14T15:54:00.003+02:00

Pan Hunter S. Thompson zdecydowanie wraca do łask, choć dla jego wielbicieli po prostu zawsze był aktualny. Zaczynając swoją karierę od gnicia w podrzednych gazetach i bujania sie po Ameryce Poludniowej, gdzie napisał swoją pierwsza książkę, "The Rum Diary" (wydana znacznie później od swojego debiutu), dr dziennikarstwa gonzo wraz z każdym kolejnym krokiem udowadniał swoją wielkość.

Czy chcemy czy nie, cała gałąź dziennikarstwa lajfstajlowego, a także amerykańska szkoła głębokiego reportażu czerpie dzisiaj z niego calymi garściami mocno eksploatujac rozjezdzone już koleiny.

W ciągu ostatnich 50 lat Hunter S. Thompson stał sie bowiem prawdziwa legenda poprzez zakwestionowanie "obiektywności prasy", obnazenie mechanizmów rządzących medialna narracja oraz radykalnej reformie metody pracy dziennikarskiej, która bezlitośnie wyszydzila rolę dziennikarza jako wiernego kronikarza wydarzeń.

Jak powiedział kiedyś donosnie: "Obiektywne dziennikarstwo jest jednym z głównych powodów, dla których amerykańska polityka pozostawala skorumpowana tak długo."

To zdanie - manifest "Nowego Dziennikarstwa", można z duzym powodzeniem odnieść takze do dziennikarstwa polskiego, które w większej mierze opiera sie na zahartowanym w czasach komunizmu pisarstwie propagandowym niż jakiekolwiek inne dziennikarstwo w Europie, niemal gwalcac zdrowy rozsądek. Do tego jeszcze swiatelka w tunelu nie widac, gdyz coraz częściej zdarza mi sie czytac artykuły i wiadomości prasowe, w których trzy następujące po sobie zdania wykluczają sie wzajemnie!

Czytajcie wiec Thompsona, by zaznac troche ulgi. Nie znajdziecie nikogo innego w tak piękny sposób rozprawiajacego sie z medialnymi hologramami.

Niestety, książka która chce wam tym razem polecić, nie została przetłumaczona na polski, a szkoda gdyż to od niej zaczęło sie cale gonzo. "Hell's Angels" to reporterski zapisu jazdy z niesławnym klubem motocyklowym, który sial medialny postrach w latach '60. Niezrazony złą sława Thompson wskoczyl w 1965 na motocykl i postanowił przyblizyc nieco zycie nomadow pod wodzą Sonny'ego Bargera. Skończył niestety pod butami aniołów, ale nigdy do końca nie zerwał kontaktów z klubem.

Jego pionierska, jak na tamte lata praca, otworzyła mu zas pisarska drogę stając sie także kamieniem milowym głębokiego reportażu.

Jak pisze sam: "Spotkalem pól tuzina Hell's Angels pewnego pięknego popołudnia w barze podrzędnego hotelu DePau, który znajdował się w południowej, fabrycznej czesci nadbrzeza San Francisco, graniczacej z gettem Hunter's Point. Moim kontaktem był Frenchy (...)"

Gdy wchodzimy w glab, ponad 250 stron powieści Thompsona zalewa nagle nasza świadomość niczym strumień barwnej rzeki. Dr Gonzo zdecydował sie bowiem przenieść w swoim dziele szystkie jasne i ciemne strony życia Hell's Angels.

To jednak nie sam zapis bujania sie z Hell's Angels stanowi o wartości tej książki, a jej drugie dno - zabawny dialog z relacjami medialnymi na temat ekscesów klubu, który zostaje osmieszony przez naoczna relację samego Thompsona oraz głosy samych uczestników wydarzeń. "Hell's Angels" jest bowiem przede wszystkim atakiem na powierzchownosc obserwacji dziennikarskiej!

Mamy tu wiele smaczkow, ale jednym z najslodszych jest akapit z rozdzialu "The Dope Cabala and a Wall of Fire". Thompson przypuszcza tam frontalny atak na dziennikarska skrupulatność przytaczajac osiem prasowych wersji liczby aresztowań po wyścigu motocyklowym w Laconii, podczas którego doszło do zamieszek, o spowodowanie których oskarzono Hell's Angels (oskarżanych w owym czasie o wszystko).

Pisze on tamże: "Oto lista, która sporządziłem tydzień po zamieszkach: New York Times 'około 50', Associated Press 'przynajmniej 75', San Francisco Examiner 'przynajmniej 100, w tym 5 Hell's Angels', New York Herald Tribune 29, Life 34, National Observer 34, New York Daily News 'ponad 100', New York Post 'przynajmniej 40'(...)"

Dalej czytamy: "Nie byłem zaskoczony tym, ze osiem artykułów dawało osiem różnych wersji na temat zamieszek, ponieważ żaden reporter nie może być wszędzie i każdy z nich czerpie informacje z innych źródeł. Byłoby jednak pocieszające znaleźć ogólne porozumienie na temat czegoś tak fundamentalnego, jak liczba aresztowań(...)"

Tego typu czytania prasy znajdziemy tu dużo, ale dodatkowej zabawy dostarcza nam serwowany przez Thompsona obraz budowania przez media wizerunku klubu, który ewoluuje w ciagu trzech lat (1963-66) od demonicznej, niszczycielskiej siły, przez sprzymierzeńców rewolucji seksualno- psychedelicznej, aż po obrońców tradycyjnych, amerykańskich wartości.

Pozycja warta polecenia nie tylko wielbicielom Thompsona, ale także menadzerom PR w wielkich korporacjach, zastanawiajacych sie jak pozlacac zwykle gowno.

Oczywiście mamy takze nadzieję, że ktoś zdecyduje sie wydać w koncu w Polsce ta i inne pozycje tego wielkiego pisarza, docenianego na całym świecie za wielki wkład w historię literatury.